Λίγοι άνθρωποι μπορούν να μιλήσουν για την ποδηλασία όπως ο Γιάννης Ζεντέλης. Όχι μόνο γιατί βρίσκεται εδώ και χρόνια στην κορυφή της ελληνικής ποδηλασίας, ούτε μόνο γιατί έχει καταφέρει να σταθεί απέναντι στους καλύτερους αθλητές του κόσμου, φτάνοντας μέχρι την 6η θέση σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Αλλά γιατί πίσω από τις διακρίσεις, τα μετάλλια και τους χρόνους, υπάρχει ένας άνθρωπος που συνεχίζει να ζει το άθλημα με το ίδιο πάθος που είχε όταν γύριζε μικρός με ένα ποδήλατο στις γειτονιές των Χανίων.

Ο πολυπρωταθλητής Ελλάδας στη χρονομέτρηση και αθλητής του Τάλως Χανίων μιλά στο BEST Magazine για τη ζωή πάνω στις δύο ρόδες, τις θυσίες, τη μοναξιά του πρωταθλητισμού, το σοβαρό ατύχημα, αλλά και για το πείσμα που συνεχίζει να τον κρατά στην κορυφή στα 45 του χρόνια.

Μια συνέντευξη γεμάτη αλήθειες, πίεση, πόνο, οικογένεια, διαδρομές στα Χανιά, μεγάλες ταχύτητες, δεύτερες σκέψεις και μια βαθιά αγάπη για ένα άθλημα που, όπως λέει και ο ίδιος, «κάπου στη μέση με διάλεξε κι αυτό».

Συνέντευξη Στέλιος Κουνδουράκης

Φωτογραφίες Ανδρέας Μαρκάκης

Η ποδηλασία ήταν κάτι που διάλεξες εσύ ή κάτι που τελικά διάλεξε εσένα;

Νομίζω πως στην αρχή την διάλεξα εγώ. Από μικρός είχα μια πολύ δυνατή έλξη προς το ποδήλατο, μου άρεσε όλο αυτό το συναίσθημα της ταχύτητας, της ελευθερίας, της προσπάθειας. Όσο όμως μεγάλωνα και έβλεπα ότι όχι μόνο το αγαπάω αλλά έχω και δυνατότητες μέσα σε αυτό, άρχισε να γίνεται κάτι πιο βαθύ.

Και πότε ξεκινά αυτό το ταξίδι με το ποδήλατο;

Ξεκινάει από πολύ παλιά, γύρω στα 11–12 μου χρόνια. Θυμάμαι το ποδήλατο αρχικά σαν παιχνίδι, σαν μια καθημερινή χαρά. Δεν ξεκίνησε με τη λογική του πρωταθλητισμού ή με κάποιο μεγάλο πλάνο. Ήταν κάτι που μου έβγαινε φυσικά και με έκανε να νιώθω όμορφα.

Στην πορεία βέβαια υπήρξαν παύσεις. Ασχολήθηκα και με άλλα αθλήματα, υπήρχαν περίοδοι που το άφησα λίγο πίσω λόγω σχολείου, Πανελληνίων και γενικά λόγω της ζωής και των υποχρεώσεων που έρχονται μεγαλώνοντας. Παρ’ όλα αυτά, πάντα κατέληγα ξανά εκεί. Στο ποδήλατο.

Τα τελευταία 7–8 χρόνια πλέον το ζω πολύ πιο σοβαρά, πολύ πιο έντονα και συνειδητοποιημένα. Έχει γίνει τρόπος ζωής, καθημερινότητα και ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου.Κολλάς με κάτι όταν νιώθεις ότι σε εκφράζει πραγματικά και ότι μπορείς να εξελιχθείς μέσα από αυτό. Οπότε πιστεύω πως κάπου στην πορεία έγινε αμφίδρομο. Τη διάλεξα κι εγώ, αλλά με έναν τρόπο με διάλεξε κι εκείνη. Κάπου συναντηθήκαμε στη μέση.

Θυμάσαι εκείνη τη στιγμή που κατάλαβες ότι δεν κάνεις απλώς ποδήλατο, αλλά κάτι πολύ μεγαλύτερο;

Ναι, το θυμάμαι πολύ έντονα. Ήταν κάπου το 1995 προς το 1996, όταν ανέβαινα στην κατηγορία των εφήβων. Τότε είχαμε κατακτήσει το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα πίστας στο ομαδικό, στην κυταλοδρομία τεσσάρων αθλητών, και ήταν ίσως η πρώτη φορά που ένιωσα πραγματικά ότι κάτι διαφορετικό συμβαίνει. Ότι αυτό δεν είναι πλέον απλώς ένα χόμπι ή ένα παιχνίδι της παιδικής ηλικίας.

Εκείνη την περίοδο άρχισα να βλέπω πιο σοβαρά τις δυνατότητές μου και κάπου εκεί θεωρώ πως το άθλημα “με κέρδισε” ολοκληρωτικά. Παρ’ όλα αυτά, η ζωή πολλές φορές αλλάζει πορεία. Το 1998 σταμάτησα λόγω Πανελληνίων, ακολούθησε ο στρατός, μετά σπούδασα πληροφορική και μπήκα κατευθείαν στη δουλειά. Δούλευα πολύ, ακόμη και βράδια, έκανα διάφορες δουλειες σαν νέος άνθρωπος που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του, οπότε το ποδήλατο πέρασε αναγκαστικά σε δεύτερη μοίρα.

Το 2006–2007 επέστρεψα πιο ενεργά για μια πολύ καλή τετραετία. Είχαμε σημαντικές διακρίσεις με τον σύλλογο, δεύτερες και τρίτες θέσεις αλλά και πρώτη θέση σε ομαδικό επίπεδο. Όμως το 2008 σταμάτησα ξανά, γιατί τότε μπήκε μπροστά η οικογένεια. Παντρεύτηκα, φτιάχναμε το σπίτι μας, ήρθαν τα παιδιά και, όπως είναι φυσικό, οι προτεραιότητες άλλαξαν.

Η ουσιαστική επιστροφή έγινε το 2016. Εκεί ξαναμπήκα δυναμικά στο άθλημα, αυτή τη φορά στην κατηγορία Masters, που είναι η ερασιτεχνική κατηγορία υψηλού επιπέδου. Δεν συμμετέχεις σε Ολυμπιακούς Αγώνες ή επαγγελματικές διοργανώσεις, αλλά μπορείς να αγωνιστείς σε πανελλήνια και παγκόσμια πρωταθλήματα ερασιτεχνών. Και κάπως έτσι ξεκίνησε ένα νέο, πολύ πιο ώριμο κεφάλαιο στη ζωή μου και στην ποδηλασία.

Αν έπρεπε να περιγράψεις τα παιδικά σου χρόνια στα Χανιά μέσα από μία διαδρομή ποδηλάτου, ποια θα ήταν αυτή;

Νομίζω πως θα ήταν μια μεγάλη βόλτα μέσα στις γειτονιές των Χανίων. Ελευθερίου Βενιζέλου, Κουμ Καπί, Δημητρακάκη, Παπαναστασίου, Κήπος, Λενταριανά και ξανά πίσω. Αυτή ήταν η καθημερινότητά μου τότε. Αυτό ήταν το παιχνίδι μου.

Δεν το έβλεπα σαν προπόνηση. Ήταν η ελευθερία μου. Θυμάμαι να φεύγω από το σπίτι καλοκαίρι πρωί και να γυρίζω το βράδυ. Με ένα ποδήλατο και μια παρέα γυρίζαμε όλη την πόλη, παίζαμε στις γειτονιές, ανακαλύπταμε δρόμους και μεγαλώναμε πάνω στις δύο ρόδες χωρίς να το καταλαβαίνουμε.

