Λίγο πριν ανέβει στη σκηνή, η φωνή της κουβαλά πάντα εκείνο το γνώριμο άγχος της πρώτης φοράς. Μόνο που πλέον, δίπλα του υπάρχει η εμπειρία, η σιγουριά και ένας κόσμος που την ακολουθεί σταθερά σε κάθε της βήμα. Η Ηρώ Γεωργακάκη ανήκει στη νέα γενιά τραγουδιστριών που χτίζουν τη διαδρομή τους αργά, σταθερά και ουσιαστικά, μέσα από live εμφανίσεις, αληθινή επαφή με το κοινό και μια βαθιά αγάπη για τη μουσική.
Το κοινό τη γνώρισε ευρύτερα μέσα από τη συμμετοχή της στο The Voice, όμως η σχέση της με το τραγούδι ξεκινά πολλά χρόνια πριν, από τις παιδικές αναμνήσεις στο σπίτι, τα πρώτα σχολικά μουσικά βήματα και εκείνη την εσωτερική ανάγκη να εκφράζεται μέσα από τη φωνή και τα τραγούδια που αγαπά.
Σήμερα, με συνεχείς εμφανίσεις σε όλη την Κρήτη, με σταθερές συνεργασίες και ένα κοινό που μεγαλώνει διαρκώς, η ίδια δείχνει έτοιμη για το επόμενο μεγάλο βήμα: την κυκλοφορία των δικών της τραγουδιών. Με αφορμή τις εμφανίσεις της, αλλά και τα σχέδια που ετοιμάζει για το μέλλον, η Ηρώ Γεωργακάκη μιλά στο BEST για τη μουσική, τις δυσκολίες, το άγχος της σκηνής, το The Voice, τους ανθρώπους που τη στηρίζουν και το όνειρο που θέλει σιγά σιγά να παίρνει μορφή.
Συνέντευξη Στέλιος Κουνδουράκης
Φωτογραφίες Λευτέρης Πιπεράκης
Πότε ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβες ότι το τραγούδι δεν είναι απλώς αγάπη, αλλά κάτι που θέλεις να ακολουθήσεις επαγγελματικά;
Νομίζω πως η μεγαλύτερη απόδειξη ήρθε την πρώτη φορά που τραγούδησα μπροστά σε κόσμο. Εκείνη τη στιγμή άνοιξε μια εντελώς διαφορετική πόρτα μέσα μου· μια άλλη διάσταση γύρω από τη μουσική. Ήταν η πρώτη ουσιαστική επαφή μου με το κοινό και αυτό είναι κάτι πραγματικά μαγικό, κάτι ανεπανάληπτο, που δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα άλλο. Είναι τελείως διαφορετικό από το να τραγουδάς μόνος σου στο σπίτι ή κάπου ιδιωτικά. Η ενέργεια που ανταλλάσσεις με τον κόσμο είναι μοναδική.
Το πρώτο μου επαγγελματικό μεροκάματο ήρθε πριν καν κλείσω τα 18 μου χρόνια. Έγινε εδώ, στην πόλη μου, στο Ηράκλειο, σε ένα πολύ όμορφο και ζεστό μαγαζί μιας οικογενειακής φίλης. Θυμάμαι πως είχαν έρθει όλοι — φίλοι, συγγενείς, οι γονείς μου — και εκείνη η βραδιά έχει μείνει χαραγμένη μέσα μου μέχρι σήμερα.
Σε αυτή την πορεία, σου άρεσε να τραγουδάς από μικρή και άρπαζες κάθε ευκαιρία ή σου βγήκε ξαφνικά αργότερα;
Η πρώτη φορά που μίλησα στη μαμά μου για το πόσο πολύ με τραβούσε η μουσική ήταν όταν ήμουν μόλις επτά χρονών. Ακόμα όμως και πιο πριν, από το νηπιαγωγείο, είχαν αρχίσει να φαίνονται κάποια σημάδια. Θυμάμαι πως η δασκάλα μου είχε πει στη μητέρα μου ότι «κάτι κάνει καλά η κόρη σας με τη μουσική», κι αυτό ήταν ίσως το πρώτο μικρό σημάδι ότι είχα μια ιδιαίτερη σχέση με το τραγούδι.
Από τότε η μουσική υπήρχε πάντα μέσα στη ζωή μου. Μέσα από σχολικές θεατρικές και μουσικές παραστάσεις, από τα ωδεία και γενικά από κάθε ευκαιρία που είχα να εκφραστώ, αυτή η σπίθα μεγάλωνε όλο και περισσότερο. Δεν ήταν κάτι που εμφανίστηκε ξαφνικά.
