Πώς επιστρέφεις στον εαυτό σου όταν η ζωή σε έχει βγάλει από το κέντρο σου
Υπάρχουν περίοδοι που κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και αυτό που σου λείπει είναι ο παλιός καλός σου εαυτός.
Σου λείπει ο άνθρωπος που ήσουν πριν κουραστείς τόσο. Πριν απογοητευτείς. Πριν συμβεί κάτι που σε έκανε να χάσεις τη γη κάτω από τα πόδια σου.
Για χρόνια, μετά από μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου, προσπαθούσα να ξαναβρώ την «παλιά Ελένη».
Εκείνη που γελούσε πιο εύκολα. Που είχε απίστευτη όρεξη να δημιουργήσει. Που έκανε μεγάλα σχέδια, έβαζε εύκολα στόχους, ονειρευόταν και είχε εκείνη την αίσθηση ότι όλα όσα θέλει κάπως θα γίνουν.
Πίστευα όμως ότι με όσα μου είχαν συμβεί την είχα χάσει εντελώς!
Και για να είμαι ειλικρινής, πολλές φορές θύμωνα κιόλας με τον εαυτό μου. Έλεγα: «Μα καλά, πώς γίνεται κάποτε να μπορούσα τόσα πράγματα και τώρα να δυσκολεύομαι ακόμη και να βρω διάθεση;»
Μέχρι που συνειδητοποίησα ότι:
Η παλιά Ελένη δεν είχε φύγει ποτέ.
Ήταν πάντα εδώ.
Μόνο που είχε περισσότερες εμπειρίες.
Είχε πονέσει. Είχε φοβηθεί. Είχε πάρει λάθος αποφάσεις και σωστές. Είχε πέσει και είχε σηκωθεί. Είχε αποχαιρετήσει ανθρώπους, καταστάσεις και κομμάτια μιας ζωής που κάποτε θεωρούσε δεδομένα.
Και κυρίως είχε μάθει πράγματα που η παλιά Ελένη δεν μπορούσε ακόμη να γνωρίζει.
Τότε κατάλαβα ότι δεν χρειαζόταν να επιστρέψω σε εκείνη.
Χρειαζόταν να γνωρίσω τη γυναίκα που είχα γίνει.
Και κάπου εκεί άρχισα να σκέφτομαι: μήπως τελικά δεν είχα χαθεί; Μήπως απλώς είχα αλλάξει;
Όταν περνάμε ένα δυνατό συναισθηματικό ή επαγγελματικό χτύπημα, μια απώλεια, έναν χωρισμό, μια μεγάλη αλλαγή ή απλώς μια περίοδο κατά την οποία πιεστήκαμε περισσότερο απ’ όσο μπορούσαμε, είναι πολύ εύκολο να πιστέψουμε ότι κάτι μέσα μας διαλύθηκε.
«Δεν έχω την ίδια ενέργεια.»
«Δεν χαίρομαι όπως παλιά.»
«Δεν μπορώ να μπω στο κέντρο μου.»
Και επειδή θυμόμαστε μια προηγούμενη εκδοχή μας να είναι πιο ανάλαφρη, τη χρησιμοποιούμε σαν σημείο αναφοράς.
Μόνο που δεν μπορείς να ζητάς από τον σημερινό σου εαυτό να βλέπει τη ζωή με τα μάτια ενός ανθρώπου που δεν είχε ακόμη ζήσει αυτά που έζησες εσύ.
Η εξέλιξη δεν είναι πάντα όμορφη. Δεν έρχεται πάντα μέσα από ένα βιβλίο, έναν στόχο ή μια μεγάλη συνειδητοποίηση.
Μερικές φορές έρχεται μέσα από κάτι που δεν θα επέλεγες ποτέ.
Και αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ευγνωμονείς κάθε δύσκολη εμπειρία ή να προσποιείσαι ότι «όλα γίνονται για καλό».
Σημαίνει όμως ότι κάποια στιγμή μπορείς να κάνεις ένα βήμα πίσω και να ρωτήσεις:
«ΟΚ. Αυτό συνέβη. Τι μπορώ να πάρω εγώ από όλο αυτό; Τι μου έμαθε για μένα;»
Για μένα αυτό ήταν κομβικό.
Δεν θέλω πια να γίνω η παλιά Ελένη.