Βέβαια όσο περνούσαν τα χρόνια, οι διαδρομές μεγάλωναν μαζί μου. Εκεί που κάποτε η “μεγάλη βόλτα” ήταν μέσα στην πόλη, μετά έγινε Χανιά – Μεσκλά και πίσω. Αργότερα έγινε Χανιά – Καστέλι ή ο κλασικός γύρος της Καντάνου. Ξεκινάς από Χανιά, περνάς Καστέλι, Ταυρωνίτη, Κάντανο, Βουκολιές και επιστρέφεις. Εκεί πλέον καταλάβαινες ότι το ποδήλατο δεν ήταν μόνο παιχνίδι. Ήταν τρόπος ζωής.

Τι πονάει περισσότερο στην ποδηλασία; Τα πόδια ή το μυαλό;

Σε μένα περισσότερο πονάνε οι πνεύμονες (γέλια). Αλλά η αλήθεια είναι πως στην ποδηλασία όλα ξεκινούν από το μυαλό. Αν δεν το θέλεις πραγματικά, αν δεν έχεις μέσα σου αυτή την ανάγκη να πιεστείς, να ξεπεράσεις τα όριά σου, δεν μπορείς να προχωρήσεις σε αυτό το άθλημα.

Η ποδηλασία είναι ένα πολύ σκληρό άθλημα. Πρέπει κάπως να συμφιλιωθείς με τον πόνο. Να μάθεις να ζεις μαζί του και, σε έναν βαθμό, να σου αρέσει κιόλας αυτή η διαδικασία. Θέλει λίγο… μαζοχισμό, με την καλή έννοια. Γιατί μόνο όταν αποδεχτείς την κούραση, την πίεση και τη δυσκολία, μπορείς πραγματικά να εξελιχθείς και να πετύχεις κάτι μεγάλο.

Είναι ένα συνεχές παιχνίδι ανάμεσα στο σώμα και το μυαλό. Και πολλές φορές το μυαλό είναι αυτό που κερδίζει τον αγώνα πριν ακόμη τον κερδίσουν τα πόδια.

Υπάρχει μοναξιά στον πρωταθλητισμό;

Πάρα πολύ. Ειδικά όταν κυνηγάς επιδόσεις και έχεις συγκεκριμένους στόχους, η μοναξιά είναι σχεδόν αναπόφευκτη. Μπορεί η ποδηλασία να έχει παρέες, φιλίες και μια πολύ δυνατή κοινότητα — ειδικά εδώ στα Χανιά, όπου υπάρχει πραγματικά μεγάλη ποδηλατική κουλτούρα και μια από τις κορυφαίες ομάδες της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια, όμως στο τέλος κάθε αθλητής έχει τα δικά του δεδομένα.

Ο καθένας έχει τους δικούς του χρόνους, τους δικούς του ρυθμούς, τα δικά του “νούμερα” και το δικό του πρόγραμμα. Όταν ακολουθείς μια στοχευμένη προπόνηση, πρέπει να μείνεις πιστός σε αυτό που χρειάζεται το σώμα και ο στόχος σου. Δεν μπορείς πάντα να παρασυρθείς από τον ρυθμό ή το πρόγραμμα των άλλων.

Έτσι πολλές προπονήσεις καταλήγεις να τις κάνεις μόνος σου. Και αυτή η μοναξιά γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όταν προσπαθείς να ισορροπήσεις τα πάντα. Στη δική μου περίπτωση υπάρχει δουλειά, οικογένεια, παιδιά και πρέπει να “στριμώξω” την προπόνηση μέσα στη μέρα. Μπορεί να βγω στις 7 το πρωί μόνος μου ή αργά το απόγευμα, ώρες που δεν συμβαδίζουν με το πρόγραμμα της ομάδας.

Οπότε ναι, υπάρχει μοναξιά. Αλλά πολλές φορές μέσα σε αυτή τη μοναξιά χτίζεται και η δύναμη του αθλητή.

Ουσιαστικά η ποδηλασία έχει διαμορφώσει το πρόγραμμα της ζωής σου και όχι η ζωή σου το πρόγραμμα της ποδηλασίας;

Νομίζω πως τελικά συμβαίνουν και τα δύο μαζί. Αν ρωτήσεις τη γυναίκα μου, πιθανότατα θα σου πει ότι η ποδηλασία πολλές φορές καθορίζει τους ρυθμούς της ζωής μας, της οικογένειάς μας και της καθημερινότητάς μας. Και ίσως να έχει δίκιο, γιατί όταν αγαπάς τόσο πολύ κάτι και κυνηγάς στόχους, αναγκαστικά οργανώνεις πολλά πράγματα γύρω από αυτό.

Από την άλλη όμως, υπάρχει και η πραγματική ζωή. Η δουλειά, τα παιδιά, οι υποχρεώσεις, η οικογένεια. Οπότε καθημερινά προσπαθείς να βρεις μια ισορροπία ανάμεσα στα δύο. Υπάρχουν στιγμές που η ποδηλασία “ορίζει” το πρόγραμμα και άλλες που πρέπει εκείνη να προσαρμοστεί στη ζωή.

Η αλήθεια είναι πως όταν ένα άθλημα γίνεται τρόπος ζωής, δεν μπαίνει εύκολα σε κουτάκια. Γίνεται κομμάτι της καθημερινότητάς σου, των σκέψεών σου και των ανθρώπων γύρω σου.

Πόσες φορές έχεις κάνει προπόνηση ενώ μέσα σου ήσουν πραγματικά διαλυμένος, αλλά ήξερες ότι έπρεπε να βγεις και να την κάνεις;

Άπειρες φορές. Και πιστεύω αυτό είναι κάτι που γνωρίζει πολύ καλά κάθε άνθρωπος που κάνει πρωταθλητισμό σοβαρά. Υπάρχουν περίοδοι που περνάς πολύ δύσκολα blocks προπονήσεων, με ατελείωτες ώρες πάνω στο ποδήλατο, υψηλές εντάσεις και πολύ μικρό χρόνο αποκατάστασης. Εκεί φτάνεις σε σημείο να είσαι πραγματικά διαλυμένος, όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά.

Υπάρχουν μέρες που το σώμα σου λέει να σταματήσεις, που νιώθεις άδειος από ενέργεια, αλλά ξέρεις ότι πρέπει να βγεις και να κάνεις αυτό που έχεις προγραμματίσει. Γιατί μέσα από αυτές τις δύσκολες μέρες χτίζεται το επόμενο επίπεδο. Εκεί γίνεται η πραγματική εξέλιξη.

Η ποδηλασία σε μαθαίνει πως αν δεν πιεστείς, αν δεν πονέσεις, δύσκολα θα έρθει το αποτέλεσμα που ονειρεύεσαι. Και πολλές φορές η μεγαλύτερη μάχη δεν είναι με τους άλλους αθλητές, αλλά με τον ίδιο σου τον εαυτό.

Ο αθλητής Γιάννης τι λέει στον εαυτό του εκείνη τη στιγμή που όλα είναι δύσκολα, αλλά πρέπει να συνεχίσει;

Η αλήθεια είναι πως πάρα πολλές φορές έχω πει ότι «αυτή είναι η τελευταία μου χρονιά». Αν ρωτήσεις τη γυναίκα μου, θα σου πει ότι σχεδόν κάθε χρόνο το λέω. Υπάρχουν πολλές στιγμές μέσα στην προπόνηση που πραγματικά θέλω να σταματήσω. Εκεί έρχονται οι φωνές μέσα στο μυαλό σου που σε ρωτούν: «Τι κάνεις τώρα; Γιατί ταλαιπωρείς τόσο πολύ τον εαυτό σου;»

Είναι ανθρώπινο αυτό. Όταν είσαι κουρασμένος, πιεσμένος και πονάς, όλα μοιάζουν πιο δύσκολα. Εκείνη όμως τη στιγμή προσπαθώ να θυμίζω στον εαυτό μου κάτι πολύ σημαντικό: ότι ο πόνος που νιώθω τώρα είναι προσωρινός. Η χαρά, η ικανοποίηση και το αποτέλεσμα που θα έρθει μετά, κρατούν πολύ περισσότερο.

