Είμαστε αυτό στο οποίο δινόμαστε κάθε στιγμή. Η ανάσα μας, η σκέψη μας, η ενέργεια μας, ψυχική, διανοητική, σωματική. Ο χρόνος της ζωής μας και πού τον αφιερώνουμε. Και πάντα κάτι μας επιστρέφεται πίσω. Άμεσα ή μακροπρόθεσμα.

Είμαστε κατά βάση η ψυχή μας. Ο χώρος αυτός από τον οποίο ξεκινούν όλα και στον οποίο καταλήγουν όλα. Ένας χώρος, ένας κόσμος ο οποίος ξεκίνησε να δημιουργείται πριν καν εμείς υπάρξουμε στη ζωή και ακόμα και όταν εμείς γεννηθήκαμε αυτός ο χώρος χτιζόταν ερήμιν της βούλησης μας και της συνειδητότητάς μας.

Με λίγα λόγια είμαστε ένα ψυχικό DNA που κληρονομήσαμε από τις παλαιότερες γενεές, ένα σύνολο από ασυνείδητες διεργασίες και μία συμπαντική ενέργεια, με την οποία εάν δεν ασχοληθούμε ουσιαστικά να ανακαλύψουμε, να καλλιεργήσουμε και να χειραγωγήσουμε εμείς οι ίδιοι και να την κατευθύνουμε προς τις επιθυμητές κατευθύνσεις, η ζωή μας θα χαόνεται και θα μοιράζεται σε καταστάσεις, επιλογές και ανθρώπους, που δεν εκφράζουν, δεν ικανοποιούν και δεν εξελίσσουν καθόλου τον αυθεντικό εαυτό μας.

Θα μας παρατηρήσουμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας να ζούμε μέσα σε επιλογές οι οποίες αντί να μας οδηγούν στον εαυτό μας, στην ανακάλυψη του και στη βαθύτερη ένωση με αυτόν και στην ευτυχία, μας χαόνουν, μας πληγώνουν, μας απομακρύνουν από τον πυρήνα μας. Και ανάμεσα στην αντίληψη της ζωής μας και των βαθύτερων αναγκών μας αρχίζει να ανοίγει ένα τεράστιο κενό μέσα στο οποίο κάποτε θα χαθούμε και μαζί με εμάς και η ελπίδα μας και η ευγνωμοσύνη μας για τη ζωή.

Γιατί όσο απομακρύνεσαι από τον βαθύτερο αυθεντικό εαυτό σου, τόσο η ζωή κυλά χωρίς εσένα. Μέχρι να έρθει η στιγμή, μέσα από μια «ρωγμή» της ψυχής, μέσα από μια ανώτερη παρέμβαση, μέσα από έναν άνθρωπο ή ένα γεγονός, ή μέσα από ένα «ως εδώ ήταν». Και η καρδιά αρχίζει να χτυπά αλλιώς. Εκείνη η ρωγμή, η σχισμή, η χαραμάδα είναι που άφησε να μπει το φως κι εσύ αρχίζεις πια να ζεις πραγματικά. Εκεί αρχίζεις να ανακαλύπτεις τον χρυσό. Κι εκεί είναι που αρχίζει πλέον ο αγώνας. Εκεί που αρχίζει η μάχη που θα φέρει την ειρήνη. Εκεί είναι που αρχίζεις πια να ζεις ΕΣΥ.

Κι αρχίζει ένα «πόλεμος» σκληρός ο οποίος θα οδηγήσει σε μια ισχυρή κατάκτηση. Αρχίζεις πια να πολεμάς για να πάρεις πίσω ΕΣΕΝΑ. Να κατακτήσεις πια τον εαυτό σου. Έναν εαυτό που είχες ξεχάσει. Έναν εαυτό που δεν είχες γνωρίσει. Έναν εαυτό που δεν τον είχες όπως του έπρεπε αναγνωρίσει. Έναν εαυτό που ίσως τον είχες φυλακίσει επειδή κάποτε ή ακόμα και τώρα κάποιοι τον κατηγόρησαν ή τον κατηγορούν για κάτι, ενώ είναι αθώος.