Ήταν μια σχέση που χτιζόταν μέσα μου από παιδί και όσο μεγάλωνα καταλάβαινα όλο και πιο πολύ ότι αυτό θέλω να κάνω. Έτσι, όταν ενηλικιώθηκα, ξεκίνησα πλέον να εργάζομαι επαγγελματικά ως τραγουδίστρια.
Πώς ήταν η πρώτη σου επαφή με τη μουσική σκηνή και το live, με κόσμο από κάτω να περιμένει να σε ακούσει; Το θυμάσαι;
Το θυμάμαι πάρα πολύ έντονα. Η πρώτη χρονιά που βρέθηκα να δουλεύω σε μαγαζί και να κάνω τα πρώτα μου live δεν έχει καμία σχέση με αυτό που βλέπετε σήμερα. Ήμουν πολύ σφιγμένη, πολύ μαγκωμένη και είχα τεράστια αγωνία να είμαι όσο το δυνατόν πιο σωστή. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να μη ξεχάσω τους στίχους, να μπω σωστά, να ανταποκριθώ σε όλα.
Όλο αυτό, βέβαια, μου αφαιρούσε αρκετά από την ερμηνεία και την ελευθερία που χρειάζεται το τραγούδι. Θυμάμαι όμως ότι τότε ο μαέστρος μου το καταλάβαινε πολύ καλά και μου έλεγε να δώσω χρόνο στον εαυτό μου. Δεν μπορείς, από την πρώτη στιγμή, να εξελίξεις ταυτόχρονα και την ερμηνεία, και την επικοινωνία με τον κόσμο, και το καθαρά μουσικό κομμάτι.
Σιγά σιγά, μέσα από την τριβή και τη σκηνική εμπειρία, άρχισα να νιώθω πιο άνετα και να εξελίσσομαι. Αλλά ναι, την πρώτη φορά είχα πάρα πολύ άγχος. Και ακόμα έχω άγχος πριν από κάθε πρεμιέρα — απλώς σήμερα είναι ένα τελείως διαφορετικό άγχος από εκείνο το πρώτο, αθώο και τρομαγμένο συναίσθημα των αρχών.
Ποιες ήταν οι δυσκολίες και τι είναι αυτό που σε κράτησε μέχρι σήμερα ώστε να συνεχίζεις; Τι θυμάσαι πιο έντονα από εκείνες τις πρώτες στιγμές;
Σίγουρα αυτό που με κράτησε περισσότερο όλα αυτά τα χρόνια είναι η αγάπη και η ανταπόκριση του κόσμου. Τα όμορφα και καλοπροαίρετα σχόλια, αλλά κυρίως το να βλέπεις συγκεκριμένες παρέες και πρόσωπα να επιστρέφουν ξανά και ξανά για να σε ακούσουν. Αυτό σου δίνει δύναμη, σου δίνει θάρρος και σε κάνει σιγά σιγά να πατάς πιο σταθερά πάνω στη σκηνή.
Νιώθω πραγματικά μεγάλη χαρά και τιμή όταν άνθρωποι επιλέγουν να έρθουν ξανά σε έναν χώρο για να με ακούσουν. Είναι κάτι πολύ ουσιαστικό για μένα, γιατί η δουλειά που κάνουμε έχει να κάνει με την επικοινωνία και τη σύνδεση. Πρέπει ο άλλος να σε «νιώσει», να καταλάβει γιατί τραγουδάς και τι θέλεις να δώσεις μέσα από αυτό.
Εγώ προσωπικά κάνω αυτή τη δουλειά ακριβώς γι’ αυτή την επαφή. Για εκείνη τη στιγμή που δημιουργείται ανάμεσα σε εμένα και τον κόσμο. Εκεί βρίσκεται όλη η ουσία για μένα.
Εμείς που σε έχουμε παρακολουθήσει από κοντά, αλλά και μέσα από τα social media, βλέπουμε ότι τον τελευταίο καιρό αυξάνονται συνεχώς οι εμφανίσεις σου και ταξιδεύεις σε όλη την Κρήτη. Πού πιστεύεις ότι οφείλεται αυτή η μεγάλη ανταπόκριση;
Σίγουρα, σε έναν βαθμό, έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο και η συμμετοχή μου στο The Voice. Το παιχνίδι έφερε περισσότερο κόσμο τόσο στα μαγαζιά όσο και στα social media, γιατί ζούμε και σε μία εποχή όπου τα social παίζουν τεράστιο ρόλο στην προβολή και στην επικοινωνία με τον κόσμο.