Πλέον ξέρω καλά ότι αν δεν πιεστώ, αν δεν ταλαιπωρηθώ και αν δεν περάσω μέσα από αυτή τη διαδικασία, αποτέλεσμα δεν θα έρθει ποτέ. Και κάπως έτσι συνεχίζω. Μία προπόνηση τη φορά, μία δύσκολη στιγμή τη φορά.

Τι θεωρείς ότι θυσίασες, ίσως χωρίς να το καταλάβεις εκείνη τη στιγμή, μέσα σε όλη αυτή την πορεία;

Υπάρχουν αρκετά πράγματα που έχω θυσιάσει, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Όταν ήμουν μικρότερος ίσως δεν είχα καταλάβει πλήρως πόσο απαιτητικό είναι πραγματικά αυτό το επίπεδο και πόσο σωστά πρέπει να κάνεις τα πάντα για να φτάσεις όσο πιο ψηλά μπορείς. Σήμερα όμως τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Η επιστήμη του αθλητισμού έχει προχωρήσει πολύ και πλέον ξέρεις ότι αν θέλεις αποτέλεσμα, πρέπει να είσαι απόλυτα αφοσιωμένος.

Χωρίς να το καταλάβω πολλές φορές, άφησα πίσω πράγματα που για άλλους θεωρούνται αυτονόητα. Παρέες εκτός ποδηλάτου, βραδινές βόλτες, καφέδες, εξορμήσεις, ταξίδια χωρίς πρόγραμμα. Όταν κυνηγάς επιδόσεις, πρέπει να κοιμηθείς νωρίς, να προσέξεις τη διατροφή σου, να μην πιεις, να μην ξενυχτήσεις. Δεν μπορείς πάντα να ακολουθήσεις τον ρυθμό των άλλων ανθρώπων.

Από την άλλη όμως, η ποδηλασία μου έδωσε και έναν διαφορετικό τρόπο ζωής. Πλέον πολλά από τα ταξίδια μου συνδέονται με αγώνες, ποδηλατικές εμπειρίες και νέες διαδρομές. Και αυτό πραγματικά μου αρέσει. Βλέπω ότι τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερος κόσμος συνδυάζει το ταξίδι με τον αθλητισμό, τρέχει, κάνει ποδήλατο, γνωρίζει μέρη μέσα από αυτή τη διαδικασία. Οπότε ναι, υπάρχουν θυσίες, αλλά υπάρχουν και πράγματα που τελικά σου επιστρέφουν πίσω με έναν διαφορετικό τρόπο.

Να πάμε λίγο στο ατύχημα. Υπήρξε στιγμή μετά από αυτό που φοβήθηκες για την καριέρα σου αλλά και για τον ίδιο σου τον εαυτό;

Το ατύχημα που είχα φέτος, τον Ιούλιο, ήρθε σε μια περίοδο που βρισκόμουν ίσως στην καλύτερη αγωνιστική κατάσταση της ζωής μου. Μόλις δύο εβδομάδες πριν είχα κάνει μία από τις κορυφαίες εμφανίσεις μου στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Είχα πετύχει έναν τρομερό χρόνο, είχα κάνει έναν φανταστικό αγώνα και είχα αγωνιστεί με τη μεγαλύτερη ταχύτητα που έχω καταγράψει ποτέ σε τέτοια διοργάνωση.

Είχα ήδη εξασφαλίσει την πρόκριση για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην Αυστραλία και ήμουν απόλυτα συγκεντρωμένος σε αυτόν τον στόχο. Και ξαφνικά ήρθε το ατύχημα, σε μια πραγματικά κακή στιγμή.

Παράξενο όμως… στην αρχή δεν κατάλαβα καθόλου το μέγεθος της κατάστασης. Θυμάμαι να πηγαίνω στο νοσοκομείο και να λέω στους γιατρούς «φτιάξτε με να φύγω να ξεκινήσω προπόνηση». Δεν είχα αντιληφθεί ούτε πόσο σοβαρό ήταν το πρόβλημα ούτε πόσο δύσκολη θα ήταν η αποκατάσταση. Δεν είχα καν αίσθηση του κινδύνου εκείνη τη στιγμή.

Οι άνθρωποι γύρω μου είχαν σοκαριστεί πολύ περισσότερο από εμένα. Ίσως γιατί εγώ ήμουν ακόμα μέσα στη σκέψη του αθλητή. Σκεφτόμουν μόνο πότε θα επιστρέψω, πότε θα ξανανεβώ στο ποδήλατο και πώς θα συνεχίσω.

Ποια εικόνα από εκείνη την περίοδο πιστεύεις ότι δεν θα φύγει ποτέ από το μυαλό σου;

Υπάρχουν πολλές εικόνες που έχουν μείνει χαραγμένες μέσα μου από εκείνη την περίοδο. Ακόμη και η ίδια η τρύπα στην οποία έπεσα… την έχω φωτογραφία. Είναι κάτι που όταν το βλέπω, μου θυμίζει πόσο λεπτές είναι κάποιες στιγμές στη ζωή.

Αυτό όμως που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι τα πρόσωπα των ανθρώπων μου όταν ήρθαν να με δουν. Θυμάμαι πολύ έντονα τη γυναίκα μου, το βλέμμα της, την αντίδρασή της όταν με είδε πρώτη φορά μετά το ατύχημα. Εκεί άρχισα να καταλαβαίνω ότι η κατάσταση ήταν πολύ πιο σοβαρή απ’ όσο νόμιζα εγώ εκείνες τις ώρες.

Δεν θα ξεχάσω επίσης τον παλιό μου προπονητή, τον Μαρεντάκη Παναγιώτη, που έτυχε να βρίσκεται στο νοσοκομείο όταν με μετέφεραν εκεί. Είναι ένας άνθρωπος που έχει δει πάρα πολλά δύσκολα περιστατικά και τραυματισμούς στην πορεία του στον αθλητισμό, όμως θυμάμαι το πρόσωπό του πραγματικά συγκλονισμένο. Και αυτό με “χτύπησε” πολύ μέσα μου.

Γενικά οι εκφράσεις όλων των αγαπημένων μου ανθρώπων — των γονιών μου, των φίλων μου, της οικογένειάς μου — ήταν ίσως αυτό που με έκανε να συνειδητοποιήσω πραγματικά τι είχε συμβεί. Γιατί εγώ, σαν αθλητής, στην αρχή το είχα αντιμετωπίσει πολύ πιο “ψυχρά”. Εκείνοι όμως έβλεπαν κάτι που εγώ δεν είχα ακόμη καταλάβει.

Τι περνά από το μυαλό ενός αθλητή τη στιγμή που πέφτει στην άσφαλτο; Είναι η σκέψη ότι μπορεί να τελειώσει η καριέρα του;

Εκείνη τη στιγμή δεν σκέφτεσαι καριέρα. Το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι αν είσαι καλά. Αν μπορείς να κουνηθείς, αν έχεις σπάσει κάτι σοβαρό, αν λειτουργεί το σώμα σου. Όλα γίνονται μέσα σε δευτερόλεπτα.

Όταν κατάλαβα ότι είχα χτυπήσει σοβαρά, η πρώτη μου σκέψη ήταν να δω τι ακριβώς έχει συμβεί. Εγώ εκείνη τη στιγμή είχα καταλάβει κυρίως ότι είχα χτυπήσει πολύ άσχημα το πρόσωπό μου. Θυμάμαι τους γύρω μου να μου λένε: «Έσπασες τη μύτη σου, θα στη φτιάξουν, τα υπόλοιπα είναι καλά». Και ίσως αυτό με καθησύχασε λίγο εκείνη την ώρα.

Το περίεργο είναι πως, παρότι η πτώση ήταν σοβαρή, σηκώθηκα και πήγα μόνος μου στην άκρη. Λειτουργείς σχεδόν μηχανικά. Η αδρεναλίνη εκείνη τη στιγμή δεν σε αφήνει να καταλάβεις αμέσως το πραγματικό μέγεθος του τραυματισμού.

