Μια συνάντηση με ουσία, αμεσότητα και έντονο βιωματικό χαρακτήρα πραγματοποιήθηκε στο Κλειστό Γυμναστήριο του Πανεπιστημίου στου Γάλλου, με τη διεθνή Ρεθυμνιώτισσα μπασκετμπολίστρια
Σοφία Μελιδονιώτη
να συζητά με τα κορίτσια της ομάδας Κορασίδων της Ακαδημίας Καλαθοσφαίρισης Ρεθύμνου, την Τρίτη 4 Αυγούστου.
Δεν επρόκειτο για μια τυπική ομιλία, αλλά περισσότερο για μια συζήτηση γνωριμίας ανάμεσα σε μια νέα αθλήτρια που έχει ήδη κάνει σημαντικά βήματα στον χώρο του μπάσκετ και σε κορίτσια που βρίσκονται ακόμη στην αρχή της δικής τους αθλητικής διαδρομής.
Η Σοφία Μελιδονιώτη, η οποία ήρθε μαζί με τον πατέρα της, Άλκη Μελιδονιώτη, μίλησε με απλό και άμεσο τρόπο, απάντησε σε ερωτήσεις και μοιράστηκε εμπειρίες από την καθημερινότητά της, τις προπονήσεις, τις δυσκολίες, τις επιτυχίες, αλλά και τις απαιτήσεις που συνοδεύουν την επιλογή του πρωταθλητισμού.
Στη συνάντηση έδωσαν το «παρών» ο νέος πρόεδρος της Ακαδημίας Καλαθοσφαίρισης Ρεθύμνου,
Στέλιος Παπαδοσηφάκης,
οι προπονήτριες του γυναικείου τμήματος Ελένη Χλιαουτάκη, Ελισάβετ Φοβάκη και Μαρτίνα Busovska, καθώς και η έφορος του γυναικείου τμήματος Άννα Δαφέρμου. Παρόντες ήταν επίσης γονείς των παιδιών, οι οποίοι παρακολουθούσαν διακριτικά από δίπλα τη συζήτηση και άκουγαν όσα είχε να μεταφέρει η νεαρή αθλήτρια.
Όσα έμαθε, όσα βίωσε και όσα συνεχίζει να ονειρεύεται μέσα από το μπάσκετ μοιράστηκε η Σοφία Μελιδονιώτη με τα κορίτσια του νεοσύστατου γυναικείου τμήματος της Ακαδημίας Καλαθοσφαίρισης Ρεθύμνου, σε μια ξεχωριστή συνάντηση γνωριμίας, γεμάτη εμπειρίες, συμβουλές και αληθινές ιστορίες από τη μέχρι σήμερα πορεία της.
Μια χρονιά γεμάτη εμπειρίες
Η Σοφία Μελιδονιώτη δεν έκρυψε τη χαρά της που βρέθηκε ξανά στο Ρέθυμνο και κοντά σε νεότερες αθλήτριες. Αναφέρθηκε σε μια ιδιαίτερα γεμάτη αγωνιστική χρονιά, μέσα από την οποία απέκτησε πολύτιμες εμπειρίες, τόσο σε συλλογικό όσο και σε σχολικό και διεθνές επίπεδο.
Μίλησε για την κατάκτηση του Κυπέλλου με την ομάδα Παναθηναϊκού τη τη σεζόν 2025–2026, στο Πρωτάθλημα ΕΣΚΑ Νεανίδων, νικώντας στον τελικό του Final Four τον ΖΑΟΝ με 69–48. Ήταν το 10ο πρωτάθλημα ΕΣΚΑ Νεανίδων στην ιστορία του συλλόγου. Επίσης για την επιτυχία με τη σχολική της ομάδα και την παρουσία της σε διοργανώσεις υψηλού επιπέδου, απέναντι σε πολύ δυνατές ομάδες. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στη συμμετοχή της σε διεθνείς διοργανώσεις, μεταξύ άλλων στη Σερβία, περιγράφοντας στα κορίτσια πόσο διαφορετική είναι η εμπειρία όταν καλείσαι να αγωνιστείς απέναντι σε αθλήτριες και ομάδες από άλλες χώρες.