Νομίζω επίσης ότι μέσα από αυτή τη διαδικασία ήρθε και μία μεγαλύτερη αναγνώριση, αλλά και μια παραπάνω εμπιστοσύνη από ανθρώπους που ίσως στο ξεκίνημά μου ήταν λίγο πιο διστακτικοί ή δεν με γνώριζαν αρκετά. Σίγουρα πλέον έχει έρθει περισσότερη δουλειά και περισσότερες προτάσεις. Το αυτοκίνητό μου πια… δεν καταλαβαίνει από χιλιόμετρα, γιατί πραγματικά γυρίζω όλη την Κρήτη συνεχώς.
Το The Voice έπαιξε τον ρόλο του, αυτό είναι βέβαιο, όμως θεωρώ πολύ σημαντικό και το γεγονός ότι πίσω από όλα αυτά υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων που δουλεύουμε μαζί με αγάπη και συνέπεια. Η βασική μου ομάδα παραμένει ίδια, παρότι κάποιες φορές γίνονται αλλαγές όταν υπάρχει ανάγκη. Πιστεύω όμως πολύ στις σταθερές συνεργασίες, γιατί οι δυνατές ομάδες φαίνονται κυρίως μέσα από την πορεία και την επιτυχία τους.
Αφού μιλήσαμε για το The Voice, τώρα που έχει περάσει καιρός και το έχεις ζήσει όλο αυτό, τι θεωρείς ότι σου πρόσφερε πραγματικά;
Κάθε φορά που σκέφτομαι το The Voice, αυτό που μου μένει είναι μόνο όμορφες εμπειρίες, δυνατές στιγμές και πολύ ζεστές αναμνήσεις. Πέρασα πραγματικά υπέροχα και, για να είμαι ειλικρινής, δεν ήθελα να τελειώσει όλο αυτό. Μάλιστα, όταν ολοκληρώθηκε η δική μου πορεία στο παιχνίδι, νομίζω στεναχωρήθηκα περισσότερο επειδή δεν θα ξαναζούσα όλη εκείνη τη διαδικασία — τα ταξίδια με το αεροπλάνο για Αθήνα, τις πρόβες, τους ανθρώπους — παρά επειδή δεν προχώρησα στην επόμενη φάση.
Γνώρισα εξαιρετικούς ανθρώπους, τόσο μπροστά όσο και πίσω από τις κάμερες, και αυτό ήταν ίσως το πιο σημαντικό κέρδος για μένα. Φυσικά, εκείνη τη στιγμή που ανακοινώθηκε ότι αποχωρώ από το παιχνίδι, υπήρξε μια στεναχώρια — είναι ανθρώπινο. Όμως όσο περνάει ο χρόνος, καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για ένα παιχνίδι που έχει αρχή, μέση και τέλος, και αυτή ήταν απλώς η δική μου διαδρομή μέσα σε αυτό.
Ίσως να έπαιξε ρόλο και η επιλογή που έκανα στον coach, γιατί εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε την ομάδα μας. Η ομάδα της Έλενας Παπαρίζου ήταν πραγματικά πάρα πολύ δυνατή, με εξαιρετικές φωνές και φανταστικούς συναδέλφους, οπότε ο ανταγωνισμός ήταν μεγάλος. Παρ’ όλα αυτά, είμαι πολύ περήφανη για την επιλογή μου και για όλους τους λόγους που με οδήγησαν σε αυτήν. Αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω, θα έκανα ακριβώς το ίδιο.
Θυμάσαι τη στιγμή που γύρισαν και οι τέσσερις καρέκλες;
Το θυμάμαι σαν να έγινε χθες. Οι τρεις πρώτες καρέκλες γύρισαν κάπου στη μέση του τραγουδιού, πάνω στο ρεφρέν, ενώ ο Χρήστος Μάστορας γύρισε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, μόλις τελείωσε το κομμάτι. Εκείνη η στιγμή είναι κάτι που πραγματικά δεν μπορώ να ξεχάσω. Μακάρι να μπορούσα να ξαναζήσω αυτό το συναίσθημα — όχι απαραίτητα να ξαναμπώ στο παιχνίδι, αλλά να νιώσω ξανά εκείνη την ένταση και τη χαρά.
