Λίγο πριν συναντηθούμε στις «Όψεις του Φανταστικού 2026» στην Κρήτη, γνωρίζουμε καλύτερα τους συγγραφείς που θα συμμετάσχουν στο φεστιβάλ.
Σήμερα συνομιλούμε με τη συγγραφέα Εύα Διαμαντάκη, όχι μόνο για τα βιβλία και τη γραφή, αλλά για τις ιστορίες που επιμένουν να ζητούν να ειπωθούν, για τους κόσμους που γεννιούνται στο χαρτί και για τη συνάντηση ενός συγγραφέα με τους ανθρώπους που βρίσκονται στην άλλη πλευρά της σελίδας.
Αν έπρεπε να συστηθείτε στους αναγνώστες χωρίς να αναφέρετε ούτε το βιογραφικό σας ούτε τους τίτλους των βιβλίων σας, τι θα θέλατε να τους πείτε για εσάς;
Θα τους έλεγα ότι είμαι μια επίμονη παρατηρητής της ανθρώπινης φύσης. Μια φωνή που αρνείται να «χολωθεί» από το ψέμα των καιρών και επιλέγει, μέσα από την καθημερινή τριβή με την κοινωνική πραγματικότητα και το δίκαιο, να αναζητά την καθαρή, άφυλη και άχρωμη ουσία του ανθρώπου.
Είμαι κάποια που πιστεύει ότι ακόμα κι όταν όλα γύρω μας φθείρονται, οφείλουμε να κρατάμε ένα καντήλι αναμμένο.
Ποια είναι εκείνη η στιγμή κατά τη συγγραφή όπου μια ιστορία παύει να σας «ανήκει» και αρχίζει να αποκτά τη δική της ζωή;
Νομίζω πως αυτή η στιγμή έρχεται όταν γράφεται η τελευταία λέξη. Είτε πρόκειται για ένα μυθιστόρημα όταν γραφτεί το τέλος, είτε για ένα θεατρικό έργο όταν κλείνει η αυλαία, είτε για την ποίηση με την καταληκτική της πρόταση.
Από εκεί και πέρα, αν το έργο δεν μείνει στο συρτάρι αλλά προχωρήσει και εκδοθεί, παύει πλέον να μου «ανήκει». Είναι ακριβώς σαν το παιδί: ο γονιός κάνει ό,τι μπορεί καλύτερο για να το μεγαλώσει και να το βγάλει στην κοινωνία, αλλά μετά την ενηλικίωσή του δεν έχεις πια τη δύναμη να το καθοδηγήσεις. Παίρνει τη δική του μορφή και ακολουθεί τη δική του μοίρα.
Κάθε έργο, όπως και κάθε παιδί που γεννιέται, έχει το δικό του πεπρωμένο στον κόσμο, με δεδομένο, όμως, πως ο γονιός πάντα θα ανησυχεί και θα προσεύχεται να είναι καλά.
Υπάρχει κάποιος χαρακτήρας που δημιουργήσατε και τελικά σας οδήγησε κάπου εντελώς διαφορετικά από εκεί που είχατε σχεδιάσει;
Στην παρούσα συλλογή μου, αυτός ο «χαρακτήρας» είναι ο «Πρόμαχος της Αλήθειας». Ξεκίνησε ως μια μοναχική, ίσως απεγνωσμένη κραυγή απέναντι στην κοινωνική υποκρισία, αλλά γράφοντάς τον, με ανάγκασε να συνειδητοποιήσω ότι η αληθινή λύτρωση δεν έρχεται από τη σύγκρουση με τους άλλους, αλλά από τη δική μας εσωτερική μεταμόρφωση σε φως.
Αν μπορούσατε να περάσετε μία ημέρα μέσα σε έναν από τους κόσμους ή τις ιστορίες που έχετε γράψει, ποιον θα επιλέγατε; Και ίσως το σημαντικότερο θα θέλατε πραγματικά να μείνετε εκεί μέχρι το βράδυ;
Θα επέλεγα να περάσω μια μέρα κάτω από τη σκιά του «Παρθενώνα», σε μια εποχή απίστευτου κάλλους και μεγαλείου του πνεύματος, πριν η μοίρα μας ρίξει στα τάρταρα της διαφθοράς.
Και ναι, θα ήθελα να μείνω εκεί μέχρι το βράδυ· γιατί το βράδυ, όπως γράφω, η «Νύχτα» γίνεται μυστήρια μητέρα που γεννά τη γυναικεία σαγήνη και τον έρωτα, μακριά από τη φθορά της ημέρας.
