Η αλήθεια είναι ότι θα ήταν ιδανικό να είμαστε τέλειοι ή έστω η πιο τέλεια εκδοχή του εαυτού μας και θα μας βόλευε και μια χαρά. Όμως είναι το μόνο το οποίο δε θα ζήσει ποτέ ο άνθρωπος. Την τελειότητα. Επειδή είναι άνθρωπος.

Ακόμα και στην σύγχρονη εποχή που ζούμε όπου ο άνθρωπος προσπαθεί να θεοποιήσει τον εαυτό του, παρατηρούμε με μεγάλη ακρίβεια την αποτυχία του σε κάθε προσπάθεια να γίνει κάτι το οποίο δεν είναι. Άνθρωπος δίχως ελαττώματα, δίχως αδυναμίες, δίχως σκοτεινές πλευρές της ψυχής του.

Σε εκείνο όμως το σημείο της επιμονής του εγωισμού και της έπαρσης και της αλαζονείας και του ναρκισσισμού του, να αποδείξει ότι είναι ή ότι μπορεί να είναι  τέλειος, αρχίζει η βαθιά κρίση της αυθεντικότητας της ψυχής και η βαθιά απόρριψη της αλήθειας.

Καταστάσεις ψυχικές, οι οποίες οδηγούν το άτομο σε μία πολύ ισχυρή απομάκρυνση από τον πυρήνα της ψυχής του και μπορεί να τον οδηγήσουν σε πλήρη απώλεια της ψυχικής του ταυτότητας που μοιραία το οδηγούν ακόμα και σε σοβαρή ψυχική ασθένεια. Και δυστυχώς στις μέρες μας παρατηρείται έντονα το φαινόμενο όπου η ψυχική υγεία περνά βαθιά κρίση και ο άνθρωπος τείνει να χάνει μέχρι και το νόημα της ζωής.

Αυτό συμβαίνει, καθώς για να επιβιώσουμε στις κοινωνίες, σε όλους τους τομείς της ζωής, υποσυνείδητα έχουμε υιοθετήσει «μάσκες» που να ανταπεξέρχονται σε κάθε ρόλο.

Αυτό είναι και λογικό και αυτόματος εσωτερικός μηχανισμός για να προστατεύουμε τον εαυτό μας από την έκθεση της ευαλωτότητας μας αλλά και προκειμένου να δρούμε πιο εύκολα αφομοιώνοντας και ο εαυτός μας αυτούς τους δικούς μας εσωτερικούς «εαυτούς» καθώς και αυτοί αποτελούν μέρος της προσωπικότητας μας.

Είναι όμως πολύ επικίνδυνο στην προσπάθεια μας να είμαστε αρεστοί και αποτελεσματικοί καθώς και ανταγωνιστικοί προς τα έξω, να χάσουμε την αληθινή μας ταυτότητα η οποία περιέχει έναν πηγαίο εσωτερικό ΕΑΥΤΟ ο οποίος δεν έχει, ούτε φοράει μάσκες και μάλιστα δε θα ήθελε και να του τις φοράμε συνέχεια,  

καθώς γνωρίζει σοφά ότι όσο πιο πολύ τον βλέπουμε, τον παρατηρούμε, τον αποδεχόμαστε χωρίς τη «μάσκα» τόσο πιο εύκολα εξελίσσεται και θεραπεύεται.

Εάν λοιπόν επιθυμούμε να φτάσουμε στο σημείο να εξελισσόμαστε σταθερά και με εσωτερική συνοχή και όσο το δυνατόν πιο σαφή εικόνα του εαυτού μας και της αλήθειας μας, μπορούμε να το κάνουμε αναγνωρίζοντας όλες τις πλευρές της ψυχής μας και ειδικά τις πιο σκοτεινές, εάν αυτό καθίσταται εφικτό.

Μεγαλώνοντας όμως όλοι μέσα σε περιβάλλοντα τα οποία στην καλύτερη των περιπτώσεων και με τις καλύτερες προθέσεις, επιθυμούν για εμάς να είμαστε πάντα το καλύτερο που μπορούμε, χάνουμε τη μοναδική ευκαιρία της ζωής μας να αναπτύξουμε στην ηλικία όπου διαμορφώνεται ο χαρακτήρας μας, την ταυτότητα μας η οποία είναι ότι πιο κοντινό στον πραγματικό μας εαυτό.

Αθροίζοντας σε αυτή τη συνθήκη και όλα τα επόμενα βιώματα μας με καταπιεσμένα συναισθήματα, καταπιεσμένες και αθέατες σκοτεινές πλευρές της προσωπικότητας μας, καταλήγουμε στο σημείο στην ενήλικη ζωή μας να ζούμε έναν εαυτό ανεπεξέργαστο και ανολοκλήρωτο, αθέατο και στη χειρότερη των περιπτώσεων μη αποδεκτό.  