Οι πιο βαθιές σκέψεις έρχονται μετά. Όταν μένεις μόνος σου και αρχίζεις να συνειδητοποιείς τι έγινε πραγματικά.

Σε άλλαξε αυτός ο τραυματισμός σαν αθλητή αλλά και σαν άνθρωπο, τώρα που έχει περάσει καιρός;

Δεν μπορώ να πω ότι με άλλαξε ολοκληρωτικά, όμως σίγουρα κάτι άφησε μέσα μου. Ίσως να έχω περισσότερο πείσμα τώρα, μια μεγαλύτερη ανάγκη να επιστρέψω ακόμα πιο δυνατός και να αποδείξω πράγματα πρώτα απ’ όλα στον εαυτό μου.

Από την άλλη όμως, με έκανε και πιο προσεκτικό. Ειδικά στο αγώνισμα με το ποδήλατο, από τη στιγμή που το ατύχημα έγινε έτσι όπως έγινε, είναι λογικό να υπάρχουν στιγμές που περνούν δεύτερες σκέψεις από το μυαλό μου. Όταν πηγαίνω με μεγάλη ταχύτητα ή σε έντονες συνθήκες, πολλές φορές σκέφτομαι περισσότερο απ’ ό,τι παλιά.

Μπορεί να κοιτάξω τον δρόμο πιο προσεκτικά, να έχω στο μυαλό μου μήπως υπάρχει κάποια λακκούβα ή κάτι επικίνδυνο που δεν φαίνεται. Και φυσικά όταν κινούμαι στον δρόμο μαζί με αυτοκίνητα, η σκέψη δουλεύει διαφορετικά πλέον. Συνειδητοποιείς ακόμη περισσότερο πόσο εκτεθειμένος είναι ένας ποδηλάτης.

Ίσως λοιπόν να μην με άλλαξε στον πυρήνα μου, αλλά σίγουρα με έκανε λίγο πιο συνειδητοποιημένο απέναντι στον κίνδυνο.

Έχεις θυμό μέσα σου για αυτό που έγινε;

Όχι, θυμό δεν ένιωσα ποτέ. Ούτε εκείνη τη στιγμή, ούτε αργότερα. Ίσως γιατί ξέρω πολύ καλά σε ποια κοινωνία ζούμε και ποια είναι η πραγματικότητα στους δρόμους. Έχω πλήρη επίγνωση της κατάστασης, της νοοτροπίας που υπάρχει πολλές φορές απέναντι στους ποδηλάτες αλλά και γενικά της οδηγικής συμπεριφοράς που συναντάμε καθημερινά.

Οπότε δεν μπήκα ποτέ στη διαδικασία να θυμώσω. Περισσότερο στεναχωρήθηκα. Μου έμεινε μια πικρία για όλα όσα πήγαν πίσω εκείνη τη στιγμή. Κυρίως γιατί έχασα την ευκαιρία να βρεθώ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην Αυστραλία, κάτι που δεν είναι μικρό πράγμα για έναν αθλητή.

Και η αλήθεια είναι ότι πιστεύω πως εκεί θα μπορούσα πραγματικά να διακριθώ. Το επίπεδο εκείνης της διοργάνωσης θεωρούσα πως ήταν πιο κοντά στα δικά μου δεδομένα σε σχέση με τη Δανία την προηγούμενη φορά, ενώ εγώ τότε βρισκόμουν ίσως στην καλύτερη αγωνιστική κατάσταση της ζωής μου.

Παρόλα αυτά, προσπαθώ να κρατάω το θετικό κομμάτι. Οι χρόνοι μου τώρα δείχνουν ότι η προπόνηση πηγαίνει πολύ καλά. Στις 26 Ιουνίου θα συμμετάσχω στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα με στόχο να διεκδικήσω την πρώτη θέση. Αυτή την περίοδο μπαίνουμε στα πιο έντονα κομμάτια της προπόνησης, οπότε θα δείξει και η πορεία πού μπορούμε να φτάσουμε.

Όταν βγαίνεις έκτος στον κόσμο σε ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, τι αισθάνεσαι; Υπερηφάνεια ή σκέφτεσαι ότι ίσως θα μπορούσες να είσαι ακόμη πιο ψηλά;

Η αλήθεια είναι πως δεν το χάρηκα όσο ίσως θα περίμενε κάποιος. Σίγουρα είναι μια πολύ μεγάλη διάκριση να βρίσκεσαι έκτος στον κόσμο, όμως εγώ εκείνη τη στιγμή σκεφτόμουν περισσότερο ότι ίσως μπορούσα να είμαι ακόμη πιο ψηλά.

Πιστεύω πραγματικά ότι αν είχαν λειτουργήσει όλα ιδανικά, θα μπορούσα να βρεθώ ακόμη και στο βάθρο. Υπήρξαν κάποια προβλήματα στην προετοιμασία, κυρίως σε προπονητικά δεδομένα και ενδείξεις που τελικά αποδείχθηκαν λανθασμένες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να πιέζω τον εαυτό μου περισσότερο απ’ όσο έπρεπε, να φτάσω πολύ κουρασμένος στη διοργάνωση και τελικά να αρρωστήσω κιόλας λίγο πριν τον αγώνα.

Όταν δουλεύεις σε τόσο υψηλό επίπεδο, ακόμη και οι μικρές λεπτομέρειες μπορούν να κάνουν τεράστια διαφορά. Και νιώθω ότι εκεί χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία.

Παρόλα αυτά, όσο περνά ο καιρός καταλαβαίνω περισσότερο τη σημασία αυτής της επίδοσης. Γιατί όταν βρίσκεσαι ανάμεσα στους κορυφαίους του κόσμου, εκπροσωπώντας τη χώρα σου και όλη τη διαδρομή που έχεις κάνει ως αθλητής, δεν παύει να είναι κάτι πολύ μεγάλο.

Πώς είναι να ακούς το όνομά σου δίπλα σε μεγάλα ονόματα της παγκόσμιας ποδηλασίας;

Σίγουρα είναι κάτι που σε κάνει να νιώθεις περήφανος. Όταν βλέπεις το όνομά σου δίπλα σε αθλητές τόσο υψηλού επιπέδου, καταλαβαίνεις ότι όλη η προσπάθεια, οι θυσίες και τα χρόνια δουλειάς δεν πήγαν χαμένα.

Αλλά η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι αθλητές δεν μένουμε ποτέ απόλυτα ικανοποιημένοι. Πάντα σκέφτεσαι τι θα μπορούσε να είχε γίνει λίγο καλύτερα, πού έχασες χρόνο, τι λεπτομέρεια ίσως να έκανε τη διαφορά. Και αυτό συμβαίνει γιατί στο υψηλό επίπεδο οι αποστάσεις είναι πραγματικά ελάχιστες.

Για παράδειγμα, σε εκείνον τον αγώνα η διαφορά μου από τον πρώτο, που θεωρητικά ακούγεται μεγάλη, ήταν μόλις 45 δευτερόλεπτα σε έναν αγώνα περίπου 45 λεπτών. Από τον τρίτο ήμουν περίπου 10 δευτερόλεπτα πίσω, από τον πέμπτο ένα δευτερόλεπτο και από τον τέταρτο μόλις τρία δευτερόλεπτα.

Οπότε καταλαβαίνεις πόσο λεπτές είναι οι ισορροπίες. Σε αυτό το επίπεδο, μία λεπτομέρεια, μία καλή ή κακή μέρα, μία σωστή απόφαση στην προπόνηση, μπορούν να σε ανεβάσουν ή να σε ρίξουν πολλές θέσεις. Και ίσως αυτό είναι που κάνει τον αθλητή να συνεχίζει να κυνηγά πάντα κάτι περισσότερο.

Έχεις πλέον πιστέψει ότι ανήκεις πραγματικά σε αυτό το υψηλό επίπεδο των κορυφαίων αθλητών;

Ναι, πλέον το πιστεύω. Και δεν το λέω από εγωισμό, αλλά μέσα από όσα έχω καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια, από τη δουλειά που έχω ρίξει και από τα δεδομένα που βλέπω καθημερινά στην προπόνηση και στους αγώνες.