Πίσω όμως από τις επιτυχίες, όπως εξήγησε, βρίσκεται μια καθημερινότητα που απαιτεί χρόνο, αντοχές και πολλές προσωπικές επιλογές.
«Ήταν δική μου απόφαση»
Ένα από τα σημαντικότερα μηνύματα που θέλησε να μεταφέρει στα κορίτσια ήταν ότι η προσπάθεια για να προχωρήσει κάποιος στον αθλητισμό πρέπει πρωτίστως να αποτελεί δική του επιλογή.
Περιέγραψε ημέρες κατά τις οποίες έφευγε για πολύωρες προπονήσεις γνωρίζοντας ότι, όταν θα επέστρεφε έπειτα από τέσσερις ώρες, θα την περίμενε ακόμη το διάβασμα και οι υπόλοιπες υποχρεώσεις της.
Όπως εξήγησε, αυτό που τη βοήθησε και εξακολουθεί να τη βοηθά στις στιγμές απογοήτευσης είναι να θυμάται ότι η ίδια επέλεξε αυτή τη διαδρομή.
«Δεν με πίεσε ποτέ κανείς να παίξω μπάσκετ. Ούτε ο μπαμπάς μου, ούτε κάποιος προπονητής, ούτε κάποιος εξωτερικός παράγοντας. Ήταν δική μου απόφαση», ήταν ουσιαστικά το μήνυμα που μετέφερε, εξηγώντας ότι το ίδιο συνέβη και όταν αποφάσισε να ασχοληθεί πιο σοβαρά και να κυνηγήσει τις δυνατότητές της.
Ακριβώς αυτή η προσωπική επιλογή είναι, όπως ανέφερε, που την κρατά μέχρι σήμερα όταν κουράζεται ή απογοητεύεται.
Από την Κρήτη στην καθημερινότητα του Παναθηναϊκού
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η περιγραφή της καθημερινότητας μιας νεαρής αθλήτριας που καλείται να συνδυάσει σχολείο, προπόνηση, αγώνες, γυμναστήριο και προσωπική ζωή.
Όταν αγωνιζόταν στην Κρήτη και συμμετείχε ταυτόχρονα σε δύο ηλικιακές κατηγορίες, Κορασίδες και Νεάνιδες, έπρεπε να ακολουθεί προπονήσεις και με τα δύο τμήματα. Παράλληλα, όταν υπήρχε η δυνατότητα, έκανε επιπλέον ατομική προπόνηση και δύο φορές την εβδομάδα βάρη εκτός των υποχρεώσεων της ομάδας.
Η μετάβασή της στην Αθήνα και τον Παναθηναϊκό ανέβασε ακόμη περισσότερο τις απαιτήσεις. Η ενδυνάμωση αποτελεί πλέον οργανωμένο και υποχρεωτικό κομμάτι της εβδομάδας, ενώ η παρουσία στις προπονήσεις παρακολουθείται συστηματικά.
Όπως εξήγησε στα κορίτσια, οι απουσίες καταγράφονται και στο τέλος του μήνα ο αθλητής γνωρίζει πόσες προπονήσεις έχασε. Οι δικαιολογίες πρέπει να είναι πραγματικά σοβαρές, καθώς η συνέπεια αποτελεί βασικό μέρος της νοοτροπίας του πρωταθλητισμού.
Σχολείο, προπόνηση και καθημερινότητα
Η κουβέντα δεν έμεινε μόνο μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Η Σοφία Μελιδονιώτη περιέγραψε στα κορίτσια πώς οργανώνει τη ζωή της στην Αθήνα, όπου πρέπει να συνδυάζει τις προπονήσεις με το σχολείο και όλες τις καθημερινές υποχρεώσεις.
Τα Σαββατοκύριακα, όταν δεν υπήρχε σχολείο, ήταν πολλές φορές οι ημέρες κατά τις οποίες έπρεπε να τακτοποιήσει το σπίτι, να ψωνίσει, να μαγειρέψει, να διαβάσει και στη συνέχεια να πάει στην προπόνηση.
Μέσα από αυτή την περιγραφή έγινε σαφές ότι η εξέλιξη μιας αθλήτριας δεν εξαρτάται μόνο από όσα κάνει μέσα στο γήπεδο. Απαιτεί οργάνωση ολόκληρης της καθημερινότητας γύρω από έναν στόχο.