Για να βιώσουμε όμως τη ζωή στην πιο πλήρη και αληθινή μορφή της και για να μπορέσουμε να επενδύσουμε τον εαυτό μας και το χρόνο μας και το ψυχικό δυναμικό μας, σε καταστάσεις, ανθρώπους, δράσεις που αντικατοπτρίζουν τη δική μας αλήθεια, τη δική μας αξία και τη δική μας εσωτερική πραγματικότητα ώστε να είμαστε πλήρεις, συνειδητοί και ευτυχισμένοι και να ανακαλύψουμε και να βαδίσουμε το δικό μας προορισμό, πρέπει να γίνουμε ο αληθινός ΕΑΥΤΟΣ μας.

Και ο μόνος τρόπος για να βιωθεί αυτό, είναι να αντικρύσουμε, να αναγνωρίσουμε, να αποδεχτούμε τις πιο κρυφές πλευρές της ψυχής μας, τα πιο αρνητικά μας συναισθήματα, την πιο σκοτεινή καταπιεσμένη μας πλευρά, ώστε να τους δώσουμε το χώρο, την κατανόηση και τη δυνατότητα έκφρασης με τέτοιο τρόπο ώστε να μην αποτελούν για εμάς έναν σκοτεινό εσωτερικό κόσμο, τον οποίο έμμεσα ή άμεσα ενοχοποιήσαμε και έτσι τον καταστήσαμε σαν κάτι ασυνείδητα πολύ κακό δικό μας.

Όσο πιο πολύ αρνούμαστε να κάνουμε συνειδητή αυτή την ταυτότητα μας, τόσο αυτή θα δρα με ασυνείδητους τρόπους στη ζωή μας παίρνοντας μας τον έλεγχο και κάνοντας μας μάρτυρες σε μία ζωή με επαναλαμβανόμενα μοτίβα, τα οποία δεν έχουν κανένα άλλο λόγο να επενεργούν με υπόγειο τρόπο στη ζωή μας, από το να μας οδηγήσουν μοιραία να αναγνωρίσουμε αυτή μας την ταυτότητα, να την κατανοήσουμε, να την αγκαλιάσουμε, να την θεραπεύσουμε και μοιραία να την μετουσιώσουμε στον ΕΑΥΤΟ τον οποίο εμείς είμαστε και ο οποίος αποτελείται από όλα του τα μέρη τα οποία εμείς ως «αλχημιστές» οφείλουμε μέσω εσωτερικής κάθαρσης ποια θα κρατήσουμε και ποια θα ενισχύσουμε ώστε να εξελιχθούμε καθώς επίσης να διακρίνουμε ποια αποτελούν μέρος της αυθεντικότητας μας και ποια δημιουργήθηκαν μέσα από την επιβολή οικογενειακών, κοινωνικών, θεσμικών και άλλων μορφών προτύπων συμπεριφοράς.

Αντί λοιπόν να εμμένουμε να δημιουργούμε έναν «εξωτερικά τέλειο» εαυτό ο οποίος εξυπηρετεί την ανάγκη μας να ανήκουμε, να αρέσουμε, να κυριαρχούμε, να επικρατούμε προκειμένου να μη δούμε ποτέ τι αληθινά είμαστε και προκειμένου να μην παραδεχτούμε ποτέ την ανασφάλεια μας να μη γίνουμε από όλους αποδεκτοί, είναι προτιμότερο να αρχίσουμε να ζούμε με την αλήθεια μας η οποία όμως θα επιφέρει το γκρέμισμα ψευδών πεποιθήσεων, σχέσεων, καταστάσεων που μας καταστρέφουν και θα οδηγήσουν στην αναγνώριση του ΕΑΥΤΟΥ που είμαστε πραγματικά και που είναι ο μόνος ο οποίος θα ευθυγραμμιστεί με το νόημα και το νόημα της ζωής που είναι προορισμένη για εμάς.

Αναγνώρισε λοιπόν τον βαθιά κρυμμένο «ένοχο» εαυτό σου τον οποίο ίσως και ενδόμυχα να αποκαλείς χειρότερο.

Δωσ’ του το χώρο, το φως και το χρόνο που του αξίζει για να σου εξηγήσει πώς κι από ποιους και υπό ποιες συνθήκες δημιουργήθηκε. Αφουγκράσου τον, αγκάλιασε τον και διάλεξε ποια κομμάτια του αφού τα έχεις ενσωματώσει και συγχωρέσει, θα αφήσεις ειρηνικά να σε αποχαιρετίσουν μιας και δεν ήταν τελικά ποτέ δικά σου, αυθεντικά.

Αλλά ήταν σπόροι από ψυχές οι οποίες είτε από άγνοια είτε από σκοπιμότητα, δεν αναγνώρισαν και δεν εκτίμησαν ποτέ αληθινά τα άξια «χώματα» της πολύτιμής ψυχής σου κι αντί λουλούδια, σου φύτεψαν αγκάθια.

Συγχώρεσε, κατανόησε, καθάρισε τα «χώματα» της γης σου

και άφησε να ανθίσει ο Θεϊκός σου κήπος και μέσα από αυτή την ιερή διαδικασία να Αναστηθεί μέσα απ’ τα αγκάθια, το λουλούδι. 🖋