Θέλω τη ζωντάνια της, την τόλμη της, την περιέργειά της, τα όνειρά της.
Αλλά τα θέλω μαζί με την εμπειρία, τα όρια, τη διάκριση και την επίγνωση που έχω σήμερα.
Γιατί τελικά όλα όσα πέρασα δεν με απομάκρυναν από εμένα. Με έφεραν πιο κοντά.
Όταν έχεις χαθεί μέσα σε ένα πρόβλημα, δεν αρκεί να το αναλύεις περισσότερο.
Κάποια στιγμή πρέπει να αρχίσεις να επιστρέφεις στη ζωή σου.
Και αυτή η επιστροφή, τουλάχιστον για μένα, δεν έγινε με μία μεγάλη απόφαση.
Έγινε μέσα από πολύ μικρά πράγματα.
Να αναπνεύσω λίγο πιο συνειδητά αντί να αφήνω το μυαλό μου να τρέχει όλη μέρα.
Να κινήσω το σώμα μου.
Να επιστρέψω στη yoga.
Να κάτσω για λίγα λεπτά στη σιωπή.
Να βγω έξω χωρίς να χρειάζεται να λύσω εκείνη τη στιγμή όλα μου τα προβλήματα.
Να ξανακάνω κάτι που αγαπούσα πριν όλα περιστρέφονται γύρω από αυτό που δεν πήγαινε καλά.
Και πάνω απ’ όλα, να αρχίσω να παρατηρώ πού πήγαινε καθημερινά η ενέργειά μου.
Γιατί πολλές φορές δεν έχουμε χάσει τον εαυτό μας.
Έχουμε απλώς αφήσει όλη μας την προσοχή κάπου αλλού.
Μπορεί να είναι στον άνθρωπο που περιμένουμε να αλλάξει, σε μια απάντηση που δεν έρχεται, σε κάτι που έχει ήδη τελειώσει αλλά εμείς συνεχίζουμε να το αναλύουμε. Μπορεί να είναι στο μέλλον που φοβόμαστε ή σε ένα παρελθόν που ακόμη προσπαθούμε να διορθώσουμε.
Και όσο περισσότερο μένουμε εκεί, τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από το μόνο σημείο στο οποίο μπορούμε πραγματικά να κάνουμε κάτι:
το τώρα.
Στη δουλειά μου με ανθρώπους έχω δει πολλές φορές το ίδιο μοτίβο.
«Όταν νιώσω καλύτερα, θα αρχίσω πάλι να γυμνάζομαι.»
«Όταν ξεπεράσω αυτό που έγινε, θα ξαναβγώ.»
«Όταν βρω τον εαυτό μου, θα κάνω πάλι πράγματα για μένα.»
Δυστυχώς ή ευτυχώς όμως λειτουργεί ανάποδα.
Χρειάζεται να αρχίσεις να ζεις ξανά για να αρχίσεις να αισθάνεσαι καλά.
Να κάνεις σήμερα ένα πράγμα που σε επιστρέφει σε εσένα.
Όχι δέκα.
Ένα.
Ένα περπάτημα.
Μερικές συνειδητές αναπνοές.
Λίγη κίνηση.
Ένα τηλεφώνημα σε έναν άνθρωπο που σε κάνει να νιώθεις ο εαυτός σου.
Μισή ώρα χωρίς κινητό.
Μια ερώτηση στον εαυτό σου:
«Τι χρειάζομαι εγώ σήμερα;»
Όχι τι πρέπει να κάνω.
Όχι τι περιμένουν οι άλλοι.
Όχι πώς θα διορθώσω τους πάντες και τα πάντα γύρω μου.
Τι χρειάζομαι εγώ;
Αυτές οι μικρές επιστροφές, όταν επαναλαμβάνονται, αρχίζουν σιγά σιγά να γίνονται ζωή.
Και κάπου εκεί έρχεται ξανά και η ροή.
Όχι επειδή ξαφνικά όλα έγιναν τέλεια.
Αλλά επειδή σταμάτησες να περιμένεις να γίνουν όλα τέλεια για να συμμετέχεις ξανά στη ζωή σου. 🖋
Ελένη Δημοπούλου
Holistic Alchemist | Life & Relationship Coach | Yoga, Mindfulness & Meditation