Οι χρόνοι, τα νούμερα, οι ταχύτητες που βγαίνουν στους αγώνες και οι επιδόσεις απέναντι σε αθλητές παγκόσμιου επιπέδου, μου δείχνουν ξεκάθαρα ότι ανήκω σε αυτό το επίπεδο. Θεωρώ πως στην κατηγορία των Masters βρίσκομαι σταθερά μέσα στους κορυφαίους ερασιτέχνες αθλητές του κόσμου, μέσα στο top 10 της κατηγορίας μου.

Και αυτό είναι κάτι που δεν ήρθε τυχαία. Είναι αποτέλεσμα πολλών χρόνων δουλειάς, θυσιών, επιμονής και αμέτρητων ωρών πάνω στο ποδήλατο.

Ποια νίκη έχει τη μεγαλύτερη αξία για σένα, αλλά ίσως ο κόσμος δεν κατάλαβε ποτέ πόσο σημαντική ήταν πραγματικά;

Η νίκη που έχω ξεχωρίσει περισσότερο απ’ όλες ήταν στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα του 2022, στην αντοχή. Ίσως ο κόσμος να μην αντιλήφθηκε πόσο σημαντική ήταν για μένα εκείνη η στιγμή, αλλά προσωπικά τη θεωρώ μία από τις πιο μεγάλες δικαιώσεις της πορείας μου.

Εκείνη τη χρονιά είχα κερδίσει και τη χρονομέτρηση, σε έναν πάρα πολύ δύσκολο αγώνα στα Μέθανα, όμως αυτό που με σημάδεψε περισσότερο ήταν η νίκη στην αντοχή. Και ο λόγος είναι ότι ήταν κάτι που το κυνηγούσα για χρόνια.

Είχα πολλές δεύτερες θέσεις σε αυτό το αγώνισμα, είχα φτάσει πολλές φορές κοντά, αλλά δεν είχα καταφέρει να κερδίσω. Οπότε όταν τελικά ήρθε εκείνη η νίκη, είχε μέσα της όλη την υπομονή, την επιμονή και την προσπάθεια τόσων χρόνων.

Ίσως γι’ αυτό και παραμένει μέχρι σήμερα η πιο ξεχωριστή νίκη για μένα. Γιατί δεν ήταν απλώς ένα αποτέλεσμα· ήταν μια προσωπική υπέρβαση.

Πόσα Πανελλήνια Πρωταθλήματα έχεις κατακτήσει στη χρονομέτρηση και έχεις αναδειχθεί Πρωταθλητής Ελλάδας;

Στη χρονομέτρηση έχω κατακτήσει τον τίτλο του Πρωταθλητή Ελλάδας επτά φορές. Συγκεκριμένα το 2017, το 2019, το 2020, το 2021, το 2022, το 2023 και το 2025.

Είναι ένα αγώνισμα που αγαπώ ιδιαίτερα, γιατί εκεί βρίσκεσαι ουσιαστικά μόνος σου απέναντι στον χρόνο, στον δρόμο και στον ίδιο σου τον εαυτό. Δεν υπάρχει τακτική ομάδας ή βοήθεια από άλλους αθλητές. Ό,τι κάνεις, το κάνεις μόνος σου. Και ίσως γι’ αυτό κάθε τίτλος στη χρονομέτρηση έχει για μένα ξεχωριστή αξία.

Τι δεν φαίνεται πίσω από μια μεγάλη διάκριση; Ποιο είναι το πραγματικό background πίσω από την επιτυχία;

Το background είναι τεράστιο. Ο κόσμος πολλές φορές βλέπει μόνο τη στιγμή της διάκρισης, τη φωτογραφία, το μετάλλιο ή το αποτέλεσμα. Στην πραγματικότητα όμως, αυτή η στιγμή είναι απλώς η κορυφή ενός πολύ μεγάλου και δύσκολου δρόμου.

Για κάθε αθλητή, είτε έρθει η νίκη είτε όχι, η διάκριση είναι μια μορφή δικαίωσης ανάλογα με τους στόχους και τις προσδοκίες που έχει θέσει. Πίσω όμως από αυτό υπάρχουν αμέτρητες θυσίες, ατελείωτες ώρες δουλειάς και κυρίως άνθρωποι που στηρίζουν καθημερινά αυτή την προσπάθεια.

Ένας από αυτούς είναι ο Σταύρος Ρουμελιωτάκης από το Physio Plus Chania, με τον οποίο συνεργαζόμαστε από το 2017. Πλέον δεν είναι απλώς συνεργάτης, είμαστε σαν αδέρφια. Είμαστε καθημερινά μαζί, υπάρχει πραγματική φιλία και στήριξη πίσω από όλο αυτό.

Έπειτα είναι ο Δημήτρης Kαμπριάνης από το Ηράκλειο, παλιός ποδηλάτης και άνθρωπος που έχει αναλάβει το κομμάτι της διατροφής και των συμπληρωμάτων μου. Σε αυτό το επίπεδο, όπου όλα κρίνονται στη λεπτομέρεια — στην αποκατάσταση, στην ξεκούραση, στη σωστή φόρμα τη σωστή στιγμή — η δουλειά αυτή είναι καθοριστική. Από το 2021 είμαστε μαζί σε αυτή τη συνεργασία και, όπως συμβαίνει συχνά στη ζωή μου, οι συνεργασίες γίνονται φιλίες. Δεν αλλάζω εύκολα ανθρώπους όταν χτίζεται εμπιστοσύνη.

Πολύ σημαντικός είναι και ο Βαγγέλης Κουτρούμπας από το κατάστημα “Ποδηλάτης”, που είναι δίπλα μου σε όλο το τεχνικό κομμάτι του εξοπλισμού. Είμαστε φίλοι από μικροί, ήταν κι εκείνος ποδηλάτης και ξέρει απόλυτα τι σημαίνει αυτός ο χώρος. Είναι ένας άνθρωπος που ξέρω ότι θα είναι εκεί όποτε τον χρειαστώ.

Επίσης ο Κουκοράκης Βασίλης, γυμναστής που επιμελείται τη γυμναστική μου και το πρόγραμμα ενδυνάμωσής μου.

Και φυσικά υπάρχει και ο Στέλιος Μανώλαρος από τη Σάμο, το κατάστημα Monkey Bike Shop, ένας ακόμη άνθρωπος που βοηθά πολύ στο κομμάτι του εξοπλισμού, κάτι εξαιρετικά σημαντικό στην ποδηλασία, όπου ακόμη και η μικρότερη λεπτομέρεια μπορεί να κάνει διαφορά.

Οπότε πίσω από κάθε διάκριση δεν υπάρχει μόνο ένας αθλητής. Υπάρχει μια ολόκληρη καθημερινή μάχη, μια ομάδα ανθρώπων, φιλίες, στήριξη, εμπιστοσύνη και μια ζωή χτισμένη γύρω από έναν κοινό στόχο.

Με τον τωρινό σου προπονητή, τον Γιάννη Ηλιάδη, πώς είναι η συνεργασία σας;

Από το 2025 συνεργάζομαι με τον Γιάννη Ηλιάδη, ένα νέο παιδί από το Ηράκλειο, και μέχρι στιγμής όλα έχουν εξελιχθεί εξαιρετικά. Η συνεργασία μας έχει “δέσει” πολύ καλά και θεωρώ πως αυτό φαίνεται ξεκάθαρα και μέσα από τα αποτελέσματα που είχα την περασμένη χρονιά, που ήταν ίσως η καλύτερη αγωνιστική χρονιά της πορείας μου.

Ο Γιάννης είναι κι ο ίδιος αθλητής υψηλού επιπέδου, οπότε καταλαβαίνει απόλυτα τι χρειάζεται ένας αθλητής τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Αυτό βοηθά πολύ στην επικοινωνία και στον τρόπο που δουλεύουμε μαζί.