Στην αρχή υπάρχει ένα περίεργο μούδιασμα. Βγαίνεις στη σκηνή και όλοι είναι στραμμένοι από την άλλη πλευρά. Δεν ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί, δεν ξέρεις αν θα γυρίσει κάποιος, οπότε υπάρχει τεράστια αγωνία. Από τη στιγμή όμως που άρχισαν να γυρίζουν οι πρώτες καρέκλες, ένιωσα μέσα μου μια σιγουριά. Σαν να άλλαξε αμέσως ο τρόπος που στεκόμουν πάνω στη σκηνή.
Και όταν τελικά γύρισαν και οι τέσσερις καρέκλες… εκεί πραγματικά απογειώθηκαν όλα τα συναισθήματά μου. Ήταν μια στιγμή γεμάτη δικαίωση, χαρά και συγκίνηση, που θα με συνοδεύει πάντα.
Πόσο άγχος είχες μέχρι να γυρίσει η πρώτη καρέκλα;
Παραδόξως, περισσότερο άγχος είχα στις επόμενες φάσεις του παιχνιδιού παρά στην πρώτη audition. Βέβαια, όσο ετοίμαζα τα πράγματά μου για να πάρω το αεροπλάνο και να ανέβω στην Αθήνα, είχα τρομερό άγχος. Ήταν πραγματικά ένα πολύ έντονο συναίσθημα. Όμως λίγο πριν βγω στη σκηνή, θυμάμαι μια κουβέντα που έκανα με τον μπαμπά μου και τελικά με ηρέμησε πάρα πολύ.
Μου είπε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ: «Το ζητούμενο δεν είναι αν θα πετύχεις ή όχι. Το ζητούμενο είναι να ξέρεις ότι έδωσες το 100% του εαυτού σου. Γιατί αν αφήσεις το άγχος να σε κρατήσει και δώσεις μόνο το 70% ή το 80%, τότε μετά θα κατηγορείς τον εαυτό σου ότι μπορούσες παραπάνω». Μου είπε λοιπόν πως είναι προτιμότερο να μπεις εκεί μέσα και να δώσεις ό,τι περισσότερο έχεις, ώστε μετά —όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα— να ξέρεις ότι αυτό ήταν το καλύτερο που μπορούσες να κάνεις εκείνη τη στιγμή.
Και τελικά αυτό έκανα. Μπήκα στη σκηνή αποφασισμένη να δώσω όλο μου τον εαυτό.
Έχω τρομερή επικοινωνία με τον μπαμπά μου. Αγαπάει κι εκείνος πάρα πολύ τη μουσική, τραγουδάει ερασιτεχνικά και μέσα από αυτό έχουμε χτίσει μια πολύ ιδιαίτερη σχέση, όχι μόνο γύρω από τη μουσική αλλά και γενικότερα στη ζωή μας.
Μιλάς ακόμα με παίκτες που γνώρισες μέσα από το παιχνίδι, τώρα που έχει περάσει καιρός;
Ναι, φυσικά. Με κάποιους ανθρώπους έχουμε κρατήσει πολύ όμορφη επαφή μέχρι σήμερα. Είτε θα πάω εγώ να τους δω σε εμφανίσεις τους, είτε θα έρθουν εκείνοι στα live που κάνουμε εδώ. Έχει συμβεί πολλές φορές να μοιραστούμε τη σκηνή, να δώσουμε ο ένας μικρόφωνο στον άλλον και γενικά να υπάρχει μια πολύ ωραία συναδελφική σχέση και στήριξη μεταξύ μας.
Αυτό είναι κάτι που κρατάω πολύ έντονα από το παιχνίδι — τις ανθρώπινες σχέσεις που δημιουργήθηκαν μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία.
Παράλληλα, έχω κρατήσει πολύ ουσιαστική επαφή και με τη vocal coach της ομάδας μας, την Ελένη Αλεξανδρή, με την οποία συνεχίζουμε μέχρι και σήμερα τα μαθήματα. Είναι ένας άνθρωπος που με βοήθησε πολύ και εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό κομμάτι της εξέλιξής μου.
Πιστεύεις ότι έχεις δημιουργήσει πλέον το δικό σου κοινό μέσα από τα live, τις μουσικές επιλογές σου και τους χώρους όπου εμφανίζεσαι;
Αυτό νιώθω, αυτό βλέπω και, για να είμαι ειλικρινής, αυτό είναι και το μεγάλο ζητούμενο για μένα. Για να μπορέσεις να έχεις πραγματικά μια πορεία σε αυτόν τον χώρο, πρέπει σιγά σιγά να δημιουργήσεις τους ανθρώπους που θα σε ακολουθούν, θα συνδέονται με τη μουσική σου και θα θέλουν να έρχονται να σε ακούσουν ξανά.