Το μάθημα που της άφησε ο τραυματισμός
Ξεχωριστό κομμάτι της συζήτησης αποτέλεσε το θέμα των τραυματισμών. Η νεαρή αθλήτρια μίλησε μέσα από τη δική της εμπειρία, καθώς ένας τραυματισμός την είχε αναγκάσει να μείνει περίπου έναν μήνα εκτός δράσης.
Παραδέχθηκε ότι η ανυπομονησία της να επιστρέψει στο γήπεδο δεν την άφησε τότε να διαχειριστεί την κατάσταση με τον καλύτερο τρόπο. Μάλιστα, όπως ανέφερε, ακόμη και σήμερα, ανάλογα με την περίοδο και την επιβάρυνση, αισθάνεται στο πόδι της τις συνέπειες ενός προβλήματος που ξεκίνησε πριν από περίπου δύο χρόνια.
Γι’ αυτό και η συμβουλή της προς τα κορίτσια ήταν ξεκάθαρη, να ακούν το σώμα τους.
Όχι να σταματούν με την παραμικρή ενόχληση, όπως διευκρίνισε, αλλά όταν πραγματικά πονάνε ή αισθάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά, να το λένε αμέσως στους προπονητές τους και, όταν χρειάζεται, να απευθύνονται σε ειδικό.
Ήταν ίσως ένα από τα πιο πρακτικά μηνύματα της βραδιάς: η επιθυμία να παίξεις δεν πρέπει να σε κάνει να αγνοείς αυτό που σου λέει το σώμα σου.
«Όλα ξεκινούν από την άμυνα»
Όταν η συζήτηση πέρασε περισσότερο στο ίδιο το παιχνίδι, η Σοφία Μελιδονιώτη αποκάλυψε ότι από μικρή είχε ιδιαίτερη προτίμηση στην άμυνα.
Η λογική της είναι απλή: μπορεί σε έναν αγώνα τα σουτ να μη μπουν και επιθετικά να μη σου βγει τίποτα, όμως άμυνα μπορείς πάντα να παίξεις.
Για εκείνη, η άμυνα είναι σε μεγάλο βαθμό θέμα διάθεσης και προσπάθειας.
«Πάντα πιστεύω ότι όλα ξεκινούν από την άμυνα. Αν παίξεις άμυνα, θα βγει και η επίθεση. Αν κλέψεις μια μπάλα ή αν δυσκολέψεις την παίκτρια που μαρκάρεις, παίρνεις ψυχολογία και μετά παίζεις πιο εύκολα στην επίθεση», εξήγησε στα κορίτσια.
Τι κάνεις όταν έρθει η ήττα;
Ένα ακόμη θέμα που απασχόλησε τη συζήτηση ήταν η διαχείριση της ήττας.
Η Σοφία Μελιδονιώτη εξήγησε ότι μετά από ένα παιχνίδι που δεν πήγε καλά προσπαθεί πρώτα να ηρεμήσει. Την επόμενη ημέρα αναζητά τι πήγε λάθος, τόσο σε προσωπικό όσο και σε ομαδικό επίπεδο.
Σκέφτεται τι θα μπορούσε να έχει κάνει διαφορετικά μέσα και έξω από το παρκέ, καθώς, όπως χαρακτηριστικά μετέφερε, «το παιχνίδι ξεκινάει πριν μπούμε στο γήπεδο». Η ψυχολογία της ομάδας, αλλά και η ψυχολογία κάθε αθλήτριας ξεχωριστά, επηρεάζουν όσα ακολουθούν.
Στη συνέχεια έρχεται η ανάλυση, βίντεο, παρατηρήσεις του προπονητή, εντοπισμός των λαθών και δουλειά στην προπόνηση.
Και μετά;
Το αφήνεις πίσω.
Γιατί, όπως εξήγησε, το να σκέφτεται διαρκώς ένας αθλητής γιατί έχασε ένα παιχνίδι δεν τον βοηθά. Παίρνει το μάθημα, διορθώνει ό,τι μπορεί και προχωρά στο επόμενο.
Σεβασμός στους διαιτητές
Ιδιαίτερη ήταν και η τοποθέτησή της για τη συμπεριφορά απέναντι στους διαιτητές.