Η αλήθεια είναι ότι όταν ο Παναγιώτης Μαρεντάκης απομακρύνθηκε από την ομάδα, ήταν μια αλλαγή που στην αρχή με δυσκόλεψε γιατί δεν είμαι άνθρωπος που αλλάζει εύκολα συνεργασίες και πρόσωπα. Είμαι αρκετά σταθερός σε αυτά τα θέματα. Μπορεί να αλλάζω πιο εύκολα ποδήλατα παρά ανθρώπους.

Τελικά όμως αυτή η αλλαγή μου βγήκε σε καλό. Μπήκαν νέα στοιχεία στην προπόνηση, δοκιμάσαμε διαφορετικά πράγματα και όλο αυτό μου έδωσε ένα νέο boost και ένα καινούργιο κίνητρο. Και μέχρι τώρα όλα δείχνουν ότι η συνεργασία μας πηγαίνει πραγματικά πολύ καλά.

Και αφού μιλήσαμε τόση ώρα για ποδήλατα… ήρθε η στιγμή να μας πεις: πόσο κοστίζουν τελικά τα ποδήλατά σου;

Έχω δύο ποδήλατα. Το ένα είναι για την αντοχή και το άλλο είναι ειδικά διαμορφωμένο για τη χρονομέτρηση. Είναι και τα δύο της ίδιας εταιρείας και πρόκειται ουσιαστικά για αγωνιστικά ποδήλατα πολύ υψηλού επιπέδου, φτιαγμένα για απόδοση και λεπτομέρεια.

Το ποδήλατο της χρονομέτρησης κοστίζει περίπου 15.000 ευρώ, ενώ το ποδήλατο αντοχής βρίσκεται περίπου στις 14.000 ευρώ.

Γενικά ο κόσμος πολλές φορές δεν φαντάζεται πόσο απαιτητικό είναι οικονομικά αυτό το επίπεδο της ποδηλασίας. Όταν κυνηγάς επιδόσεις και δουλεύεις στη λεπτομέρεια, ο εξοπλισμός παίζει τεράστιο ρόλο. Από το πλαίσιο και τους τροχούς μέχρι την αεροδυναμική θέση και το κάθε εξάρτημα, όλα μπορούν να επηρεάσουν το αποτέλεσμα ακόμη και σε δευτερόλεπτα.

Αν θέλεις να κάνεις πρωταθλητισμό σε αυτό το επίπεδο, μπορείς χωρίς τέτοιο εξοπλισμό ή τελικά είναι απαραίτητος;

Κοίταξε, πρωταθλητισμό μπορείς να κάνεις και χωρίς να έχεις το πιο ακριβό ποδήλατο. Στο τέλος της ημέρας ο αθλητής είναι αυτός που κάνει τη μεγαλύτερη διαφορά. Η δουλειά, η προπόνηση, το μυαλό και η συνέπεια είναι η βάση όλων.

Όμως όταν φτάνεις σε πολύ υψηλό επίπεδο και οι αγώνες κρίνονται κυριολεκτικά στο δευτερόλεπτο, τότε ο εξοπλισμός παίζει σημαντικό ρόλο. Εκεί οι λεπτομέρειες μπορούν να αλλάξουν το αποτέλεσμα. Η αεροδυναμική, το βάρος, η ακαμψία του ποδηλάτου, οι τροχοί, η θέση του σώματος, όλα μετράνε.

Οπότε ναι, μπορείς να κάνεις πρωταθλητισμό χωρίς τέτοιο ποδήλατο, αλλά όταν κυνηγάς την κορυφή και προσπαθείς να κερδίσεις ή να διακριθείς απέναντι στους καλύτερους, τότε θέλεις να έχεις στα χέρια σου ό,τι καλύτερο γίνεται.

Στην Ελλάδα ο ποδηλάτης νιώθει αθλητής ή… επιζών;

Είναι ένα τεράστιο ζήτημα και δυστυχώς τα τελευταία χρόνια πολλές φορές νιώθεις περισσότερο survivor παρά αθλητής. Η ποδηλασία στην Ελλάδα είναι ένα πολύ δύσκολο άθλημα, όχι μόνο λόγω της προπόνησης αλλά κυρίως λόγω των συνθηκών που αντιμετωπίζεις καθημερινά στον δρόμο.

Δεν είναι μόνο θέμα ποδηλατοδρόμων, όπως πιστεύει αρκετός κόσμος. Ο ποδηλατόδρομος είναι σημαντικός για την καθημερινή μετακίνηση μέσα στην πόλη, για να κάνει κάποιος τις δουλειές του με ασφάλεια. Ένας αθλητής όμως, όταν κάνει πρωταθλητισμό, πρέπει να βγει στον ανοιχτό δρόμο. Πρέπει να κινηθεί με μεγάλες ταχύτητες, να ανεβάσει παλμούς, να κάνει απαιτητική προπόνηση.

Και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Όταν ο οδηγός δεν σε σέβεται, όταν περνά ξυστά δίπλα σου, όταν δεν σε υπολογίζει σαν άνθρωπο που βρίσκεται στον δρόμο, η κατάσταση γίνεται πραγματικά επικίνδυνη. Πολλές φορές νιώθεις ότι η ζωή σου εξαρτάται από την προσοχή ή την αδιαφορία του άλλου.

Έχουν υπάρξει στιγμές που μπορεί να σε ακουμπήσει ακόμη και ο αέρας από ένα αυτοκίνητο που περνά επικίνδυνα κοντά σου και να σε πετάξει έξω. Και δυστυχώς πολλές φορές νιώθεις ότι κανείς δεν δίνει σημασία, ότι ο κόσμος δεν καταλαβαίνει πόσο επικίνδυνο είναι αυτό για έναν ποδηλάτη.

Οπότε ναι, πολλές φορές στην Ελλάδα δεν αισθάνεσαι μόνο αθλητής. Αισθάνεσαι ότι πρέπει καθημερινά να επιβιώσεις στον δρόμο για να μπορέσεις απλώς να κάνεις το άθλημά σου.

Πιστεύεις ότι η Ελλάδα πολλές φορές “καίει” αθλητές, επειδή δεν μπορεί να τους στηρίξει όπως πρέπει;

Πάρα πολύ. Από ένα σημείο και μετά κατάλαβα ότι έπρεπε να χαράξω μόνος μου την πορεία μου. Να βρω μόνος μου τους ανθρώπους που θα με στηρίξουν, τις συνεργασίες μου, τους χορηγούς μου και γενικά τον τρόπο να συνεχίσω να κάνω αυτό που αγαπάω.

Η αλήθεια είναι ότι στις μικρές ηλικίες, αν δεν υπάρχουν γονείς να υποστηρίξουν οικονομικά και ψυχολογικά το παιδί, είναι πάρα πολύ δύσκολο να συνεχίσει. Και ειδικά στην ποδηλασία, που είναι ίσως από τα πιο ακριβά αθλήματα.

Δυστυχώς δεν υπάρχει η στήριξη που θα έπρεπε, ούτε από την ομοσπονδία ούτε γενικότερα από το σύστημα γύρω από τον αθλητισμό στην Ελλάδα. Όταν θέλεις να κυνηγήσεις πραγματικά επιδόσεις και να φτάσεις σε υψηλό επίπεδο, πρέπει να επενδύσεις τεράστια ποσά.

Μιλάμε για πανάκριβο εξοπλισμό, ποδήλατα, ρούχα, ταξίδια, διατροφή, συμπληρώματα, αποκατάσταση, μασάζ, προπονητές και πολλά ακόμη πράγματα που ο κόσμος ίσως δεν βλέπει. Και όταν όλα αυτά πρέπει να τα καλύπτει σχεδόν αποκλειστικά ο ίδιος ο αθλητής ή η οικογένειά του, τότε πολλοί ταλαντούχοι άνθρωποι μένουν πίσω ή σταματούν πριν καν φτάσουν εκεί που πραγματικά μπορούν.