Οπότε δεν είναι μόνο κάτι που θέλω· είναι κάτι που προσπαθώ καθημερινά να το χτίζω και να το κερδίζω μέσα από τη δουλειά μου. Θέλω να πιστεύω πως χρόνο με τον χρόνο, χώρο με τον χώρο και live με το live, μεγαλώνει και αυτή η παρέα των ανθρώπων που με ακολουθούν, έρχονται στις εμφανίσεις μου και στηρίζουν αυτό που κάνω. Και αυτό είναι ίσως η πιο όμορφη ανταμοιβή για έναν καλλιτέχνη.
Υπάρχει κάποιο τραγούδι που νιώθεις ότι σε αντιπροσωπεύει απόλυτα; Που λες «αυτό είναι η Ηρώ»;
Αυτές οι ερωτήσεις με δυσκολεύουν πάντα πάρα πολύ, γιατί υπάρχουν πολλά τραγούδια που αγαπώ βαθιά και για διαφορετικούς λόγους το καθένα. Αν όμως έπρεπε να ξεχωρίσω κάποια, σίγουρα θα έλεγα το «Αν με αγαπούσες» της Νατάσας Θεοδωρίδου. Είναι μια ήρεμη, παραπονιάρικη μπαλάντα που με αγγίζει πολύ συναισθηματικά. Δεν το λέω συχνά στα live, γιατί κάθε φορά που το τραγουδάω με καταβάλλει. Και αυτό συμβαίνει ανεξάρτητα από τη φάση που βρίσκομαι προσωπικά στη ζωή μου.
Για μένα παίζει πολύ μεγάλο ρόλο να μπαίνω πραγματικά μέσα στο συναίσθημα κάθε τραγουδιού. Δεν μπορώ να το πω απλώς τεχνικά ή μηχανικά. Θέλω να το νιώθω. Γι’ αυτό και πολλές φορές αποφεύγω να λέω συνεχώς πολύ «καψούρικα» κομμάτια και προτιμώ πιο ανεβαστικά προγράμματα.
Υπάρχει όμως κι ένα άλλο τραγούδι που έχει τεράστια συναισθηματική αξία για μένα: το «Αρχιπέλαγος», που έχει τραγουδήσει ο Πασχάλης Τερζής και αργότερα ερμηνεύτηκε και μαζί με Τουρκάλα τραγουδίστρια. Είναι το πρώτο τραγούδι που θυμάμαι να μαθαίνω μαζί με τον μπαμπά μου και γι’ αυτό έχει μια πολύ ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου.
Γενικά υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες που με έχουν επηρεάσει και με αγγίζουν βαθιά. Αγαπώ πολύ τη Άννα Βίσση, τον Νότη Σφακιανάκη, τον Γιώργο Μαζωνάκη, αλλά και σπουδαίες φωνές παλαιότερων εποχών, όπως η Τζένη Βάνου. Και φυσικά υπάρχουν ακόμα πολλοί καλλιτέχνες και τραγούδια που κουβαλάω μέσα μου και με διαμορφώνουν μουσικά μέχρι σήμερα.
Και ποιο είναι εκείνο το τραγούδι που δεν θα παραλείψεις ποτέ από τα live σου; Το κομμάτι που νιώθεις ότι θα το λες πάντα;
Νομίζω πως αυτό είναι το «Βατερλώ» της Άννας Βίσση. Είναι ένα τραγούδι που με εκφράζει πάρα πολύ. Έχει κάτι πολύ δυναμικό αλλά και πολύ γυναικείο ταυτόχρονα, και κάθε φορά που το λέω βλέπω ότι τα κορίτσια που είναι από κάτω ταυτίζονται απίστευτα.
Γενικά γίνεται πάντα ένας μικρός… χαμός εκείνη την ώρα και συχνά κάνουμε και πλάκα με τα αγόρια όταν το τραγουδάμε. Έχει μια ιδιαίτερη ενέργεια αυτό το κομμάτι και ίσως γι’ αυτό δεν το βαριέμαι ποτέ. Είναι από εκείνα τα τραγούδια που ξέρω πως όσο κι αν περάσουν τα χρόνια, θα θέλω πάντα να υπάρχουν στο πρόγραμμά μου.