Η Σοφία Μελιδονιώτη τόνισε ότι οι αθλητές οφείλουν να σέβονται τους διαιτητές ακόμη και όταν θεωρούν ότι μια απόφαση είναι λανθασμένη.
«Κι αυτοί κάνουν τη δουλειά τους. Ακόμη κι αν δεν συμφωνούμε, δεν πρέπει να τους προσβάλλουμε ή να τους βρίζουμε», ήταν το μήνυμα που έδωσε στα κορίτσια, επισημαίνοντας ότι και οι άνθρωποι της διαιτησίας βρίσκονται στο γήπεδο επειδή αγαπούν το άθλημα.
Δεν έκρυψε μάλιστα ότι και η ίδια έχει διαμαρτυρηθεί στο παρελθόν, όμως υπογράμμισε τη διαφορά ανάμεσα σε μια διαμαρτυρία και στην έλλειψη σεβασμού. Όπως ανέφερε, προσωπικά δεν έχει δεχθεί ποτέ τεχνική ποινή.
Το μπάσκετ και η επόμενη ημέρα
Η κουβέντα έφτασε φυσικά και στο μέλλον.
Η Σοφία Μελιδονιώτη θέλει το μπάσκετ να εξακολουθήσει να αποτελεί μέρος της ζωής της. Δεν γνωρίζει ακόμη ποια ακριβώς μορφή θα έχει αυτή η σχέση τα επόμενα χρόνια και δεν αποκλείει κάποια στιγμή ακόμη και την προπονητική.
Ταυτόχρονα, θέλει να μπορεί να συνδυάσει το άθλημα με τις σπουδές και την επαγγελματική της πορεία. Δεν επιχειρεί, όπως είπε ουσιαστικά στα παιδιά, να προβλέψει από τώρα κάθε επόμενο βήμα, καθώς γνωρίζει ότι μέσα από το μπάσκετ μπορούν να προκύψουν ευκαιρίες που σήμερα δεν μπορεί να γνωρίζει.
Ένα πράγμα όμως φαίνεται ξεκάθαρο, δεν θέλει να αποχωριστεί το μπάσκετ.
Μια διαφορετική προπόνηση για την Ακαδημία, χωρίς μπάλα!
Το συγκεκριμένο απόγευμα στο κλειστό του Πανεπιστημίου μπορεί να μην είχε τη μορφή μιας συνηθισμένης προπόνησης, όμως είχε ίσως πολλά από τα στοιχεία που χρειάζεται μια νεαρή αθλήτρια για να εξελιχθεί.
Τα κορίτσια της ομάδας Κορασίδων της Ακαδημίας Καλαθοσφαίρισης Ρεθύμνου είχαν απέναντί τους μια αθλήτρια που πριν από λίγα χρόνια βρισκόταν σε μια θέση πολύ κοντά στη δική τους και σήμερα γνωρίζει από πρώτο χέρι τι σημαίνει να ανεβαίνει κανείς επίπεδο, να φεύγει από την Κρήτη, να οργανώνει τη ζωή του γύρω από τον αθλητισμό και να αντιμετωπίζει επιτυχίες, ήττες, κούραση και τραυματισμούς.
Και ίσως αυτό να ήταν τελικά το σημαντικότερο στοιχείο της συνάντησης, η
Σοφία Μελιδονιώτη
δεν προσπάθησε να παρουσιάσει στα παιδιά μια εξιδανικευμένη εικόνα του πρωταθλητισμού. Μίλησε για τις όμορφες στιγμές, αλλά και για τις ώρες δουλειάς που κρύβονται πίσω από αυτές.
Γιατί το «Πάθος, Προσπάθεια, Ομάδα» δεν έμεινε αυτή τη φορά ένα σύνθημα. Μέσα από τη συζήτηση έγινε μια μικρή περιγραφή της πραγματικής καθημερινότητας μιας αθλήτριας που επέλεξε να κυνηγήσει το μπάσκετ λίγο πιο μακριά — έχοντας ξεκινήσει, όπως και τα κορίτσια που την άκουγαν, από τα γήπεδα της Κρήτης, του Ρεθύμνου και της Ένωσης Ατσιποπούλου Πρινέ. 🖋