Αν αύριο το πρωί μπορούσες να αλλάξεις ένα πράγμα στην ελληνική ποδηλασία, ποιο θα ήταν αυτό;

Θα άλλαζα σίγουρα το κομμάτι της στήριξης προς τα σωματεία και τους αθλητές. Θα ήθελα τα σωματεία, ανάλογα με τη δουλειά που κάνουν, τις διακρίσεις και τις θέσεις που κατακτούν στις βαθμολογίες, να έχουν πραγματική οικονομική ενίσχυση ώστε να μπορούν να καλύπτουν ουσιαστικά τα έξοδα των αθλητών τους.

Για να καταλάβεις το μέγεθος του προβλήματος, ακόμη και τώρα που και τα δύο μου παιδιά ασχολούνται με την ποδηλασία και έχουν δυνατότητες, για να πάνε μια αποστολή τριών ημερών σε έναν αγώνα στα Τρίκαλα ή στην Αθήνα, χρειάζονται πάρα πολλά χρήματα. Μετακινήσεις, διαμονές, εξοπλισμός, συμμετοχές… όλα έχουν τεράστιο κόστος.

Το σωματείο βοηθά όσο μπορεί και πραγματικά γίνεται μεγάλη προσπάθεια, όμως δεν φτάνει. Γιατί πολύ απλά τα σωματεία δεν έχουν τους πόρους που χρειάζονται. Υπάρχουν κάποιοι χορηγοί που βοηθούν να καλυφθούν βασικά πράγματα, προπονητές ή κάποιες ανάγκες της ομάδας, αλλά μέχρι εκεί.

Οι επιχορηγήσεις που δίνονται είναι ελάχιστες και δεν αρκούν για να στηρίξουν σοβαρά έναν αθλητή που θέλει να εξελιχθεί. Και τελικά πολλές οικογένειες αναγκάζονται να σηκώσουν μόνες τους ένα τεράστιο οικονομικό βάρος μόνο και μόνο για να μπορέσει ένα παιδί να συνεχίσει να κάνει αυτό που αγαπά.

Τι σκέφτεσαι όταν είσαι μόνος σου πάνω στο ποδήλατο, είτε σε μια προπόνηση είτε μέσα σε έναν αγώνα;

Είναι τελείως διαφορετικό το ένα από το άλλο. Στην προπόνηση όλα εξαρτώνται από το είδος της ημέρας και το πρόγραμμα που έχω. Αν είναι μια πιο εύκολη προπόνηση, τότε πολλές φορές το μυαλό ταξιδεύει. Σκέφτομαι διάφορα πράγματα, χαλαρώνω, λειτουργεί σχεδόν σαν ψυχοθεραπεία για μένα. Είναι από τις λίγες στιγμές που μπορείς πραγματικά να μείνεις μόνος με τις σκέψεις σου.

Αν όμως η προπόνηση είναι δύσκολη, τότε αλλάζει τελείως η κατάσταση. Εκεί είσαι απόλυτα συγκεντρωμένος στο να βγουν σωστά οι εντάσεις, τα κομμάτια και όλα όσα πρέπει να γίνουν σύμφωνα με το πρόγραμμα. Κοιτάζω συνεχώς τη συσκευή στο ποδήλατο που μετρά ισχύ, παλμούς και πολλές άλλες ενδείξεις. Σε αυτό το επίπεδο πρέπει όλα να κινηθούν μέσα στα σωστά όρια για να έρθει το αποτέλεσμα που θέλεις.

Όταν τελειώνουν τα δύσκολα κομμάτια και μπαίνεις στην αποθεραπεία, τότε χαλαρώνεις ξανά και αρχίζεις να απολαμβάνεις τη διαδρομή και τη στιγμή.

Στον αγώνα όμως το μυαλό λειτουργεί τελείως διαφορετικά. Εκεί είσαι συνεχώς σε εγρήγορση. Κοιτάζεις κάθε λεπτομέρεια, προσπαθείς να μην κάνεις λάθος, παρατηρείς τους αντιπάλους, την τακτική τους, πώς κινούνται και προσαρμόζεις συνεχώς τη δική σου στρατηγική ανάλογα με το τι συμβαίνει μέσα στον αγώνα.

Ταυτόχρονα πρέπει να είσαι συγκεντρωμένος και στην ασφάλειά σου. Όταν κατεβαίνεις μια κατηφόρα με 80 χιλιόμετρα την ώρα και μπροστά σου υπάρχουν στροφές, πρέπει να είσαι απόλυτα σίγουρος για κάθε κίνηση που κάνεις. Εκεί δεν υπάρχει περιθώριο λάθους. Χρειάζεται απόλυτη συγκέντρωση και απόλυτος έλεγχος.

Υπάρχουν στιγμές που κουράστηκες να πρέπει να είσαι συνέχεια δυνατός;

Ναι, φυσικά και υπάρχουν. Πολλές φορές έχω κουραστεί, όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά. Είναι μεγάλη υπόθεση να ζεις τόσα χρόνια συνεχώς μέσα σε πρόγραμμα, πίεση, στόχους και απαιτήσεις. Και γι’ αυτό σχεδόν κάθε χρόνο λέω ότι ίσως ήρθε η στιγμή να σταματήσω.

Αλλά η ποδηλασία έχει κάτι πολύ ιδιαίτερο. Είναι σχεδόν αυτοτροφοδοτούμενο όλο αυτό. Όταν βλέπεις ότι συνεχίζεις να έχεις αποτελέσματα, ότι ακόμα εξελίσσεσαι, ότι οι χρόνοι σου βελτιώνονται και ότι παρά την ηλικία σου συνεχίζεις να ανεβαίνεις επίπεδο, τότε δύσκολα το αφήνεις.

Είμαι 45 χρονών και παρ’ όλα αυτά βλέπω ακόμη βελτίωση σε πολλά πράγματα γύρω από την ποδηλασία. Και αυτό σου δίνει κίνητρο να συνεχίσεις λίγο ακόμα. Λες «ας πάω λίγο πιο πέρα», «ας δοκιμάσω άλλη μία χρονιά», «ας δω μέχρι πού μπορώ να φτάσω».

Νομίζω πως εγώ προσωπικά δεν μπορώ να κάνω “χαλαρή” ποδηλασία χωρίς στόχο. Αν φύγει το κίνητρο, η ένταση και η ανάγκη να κυνηγάω κάτι, τότε πιθανότατα θα το σταματήσω εντελώς. Γιατί έχω μάθει να ζω αυτό το άθλημα με πάθος και όχι μισά.

Πώς γίνεται ένας αθλητής 45 χρονών να συνεχίζει να βγαίνει Πρωταθλητής Ελλάδας για τόσα πολλά χρόνια συνεχόμενα;

Η αλήθεια είναι ότι το peak στην ποδηλασία συνήθως έρχεται γύρω στα 28 με 30 χρόνια. Μετά αρχίζει σιγά σιγά μια φυσιολογική πτώση και το σώμα αλλάζει. Στη δική μου περίπτωση όμως συνέβη κάτι διαφορετικό.

Εγώ άργησα να μπω πραγματικά σε τόσο ποιοτικό και επαγγελματικό τρόπο προπόνησης. Αυτό ουσιαστικά ξεκίνησε γύρω στο 2016–2017, όταν ήμουν ήδη περίπου 37 χρονών. Τότε άρχισα να δουλεύω πολύ πιο σωστά, πολύ πιο οργανωμένα και με μεγαλύτερη γνώση πάνω στην προπόνηση, τη διατροφή, την αποκατάσταση και όλες τις λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά.

Οπότε, ενώ ηλικιακά ήμουν μεγαλύτερος, το σώμα μου είχε ακόμη μεγάλα περιθώρια βελτίωσης γιατί δεν είχε “φτάσει” νωρίτερα στο ταβάνι του. Και αυτό με βοήθησε να συνεχίσω να ανεβαίνω επίπεδο σε μια ηλικία που ίσως άλλοι αθλητές ήδη πέφτουν αγωνιστικά.