Ποιος είναι ο στόχος σου για το αύριο, για το μετά;
Ο μεγαλύτερός μου στόχος είναι κάποια στιγμή να έχω τα δικά μου τραγούδια και να υπάρχει κόσμος από κάτω που να τα αγαπάει, να τα τραγουδάει και να τα αναγνωρίζει. Νομίζω πως για έναν καλλιτέχνη, ειδικά όταν βρίσκεται ακόμα στην αρχή της πορείας του, δεν υπάρχει μεγαλύτερη επιτυχία από αυτό. Να μπορείς δηλαδή να επικοινωνείς κάτι δικό σου και να βλέπεις ότι βρίσκει θέση στις ζωές και στα συναισθήματα των ανθρώπων.
Άρα είναι επόμενο να σε ρωτήσω… πότε θα ακούσουμε κάτι δικό σου;
Θα σου πω την αλήθεια, βρίσκομαι ήδη σε μια τέτοια αναζήτηση και μάλιστα πολύ ενεργά. Από τη φύση μου είμαι αρκετά τελειομανής και με ενδιαφέρει ό,τι κάνω να έχει ουσία — πόσο μάλλον όταν πρόκειται για το πρώτο μου προσωπικό τραγούδι. Θέλω να είμαι απόλυτα σίγουρη για την επιλογή μου και γι’ αυτό είμαι πολύ συγκεκριμένη σε αυτό που ζητάω και σε αυτό που έχω στο μυαλό μου.
Υπάρχουν ήδη επαφές, συζητήσεις και τραγούδια που εξετάζω, ενώ έχω προχωρήσει αρκετά και σε επίπεδο συνεργασιών. Νιώθω πως είμαι πλέον πολύ κοντά στο να «κλείσει» όλο αυτό και να προχωρήσω στο πρώτο μου δισκογραφικό βήμα.
Ειλικρινά, ελπίζω μέχρι το τέλος της χρονιάς να έχει ολοκληρωθεί αυτό που ονειρεύομαι και να μπορέσω να μοιραστώ με τον κόσμο το πρώτο μου τραγούδι.
Αν σου ζητούσα να περιγράψεις το ταξίδι σου μέχρι σήμερα στη μουσική με μία εικόνα ή μία λέξη, ποιο θα ήταν;
Νομίζω πως θα το παρομοίαζα με ένα… λούνα παρκ. Ένα μέρος που τα έχει όλα. Έχει ένταση, αγωνία, φόβο, συγκίνηση, γρήγορες εναλλαγές, στιγμές που ανεβαίνεις πολύ ψηλά και άλλες που προσπαθείς να ξαναβρείς την ισορροπία σου.
Αλλά πάνω απ’ όλα, για μένα αυτό το ταξίδι έχει γέλιο, χαρά και ανεμελιά. Έχει ζωή. Και ίσως αυτό είναι που το κάνει τόσο όμορφο και τόσο αληθινό μέχρι σήμερα.
Ποιοι άνθρωποι είναι δίπλα σου σε αυτή τη διαδρομή μέχρι σήμερα; Είτε κοντά σου καθημερινά είτε πιο διακριτικά, αλλά πάντα υποστηρικτικά;
Θα ήταν το λιγότερο άδικο να μην ξεκινήσω από την οικογένειά μου. Οι γονείς μου και ο αδερφός μου είναι πάντα δίπλα μου και με στηρίζουν σε κάθε βήμα αυτής της πορείας. Από την πρώτη στιγμή πίστεψαν σε μένα και αυτό είναι κάτι που μου δίνει τεράστια δύναμη.
Πολύ σημαντικό ρόλο έχουν παίξει και οι φίλες μου. Είμαστε μαζί από μικρές και, παρότι μεγαλώνοντας οι ζωές και οι καθημερινότητές μας έχουν αλλάξει, η στήριξη παραμένει ίδια και ουσιαστική. Ξέρω ότι είναι πάντα εκεί για μένα και αυτό το εκτιμώ βαθιά.
Φυσικά, μεγάλο κομμάτι αυτής της διαδρομής είναι και οι συνεργάτες μου. Έχω ανθρώπους δίπλα μου με τους οποίους συνεργάζομαι σταθερά εδώ και αρκετά χρόνια και πραγματικά δεν έχω κανένα παράπονο. Υπάρχει εμπιστοσύνη, κατανόηση και κοινή αγάπη για αυτό που κάνουμε.
Και γενικά, νιώθω τυχερή γιατί όσοι άνθρωποι έχουν βρεθεί στον δρόμο μου μέχρι σήμερα, είτε επαγγελματικά είτε προσωπικά, είναι πολύ καλά παιδιά, αγαπούν τη μουσική και μαζί δημιουργούμε όμορφα πράγματα.