Ποιο είναι πιο δύσκολο για έναν συγγραφέα: να γράψει την πρώτη φράση μιας ιστορίας ή να αποφασίσει ότι έγραψε την τελευταία;
Το να γράψεις την τελευταία είναι μακράν το δυσκολότερο. Η τελευταία φράση κουβαλάει την ευθύνη του απολογισμού. Πρέπει να κλειδώσει το νόημα χωρίς να κλείσει την ελπίδα· είναι η σφραγίδα μου σε ό,τι δημιουργώ.
Και στην «Πολιτεία της Λήθης» χρειάστηκε να παλέψω για να βρω το ιδανικό φινάλε, αφήνοντας πίσω την παγωμένη μυρωδιά του θανάτου μιας «Κορνίζας» και επιλέγοντας τη ζωντανή ορμή του «Και συνεχίζω και προχωρώ».
Αν ένα βιβλίο σας μπορούσε να αφήσει στον αναγνώστη μόνο ένα συναίσθημα, μία εικόνα ή μία σκέψη μετά την τελευταία σελίδα, ποια θα θέλατε να είναι;
Θα ήθελα να είναι η εικόνα ενός ανθρώπου που, παρά τις πληγές, το «νοθευμένο του DNA» και τα δανεικά υφάσματα της κοινωνίας, στέκεται όρθιος, ανυπότακτος και χαμογελά. Μια υπενθύμιση ότι ο καθένας μας είναι ο αποκλειστικός ζωγράφος του δικού του πορτρέτου.
Πιστεύετε ότι η λογοτεχνία μπορεί ακόμη να ενοχλεί, να αμφισβητεί και να αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε την πραγματικότητα ή έχουμε αρχίσει να ζητάμε από τα βιβλία κυρίως να μας προσφέρουν μια απόδραση από αυτήν;
Η λογοτεχνία οφείλει να ενοχλεί και να αφυπνίζει, αλλιώς μετατρέπεται σε ένα ανώδυνο νανούρισμα. Στη συλλογή μου επιχειρώ μια τολμηρή, μεταμοντέρνα παρωδία επί παρωδίας συνομιλώντας με τον Σεφέρη και τον Έλιοτ, ακριβώς για να ειρωνευτώ την πνευματική σοβαροφάνεια και το κοινωνικό «παστίτσιο» της εποχής μας.
Δεν ζητώ απόδραση· ζητώ ρήξη με τη Λήθη.
Οι «Όψεις του Φανταστικού» ταξιδεύουν εδώ και χρόνια φέρνοντας συγγραφείς και αναγνώστες στον ίδιο χώρο. Πώς βλέπετε εσείς αυτή την προσπάθεια και πόσο σημαντικές θεωρείτε τέτοιες διοργανώσεις για τους συγγραφείς και τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία;
Είναι μια σπουδαία, ζωτική προσπάθεια που αναπαράγεται και ανασαίνει και στην περιφέρεια. Παράλληλα, σε μια εποχή όπου οι συνήθεις εκδοτικές πρακτικές έχουν δυστυχώς μετατρέψει τα πάντα σε χρήμα, διοργανώσεις σαν αυτή δίνουν μια σπάνια διέξοδο.
Προσφέρουν την ευκαιρία σε συγγραφείς που ίσως δεν θα τολμούσαν να περάσουν αυτή την επώδυνη και συχνά οικονομικά ανέφικτη διαδικασία, να ακουστούν με μοναδικό κριτήριο την αξία του έργου τους. Αποδεικνύουν έμπρακτα πως αρκεί να είσαι καλός για να έχεις μια ευκαιρία στο φως. Και το πιο σημαντικό: μέσα από αυτή τη συνάντηση, ενώνονται οι άνθρωποι με τον ίδιο σκοπό.
Αυτή τη φορά το φεστιβάλ ταξιδεύει στην Κρήτη, με εκδηλώσεις σε Ρέθυμνο, Ηράκλειο και Χανιά. Πού θα σας συναντήσει το κοινό και για ποιο βιβλίο ή θέμα θα μιλήσετε;
Το κοινό θα με συναντήσει στο Ηράκλειο, τη Δευτέρα 12 Οκτωβρίου στις 19:50, στην εμβληματική Αίθουσα «Μανόλης Καρέλλης» στο Δημοτικό Κτήριο της Ανδρόγεω.
Εκεί θα παρουσιάσουμε τη νέα μου ποιητική συλλογή «Η Πολιτεία της Λήθης» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Συμπαντικές Διαδρομές» σε μια βραδιά γεμάτη φιλολογική ανάλυση και ζωντανές αναγνώσεις.
Φανταστείτε ότι ένας αναγνώστης στέκεται έξω από τον χώρο του φεστιβάλ και σκέφτεται αν θα μπει. Έχετε μόνο μία πρόταση για να τον πείσετε. Τι θα του λέγατε;
Μπες, γιατί εδώ μέσα οι λέξεις δεν χρησιμοποιούνται για να σε ναρκώσουν, αλλά για να σου θυμίσουν ποιος πραγματικά είσαι.