Μα εσύ τους πίστεψες κι έτσι προτίμησες να τον φυλακίσεις, να τον κατηγορήσεις, να τον κρύψεις. Αντί να τον υπερασπίσεις. Μα έρχεται πάντοτε η στιγμή όσο δε σταματάς να ζεις μες στην αγάπη, που η αλήθεια και το δίκαιο θα βρουν το δρόμο. Κι αυτή δεν είναι άλλη απ’ την αγάπη του Θεού. Γιατί αν εσύ  συνήθισες να ξεχειλίζεις από αγάπη για τους άλλους και στάλα δε σου έμενε μες στην ψυχή σου, η αγάπη του Θεού θα σε ξυπνήσει. Θα σε ταρακουνήσει. Θα σε προπονήσει. Για να μπεις στη μάχη και να σε πάρεις πίσω.

Και πώς θα πάρω πίσω έναν εαυτό δοσμένο, ζαλισμένο και ημιτελώς αγαπημένο;

Θα πάρεις πίσω αυτό τον εαυτό όταν τον αγαπήσεις, όταν τον ανακαλύψεις, όταν τον αναζητήσεις, όταν τον ξαναγεννήσεις κι όταν τον σεβαστείς, τον υπερασπιστείς και τον κηδεμονεύσεις. Όταν θα αρχίσεις πια να είσαι βέβαιος ότι είσαι ο μόνιμος και μόνος υπεύθυνος για τον εαυτό σου. Για την άνοδο ή την πτώση σου. Για τη χαρά σου ή τη δυστυχία σου. Για τα καλά σου και τα άσχημα σου.

Για το αν θα ζεις αληθινά ή θα αργοπεθαίνεις. Για το αν θα ζεις για να αποδεικνύεις κάτι που δεν είναι απαραίτητο ή το αν θα ζεις γιατί γνωρίζεις πλέον το αναφαίρετο δικαίωμα σου να ζήσεις τη ζωή σύμφωνα με αυτό που ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ. Αρχίζεις πια να ζεις τη ζωή που σου χαρίστηκε από το Θεό και σου αξίζει.

Και κάπου εκεί αρχίζει η κατάκτηση και η επιστροφή του Εαυτού σου. Αρχίζεις να κοιτάζεις μέσα σου και να αναγνωρίζεις πια εσένα. Ούτε τη γνώμη που είχαν κάποτε οι γονείς σου, όταν σε «έντυναν με ρούχα» της ψυχής που ταίριαζαν με τα δικά τους πρότυπα ή απωθημένα, ούτε τη γνώμη που έχουν οι γύρω σου σύμφωνα με το δικό τους τρόπο σκέψης και τα δικά τους βιώματα και στάνταρτς, ούτε τη γνώμη που έχουν ακόμα και οι πιο κοντινοί σου έως τότε άνθρωποι, καθώς αρχίζεις πια να αναγνωρίζεις ότι οι περισσότεροι ή αν όχι όλοι επιθυμούσαν από εσένα μια εκδοχή σου που απλά τους εξυπηρετούσε.

Και όταν γίνει πια αυτή η συνειδητοποίηση, όταν αρχίζει να ανατέλλει ο Εαυτός σου, όταν τα «τείχη» σου  γκρεμίστηκαν γιατί ασφυκτιούσες κι όταν η αλήθεια η δική σου μα και των άλλων ουρλιάζει πια και είναι αδύνατον να την αγνοήσεις, τότε αρχίζεις πια να γιγαντώνεσαι στο μέσα σου.

Και τότε αρχίζεις να είσαι πια ειλικρινής με τον Εαυτό σου, με τα θέλω σου, με τις ανάγκες σου, με την βαθύτερη εικόνα της ψυχής σου. Κι αρχίζεις πια να είσαι και ειλικρινής και με τους άλλους. Χωρίς ντροπή, χωρίς φόβο, χωρίς ενοχή. Γιατί όταν επιτέλους σε βάλεις στη θέση σου, τότε αυτόματα θα βάλεις κι όλους τους άλλους. Γιατί σε έχεις πλέον βάλει πρώτο πλάνο. Και όποιος δε σε θέλει πρώτο πλάνο στη ΖΩΗ ΣΟΥ, πολύ απλά βγαίνει από το πλάνο σου. Και κάπως έτσι έχει αρχίσει η επιστροφή σου.

Αρχίζεις πια και σπας τους κύκλους περασμένων γενεών που σ’ είχαν φυλακίσει μέσα κι αρχίζεις να ανοιγοκλείνεις τους δικούς σου. Κύκλους που σε οδηγούν σε μια αγάπη, μια εξέλιξη και μια αυτονομία και αυτογνωσία.