Τι κάνει η Ηρώ στον ελεύθερό της χρόνο; Με τι ασχολείται όταν δεν βρίσκεται πάνω στη σκηνή;
Στον ελεύθερό μου χρόνο, αρχικά προσπαθώ να ξεκουράζομαι, γιατί στη δουλειά μας αυτό είναι πραγματικά αναγκαίο και απαραίτητο. Από εκεί και πέρα όμως, ακόμα και η καθημερινότητά μου εκτός σκηνής περιστρέφεται αρκετά γύρω από τη μουσική και τη δουλειά μου.
Ασχολούμαι αρκετά με τα social media, είτε δημιουργώντας κάποιο βίντεο είτε ενημερώνοντας τον κόσμο για όσα κάνω. Παράλληλα συνεχίζω μαθήματα φωνητικής, γιατί πιστεύω πως πάντα πρέπει να εξελίσσεσαι και να δουλεύεις τη φωνή σου.
Προσπαθώ επίσης να γυμνάζομαι και να προσέχω τη διατροφή μου, γιατί η φυσική κατάσταση παίζει πολύ σημαντικό ρόλο σε αυτό το επάγγελμα. Οι ώρες είναι πολλές, η ένταση μεγάλη και πρέπει να έχεις αντοχές.
Βέβαια, δεν θα κρύψω ότι αγαπώ και το καλό φαγητό! Οπότε κάποιες φορές, όταν έχω διάθεση, θα μπω και στην κουζίνα να μαγειρέψω κάτι. Δεν συμβαίνει πολύ συχνά, αλλά μου αρέσει αρκετά σαν διαδικασία. Προσπαθώ πάντως να υπάρχει μια ισορροπία και να φροντίζω τον εαυτό μου όσο μπορώ.
Τι κρατάς πιο έντονα από τα live και τις εμφανίσεις που κάνεις;
Αυτό που κρατάω πιο έντονα είναι η υπερένταση και ο παλμός που μου δίνει ο κόσμος. Η ενέργεια που υπάρχει κάτω από τη σκηνή είναι κάτι που το εισπράττω ολόκληρο, το καταναλώνω και γίνομαι ένα με αυτό. Δεν γίνεται ο κόσμος να είναι ανεβασμένος κι εγώ να είμαι κάπου αλλού ψυχολογικά. Εκείνη τη στιγμή συμπορευόμαστε όλοι μαζί.
Ταυτόχρονα όμως, πάνω στη σκηνή νιώθω και μια πολύ μεγάλη ευθύνη. Υπάρχουν βραδιές που ο κόσμος μπορεί να μην είναι τόσο κεφάτος ή τόσο εκδηλωτικός, κάτι που είναι απολύτως φυσιολογικό. Εκείνες τις στιγμές εγώ γίνομαι ακόμα πιο συγκεντρωμένη και focused, ώστε να αλλάξω ίσως τη ροή του προγράμματος ή να κάνω αυτό που χρειάζεται για να ανέβει η διάθεση και να περάσουμε όλοι όμορφα.
Τα live είναι πολύ απαιτητικά. Πρέπει να είσαι απόλυτα συγκεντρωμένος σε αυτό που κάνεις και να μην αφήσεις το άγχος να σε καταβάλει, γιατί το άγχος δεν σε βοηθάει σε τίποτα. Και ο κόσμος το καταλαβαίνει αμέσως όταν δεν είσαι καλά ψυχολογικά ή όταν δεν πατάς σταθερά πάνω στη σκηνή.
Οπότε εκείνη την ώρα προσπαθώ να θυμίζω στον εαυτό μου ποια είμαι, τι έχω καταφέρει μέχρι τώρα, ποιοι άνθρωποι βρίσκονται δίπλα μου και ότι όλο αυτό το κάνουμε μαζί, σαν μία ομάδα.
Όπως και με όλα τα υπόλοιπα μαγαζιά, εδώ στον Ηριδανό όπου βρισκόμαστε φαίνεται πως έχετε χτίσει μία εξαιρετική συνεργασία. Συμβαίνει συχνά αυτό;
Περάσαμε πραγματικά πάρα πολύ όμορφα εδώ. Κάθε Πέμπτη οι βραδιές στον Ηριδανό είχαν μια πολύ ιδιαίτερη ενέργεια, ενώ προσθέσαμε και κάποιες έξτρα εμφανίσεις μέσα στην εβδομάδα. Ο κόσμος αγκάλιασε αυτές τις βραδιές με έναν τρόπο που honestly δεν περίμενα τόσο έντονα, και αυτό με χαροποιεί πάρα πολύ.