Και μια τελευταία ερώτηση: ποια ερώτηση θα θέλατε να σας κάνουν κάποτε σε μια συνέντευξη, αλλά κανείς δεν σας την έχει κάνει ακόμη; Και ποια θα ήταν η απάντησή σας;
Θα ήθελα να μου θέσουν το εξής ερώτημα: Ας πάρουμε τη γνωστή φράση του Γάλλου θεατρικού συγγραφέα Ζορζ Κουρτελίν : “Συγγραφέας είναι το μόνο επάγγελμα όπου δεν θεωρείται γελοίο να μη βγάζεις χρήματα”. Μετά από τόσα χρόνια συγγραφικής παρατήρησης της ανθρώπινης φθοράς, τι είναι αυτό που σας κρατά ακόμα ζωντανή στην τέχνη, πέρα από κάθε υλική ανταμοιβή;
Και η απάντησή μου θα ήταν: Το γεγονός ότι όσο σκοτάδι κι αν αντικρίζω γύρω μου, συνεχίζω να γράφω με την πίστη ότι η τέχνη έχει τη δύναμη να μας ενώσει όλους, χωρίς αποκλεισμούς. Γράφω για να προσφέρω ελπίδα και κουράγιο σε κάθε άνθρωπο που νιώθει τον κόσμο του να μην είναι ιδανικός.
Θέλω μέσα από τα γραπτά μου να ξέρουν πως δεν είναι μόνοι, και πως η αναζήτηση για το αυθεντικό μάς αφορά όλους. Γιατί, τελικά, η συγγραφή δεν φτιάχνει κλειστές ομάδες· σπάει τα τείχη, μας ενώνει στον ίδιο πανανθρώπινο σκοπό. 🖋
«Η Πολιτεία της Λήθης» | Η Εύα Διαμαντάκη παρουσιάζει τη νέα ποιητική συλλογή της στο Ηράκλειο
Μια ξεχωριστή λογοτεχνική βραδιά αφιερωμένη στην ποίηση, την ανθρώπινη ψυχή και τις αντιφάσεις της σύγχρονης κοινωνίας θα πραγματοποιηθεί στο Ηράκλειο, με την παρουσίαση της πρώτης ποιητικής συλλογής της Εύας Διαμαντάκη, με τίτλο «Η Πολιτεία της Λήθης». Η εκδήλωση εντάσσεται στη σειρά βιβλίων «Seeds of Time» και στο λογοτεχνικό φεστιβάλ «Όψεις του Φανταστικού» και θα πραγματοποιηθεί τη
Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2026,
στις 19:50, στην αίθουσα «Μανόλης Καρέλλης», στο Δημοτικό Κτήριο Ανδρόγεω.
Η ποιητική συλλογή, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Universe Pathways, αποτελεί ένα υπαρξιακό, φιλοσοφικό και κοινωνικό οδοιπορικό, μέσα από το οποίο η δημιουργός εξερευνά τις βαθύτερες πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης.
Με δωρικό λόγο και στοιχεία μεταμοντέρνας ειρωνείας, η Εύα Διαμαντάκη αναδεικνύει τις πληγές της σύγχρονης πραγματικότητας, τη διαφθορά, την κοινωνική αδικία και τον διαχρονικό θρήνο της γυναίκας. Παρά τη σκοτεινή αποτύπωση της κοινωνικής φθοράς, η συλλογή καταλήγει σε ένα αισιόδοξο μήνυμα αντοχής, ελπίδας και φωτός, υπενθυμίζοντας τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής να αντιστέκεται και να συνεχίζει.
Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης, η φιλόλογος Δέσποινα Περογαμβράκη θα πραγματοποιήσει φιλολογική και επιστημονική ανάλυση του έργου, αναδεικνύοντας τις αλληγορίες, τους συμβολισμούς και τη διακειμενικότητα της γραφής.
Χαιρετισμό θα απευθύνουν η συγγραφέας Εύα Διαμαντάκη και ο εκδότης Γεώργιος Σωτήρχος.
Η Εύα Διαμαντάκη έχει ήδη παρουσιάσει σημαντικό συγγραφικό έργο, με τα μυθιστορήματα «Συνήγορος της ζωής», «Το Ονειρόδασος» και «Τα Σεντόνια της Κρίσης», καθώς και τα θεατρικά έργα «Εκ του Μηδενός» και «Φαντάσματα».
Η παρουσίαση της «Πολιτείας της Λήθης» αποτελεί μια ευκαιρία για το αναγνωστικό κοινό να γνωρίσει την ποιητική πλευρά της δημιουργού και να έρθει σε επαφή με ένα έργο που συνδυάζει τον κοινωνικό προβληματισμό με τη φιλοσοφική αναζήτηση.