Βέβαια όσο περνούν τα χρόνια τα περιθώρια στενεύουν. Πλέον ξέρεις ότι κάθε μικρή βελτίωση χρειάζεται πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια από παλιά. Αλλά ίσως αυτό είναι και το πιο όμορφο κομμάτι της διαδρομής. Ότι συνεχίζεις ακόμη να εξελίσσεσαι και να αποδεικνύεις πρώτα στον εαυτό σου ότι τα όρια πολλές φορές είναι πιο μακριά απ’ όσο νομίζουμε.

Αυτή την περίοδο η προπόνηση τι στόχο έχει;

Αυτή τη στιγμή όλη η προπόνηση είναι απόλυτα στοχευμένη στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα της 26ης Ιουνίου. Εκεί είναι ο μεγάλος στόχος της χρονιάς αυτή τη στιγμή, γιατί μέσα από αυτόν τον αγώνα θέλω να διεκδικήσω ξανά τον τίτλο και παράλληλα την πρόκριση για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που θα γίνει στη βόρεια Ιαπωνία.

Αν καταφέρω να κερδίσω το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, τότε ουσιαστικά εξασφαλίζω τη συμμετοχή μου στο Παγκόσμιο. Αν όμως δεν έρθει το αποτέλεσμα που θέλουμε, τότε θα χρειαστεί να κυνηγήσω την πρόκριση μέσα από τα Παγκόσμια Κύπελλα.

Εκεί η διαδικασία είναι διαφορετική. Πρέπει να μπεις μέσα στο κορυφαίο 20% των συμμετεχόντων. Για παράδειγμα, αν ένας αγώνας έχει 100 αθλητές, πρέπει να τερματίσεις μέσα στους πρώτους 20 για να πάρεις την πρόκριση.

Είχα προγραμματίσει ήδη συμμετοχή στην Κύπρο τον Απρίλιο, όμως δυστυχώς η διοργάνωση ακυρώθηκε λόγω της κατάστασης με τον πόλεμο. Οπότε πλέον, αν δεν πάνε όπως θέλουμε τα πράγματα στο Πανελλήνιο, το επόμενο πλάνο είναι η Ουγγαρία, όπου θα γίνει ένα ακόμη Παγκόσμιο Κύπελλο και εκεί θα προσπαθήσω να διεκδικήσω την πρόκριση για την Ιαπωνία.

Μου μίλησες νωρίτερα για τα παιδιά σου που πλέον αγωνίζονται κι εκείνα με τον Τάλω. Πες μας λίγα λόγια για την ομάδα.

Ο Τάλως είναι πραγματικά μια πολύ μεγάλη οικογένεια για την ποδηλασία στα Χανιά και γενικότερα στην Ελλάδα. Αυτή τη στιγμή αριθμεί περίπου 150 μέλη, μικρούς και μεγάλους αθλητές, και από το 1992 που ιδρύθηκε έχει καταφέρει να χτίσει μια τεράστια πορεία με πολλές επιτυχίες.

Τα τελευταία περίπου 15 χρόνια η ομάδα βρίσκεται σχεδόν μόνιμα στην πρώτη θέση πανελλαδικά, με ελάχιστες χρονιές να έχει βρεθεί δεύτερη. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Πίσω από όλο αυτό υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν καθημερινά με πραγματικό μεράκι και αγάπη για το άθλημα.

Ένας από αυτούς είναι ο Παναγιώτης Μαρκεντάκης, ένας άνθρωπος που υπήρξε και ο ίδιος αθλητής παλιότερα και στη συνέχεια αφιέρωσε τη ζωή του στην ομάδα. Ήταν τα πάντα για τον Τάλω. Προπονητής, συνοδός, αρχηγός, οργανωτής… έκανε κυριολεκτικά τα πάντα για να κρατήσει την ομάδα σε τόσο υψηλό επίπεδο.

Για μένα προσωπικά ήταν και ο προπονητής μου μέχρι το 2024 και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Δανία. Πέρα όμως από προπονητής, είναι αδερφός, φίλος και ένας άνθρωπος με τον οποίο έχουμε ζήσει πάρα πολλά μαζί όλα αυτά τα χρόνια.

Κάποια στιγμή απομακρύνθηκε λίγο γιατί κουράστηκε μετά από τόσα χρόνια συνεχούς προσφοράς και πλέον έχει αναλάβει ο Πολυχρόνης Τζωρτζάκης, ένας άνθρωπος με τεράστια εμπειρία, παλιός Ολυμπιονίκης στο Τόκιο, και μέχρι στιγμής όλα πηγαίνουν εξαιρετικά.

Το πιο όμορφο όμως στον Τάλω είναι ότι δεν είναι απλώς μια ομάδα με τίτλους. Είναι μια ομάδα με ανθρώπους που αγαπούν πραγματικά την ποδηλασία και το αποδεικνύουν κάθε μέρα.

Έχεις φανταστεί τον εαυτό σου στο μέλλον να συνεχίζει στον σύλλογο από κάποιο άλλο πόστο;

Ναι, θα μπορούσα να το δω αυτό. Μου αρέσει γενικά να ασχολούμαι με την ομάδα και ήδη βοηθάω όσο μπορώ σε διάφορα οργανωτικά θέματα. Ακόμη κι αν δεν είμαι επίσημα μέσα στο διοικητικό συμβούλιο, προσπαθώ να συμμετέχω και να στηρίζω την προσπάθεια της ομάδας με όποιον τρόπο μπορώ.

Ο Τάλως είναι ένα πολύ ζωντανό κομμάτι της ζωής μου για πάρα πολλά χρόνια και δύσκολα φεύγει αυτό από μέσα σου. Οπότε θεωρώ πολύ πιθανό στο μέλλον να συνεχίσω να προσφέρω από κάποιο διαφορετικό ρόλο.

Βέβαια αυτή τη στιγμή υπάρχουν άνθρωποι που κρατούν την ομάδα σε εξαιρετικό επίπεδο. Ο Πολυχρόνης Τζωρτζάκης οργανώνει ουσιαστικά τα πάντα και κάνει πολύ σοβαρή δουλειά, ο Γιώργος Φραγκιουδάκης βρίσκεται πολύ κοντά στα μικρά παιδιά και στις ακαδημίες, ενώ σημαντικό ρόλο έχει και ο Κώστας Ορφανουδάκης.

Αυτό που μου αρέσει στον Τάλω είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά νοιάζονται και αγαπούν αυτό που κάνουν. Και όταν υπάρχει αυτή η βάση, πάντα θέλεις κι εσύ να συνεχίζεις να προσφέρεις με κάποιον τρόπο.

Αν αύριο το πρωί η ποδηλασία τελείωνε για σένα, τι θα ήθελες να αφήσεις πίσω σου;

Θα ήθελα ο κόσμος να με θυμάται όπως είμαι τώρα. Με την πορεία, τις επιτυχίες και όσα κατάφερα όλα αυτά τα χρόνια μέσα στο άθλημα. Γιατί πιστεύω πως όταν ένας αθλητής σταματά, όσο μεγάλος κι αν ήταν, με τον χρόνο κάποια πράγματα φυσιολογικά ξεχνιούνται. Είναι αναπόφευκτο αυτό.

Αυτό που θα ήθελα όμως πραγματικά είναι να με θυμούνται τα νέα παιδιά της ποδηλασίας. Να λένε κάποια στιγμή ότι «ο Ζεντέλης ήταν πολύ καλός στη χρονομέτρηση», ότι κατάφερε να κερδίζει για τόσα συνεχόμενα χρόνια και να μείνει ψηλά για μεγάλο διάστημα.

Ίσως τελικά αυτό να είναι και η μεγαλύτερη δικαίωση για έναν αθλητή. Όχι μόνο οι τίτλοι και τα μετάλλια, αλλά να αφήσει πίσω του μια διαδρομή που κάποιοι θα θυμούνται με σεβασμό και έμπνευση. 🖋