Ήταν ένα προσωπικό στοίχημα τόσο για μένα όσο και για το μαγαζί, γιατί μια καθημερινή μέρα —όπως καταλαβαίνεις— είναι τελείως διαφορετική από ένα Σαββατοκύριακο. Παρ’ όλα αυτά, μας βγήκε πολύ όμορφα και νιώθω πραγματικά ευγνωμοσύνη γι’ αυτό.
Είναι η πρώτη χρονιά που βρίσκομαι σταθερά στο Ηράκλειο, σε έναν συγκεκριμένο χώρο, και τραγουδάω σε μόνιμη βάση. Ειλικρινά δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερο ξεκίνημα. Θέλω πραγματικά να ευχαριστήσω τους ανθρώπους του μαγαζιού, όλη την ομάδα, αλλά και συνολικά τον κόσμο του Ηρακλείου που με αγκάλιασε και με τίμησε με την παρουσία του.
Και εύχομαι να συνεχίσουμε έτσι, με όμορφες βραδιές και ακόμα περισσότερη μουσική τώρα που μπαίνουμε στο καλοκαίρι.
Έρχονται πολλά και πολύ όμορφα πράγματα το επόμενο διάστημα και είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενη και ευγνώμων γι’ αυτό. Πέρα από τις ιδιωτικές εκδηλώσεις, που για εμάς έχουν πάντα ξεχωριστή σημασία γιατί συμμετέχουμε σε πολύ σημαντικές στιγμές των ανθρώπων —σε γάμους, βαφτίσεις και γιορτές— θα υπάρξουν και αρκετές εμφανίσεις σε διάφορους χώρους σε όλη την Κρήτη.
Στο Ηράκλειο, για παράδειγμα, θα βρισκόμαστε κάποιες βραδιές το καλοκαίρι στο Cicada Beach Bar στον Καρτερό, ενώ θα ακολουθήσουν και άλλες συνεργασίες με beach bars και χώρους σε όλο το νησί. Σιγά σιγά θα γίνουν και οι επίσημες ανακοινώσεις… οπότε κρατάμε λίγη αγωνία ακόμα!
Και μέσα σε όλα αυτά θα βρεθεί χρόνος για να δημιουργήσεις και κάτι δικό σου, για το project που ετοιμάζεις;
Ναι, φυσικά. Η αλήθεια είναι πως ήδη έχω ξεκινήσει να μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία και με ενδιαφέρει πάρα πολύ να μπω στο στούντιο και να ολοκληρωθεί το κομμάτι που λέγαμε και πριν. Νομίζω πως αυτή η περίοδος είναι αρκετά ιδανική, γιατί σιγά σιγά θα υπάρξει μια μικρή απόσταση από τον πολύ μεγάλο όγκο των live εμφανίσεων, οπότε θα μπορέσω να αφοσιωθώ περισσότερο στη δημιουργία και στις ηχογραφήσεις.
Από εκεί και πέρα, όλα θέλουν και το σωστό timing. Θέλω να γίνει σωστά η παραγωγή, να είναι έτοιμο το τραγούδι όπως ακριβώς το έχω στο μυαλό μου, αλλά φυσικά και το videoclip που θα το συνοδεύσει. Οπότε όλα γίνονται βήμα βήμα και με προσοχή.
Είναι όμως κάτι που με ενθουσιάζει πολύ και ανυπομονώ πραγματικά να το μοιραστώ με τον κόσμο όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.
Ηρώ, σε ευχαριστούμε πάρα πολύ. Σου ευχόμαστε τα καλύτερα, μία υπέροχη καλοκαιρινή σεζόν και ανυπομονούμε να ακούσουμε το πρώτο σου τραγούδι.
Εγώ σας ευχαριστώ πραγματικά πάρα πολύ για τη φιλοξενία και για την όμορφη κουβέντα. Είναι πολύ σημαντικό αυτό που κάνετε, γιατί στηρίζετε και αγκαλιάζετε τους καλλιτέχνες, προβάλλετε τη δουλειά μας, τις εμφανίσεις μας και γενικά όλη την προσπάθεια που κάνουμε καθημερινά.
Για εμάς αυτό έχει μεγάλη αξία, ειδικά όταν γίνεται με αγάπη και αληθινό ενδιαφέρον. Οπότε η χαρά ήταν όλη δική μου. Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. 🖋