Αρχίζεις να αναζητάς τι θες εσύ ξεκάθαρα και όχι τι θέλουνε οι άλλοι να κερδίζουν από εσένα. Παύεις να γίνεσαι αυτό που εκείνοι θέλουν από φόβο μην τους χάσεις ή από ενοχή μην τους απογοητεύσεις, γιατί συνειδητοποιείς πλέον απόλυτα ότι ό’τι είναι για εσένα είναι εκεί και συμβαδίζει και ταιριάζει με αυτό που είσαι. Ούτε εξηγήσεις πια χρειάζονται, ούτε δικαιολογίες μα ούτε και απολογίες. ΕΙΣΑΙ αυτό που είσαι και ότι είναι για σένα σου ταιριάζει.

Παύεις να είσαι πια αυτό που θυμάσαι ή που έχεις συνηθίσει, γιατί αυτός ήταν ο παλαιός σου εαυτός ο αλλοιωμένος και ο φυλακισμένος από τις προσδοκίες, τις απαιτήσεις, τις επικρίσεις, τις γνώμες και τις επιθυμίες των άλλων. Αρχίζεις κι αφαιρείς και αναπνέεις. Ανοίγεις πια το «χώρο σου» για εσένα και για όλα όσα ευθυγραμμίζονται και συντονίζονται στη συχνότητα της δικής σου ψυχής.

Παύεις να προσπαθείς να αποδείξεις ή να χωρέσεις. «Μεγαλώνεις», ανοίγεις τα «φτερά» σου, ελευθερώνεσαι κι αυτό έχει συνέπειες για όλους. Μα έχει και τη μόνη αλήθεια και μία Θεϊκή Δικαιοσύνη.  Μπαίνει ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, που λέει κι ο λαός.

Κι έτσι αρχίζει πια το βάρος να μετατοπίζεται. Δεν ευθύνεσαι εσύ για όλα, δε θα τα λύσεις εσύ όλα, δε θα τα κουβαλάς εσύ όλα και όλους. Αναλαμβάνεις το δικό σου «βάρος» και με ευγένεια επιστρέφεις δίκαια το κάθε τι που άλλοι άνθρωποι πρόβαλλαν πάντα πάνω σου. Κι αρχίζει τότε να επέρχεται ισορροπία. Άνθρωποι φεύγουν και άλλοι έρχονται. Κλείνουν δουλειές ανοίγουν άλλες. Γκρεμίζονται ψεύτικες πεποιθήσεις και «ανακαινίζεσαι». Δεν έχεις πια καμία άλλη επιλογή. Βρίσκεσαι πια στο δρόμο της «επιστροφής» σου. Και είναι ωραία.

Κι αρχίζουν τότε να ανανεώνονται οι ενέργειες και να απομακρύνεται ότι και όποιος μέχρι τότε προσπαθούσε να σε ορίσει. Και κάνεις πια ξεκάθαρο σε όλους, πως μοναχά εσύ ορίζεις πια τον ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. Και οι σκιές αρχίζουν να φωτίζονται με φως. Και νιώθεις πια και μέσα σου πως πρώτα εσύ πολέμησες με τις εντός σκιές σου. Πως πρώτα εσύ αποδέχτηκες τι θα «σκοτώσεις» και τι θα αφήσεις ζωντανό για να «γεννήσει» αυτόν τον αληθινό ξεχασμένο ΕΣΕΝΑ.

Και τότε είναι που σταματάς να απολογείσαι, σταματάς να αναζητάς επιβεβαίωση, έγκριση. Σταματάς να νιώθεις ενοχές. Σταματάς να σε μικραίνεις για να χωρέσεις στις προσδοκίες των άλλων. Σταματάς να είσαι ο βολικός της υπόθεσης. Σταματάς να φυλακίζεις την ενέργεια σου. Σταματάς να μπερδεύεσαι. Ξεκινάς να ΕΙΣΑΙ στην πιο αυθεντική μορφή σου και αυτό πια δεν αλλάζει. Γιατί έχεις πάρει πια τον Εαυτό σου πίσω. Και τότε είναι που αρχίζει η δική σου διαδρομή.

Και κάπου εκεί που θρηνείς και θεραπεύεις τις πληγές, για τόσους εσωτερικούς θανάτους. Τότε είναι που η ελπίδα και η επιμονή σου για το αύριο, γίνονται η μήτρα για την αληθινή σου «γέννηση» και όλα τα δάκρυα γίνονται η κολυμπήθρα για το νέο σου «βάπτισμα». 🖋