Υπάρχουν τραγούδια που δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με φωνές, υπερβολές ή περίπλοκες λέξεις. Επιλέγουν κάτι πολύ πιο δύσκολο, την αλήθεια. Κάπως έτσι μοιάζει και το νέο τραγούδι του Σωτήρη Αλεξάκη, με τίτλο

«Θα πιω το δάκρυ με φιλί»,

ένα κομμάτι γεμάτο τρυφερότητα, συντροφικότητα και εκείνη τη γλυκιά αίσθηση πως κάποιος είναι δίπλα σου, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές.

Από τους πρώτους κιόλας στίχους, το τραγούδι χτίζει έναν κόσμο γεμάτο ασφάλεια και αγάπη. Δεν μιλά για έναν έρωτα επιφανειακό ή δραματικό, αλλά για μια σχέση βαθιά ανθρώπινη, σχεδόν κινηματογραφική.

Έναν άνθρωπο που λέει «κράτα το χέρι μου σφιχτά» και υπόσχεται πως θα μείνει εκεί, ακόμα και όταν έρθουν οι φόβοι, οι ανασφάλειες ή τα δάκρυα.

Ιδιαίτερα όμορφη είναι η εικόνα των δύο ανθρώπων με ένα σακίδιο στην πλάτη, να ψάχνουν προορισμούς πάνω σε χάρτες απλωμένους στο χαλί. Μια εικόνα που θυμίζει νεότητα, ελευθερία, καλοκαίρι και εκείνη τη βαθιά ανάγκη να μοιράζεσαι τη ζωή με κάποιον που βλέπει τον κόσμο μαζί σου.

Το εικαστικό του τραγουδιού, με το ζευγάρι να κοιτά το ηλιοβασίλεμα δίπλα στη θάλασσα, έρχεται να συμπληρώσει ακριβώς αυτό το συναίσθημα: μια ρομαντική απόδραση γεμάτη ζεστά χρώματα, αναμνήσεις και ελπίδα.

Και κάπου εκεί έρχεται ο στίχος που μένει στο μυαλό :

«Θα πιω το δάκρυ με φιλί, να το ‘χω εγώ και όχι εσύ»

Μια φράση απλή, αλλά τόσο δυνατή. Ένας στίχος που μιλά για την πιο ουσιαστική μορφή αγάπης: να θέλεις να πάρεις λίγο από τον πόνο του άλλου, μόνο και μόνο για να τον δεις να χαμογελά.

Οι στίχοι του Κώστα Λουπάκη έχουν μια αμεσότητα και μια παιδική καθαρότητα που λειτουργεί συγκινητικά, ενώ η μουσική και η ερμηνεία του Σωτήρη Αλεξάκη αγκαλιάζουν το κομμάτι με ζεστασιά και αλήθεια, χωρίς περιττές υπερβολές.

Ξεχωρίζει επίσης η γλυκιά, σχεδόν «ονειρική» αισθητική του project, με το animated/cinemagraph εικαστικό να δίνει στο τραγούδι μια αίσθηση ταξιδιού και ανεμελιάς, σαν μια ιστορία αγάπης που εκτυλίσσεται σε κάποιο καλοκαιρινό ηλιοβασίλεμα.

Στο τραγούδι συμμετέχουν οι:

Σωτήρης Αλεξάκης – κιθάρες, πλήκτρα, loops
Στέφανος Κουρουπάκης – μπάσο
Νίκος Οικονομέας – κλαρίνο

Τη μίξη υπογράφει ο Σωτήρης Αλεξάκης, ενώ το mastering πραγματοποιήθηκε από τον Harvey Moof.

Το cinemagraph επιμελήθηκε ο ίδιος ο δημιουργός με τη συνδρομή της τεχνητής νοημοσύνης, δίνοντας στο συνολικό αποτέλεσμα μια σύγχρονη αλλά και ιδιαίτερα συναισθηματική ταυτότητα.

Ένα τραγούδι τρυφερό, ανθρώπινο και αληθινό. Από εκείνα που δεν φωνάζουν για να τα προσέξεις, αλλά μένουν μαζί σου όταν τελειώσουν. 🖋