Τη δύναμη του διαδικτύου τη γνωρίζουμε όλοι. Μέσα σε λίγα λεπτά, οτιδήποτε μπορεί να δημοσιευτεί, να αναπαραχθεί μαζικά και να εμφανιστεί παντού. Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβουμε, αποκτά και μια «αξία», όχι απαραίτητα γιατί την αξίζει, αλλά γιατί απλώς… προβλήθηκε.

Με αφορμή αυτό, δεν μπορώ να μην αναφερθώ σε κάτι που συνέβη πρόσφατα με την αφρικανική σκόνη που κάλυψε την Κρήτη. Ένα σχεδόν σουρεαλιστικό σκηνικό, που έβαψε το νησί σε αποχρώσεις του κόκκινου, από τον βορρά μέχρι τον νότο και χιλιάδες φωτογραφίες, αμέτρητα βίντεο, ταξίδεψε το νησί σε κάθε γωνιά των social media.

Ήταν κάτι εντυπωσιακό, ήταν μοναδικό, ήταν ένα φαινόμενο που έκανε τους πάντες να σηκώσουν το κινητό και να απαθανατίσουν τη στιγμή. Αυτό όμως που μου έκανε πραγματικά εντύπωση, ήταν κάτι άλλο. Μια απλή φωτογραφία, μια φωτογραφία που θα μπορούσε να έχει τραβήξει ο καθένας μας κοινοποιήθηκε ως

«διεθνώς αναγνωρισμένη»

και παρουσιάστηκε ως κάτι ξεχωριστό. Κι όμως, το ίδιο τοπίο, το ίδιο φως, το ίδιο πορτοκαλί φόντο, το είδαμε όλοι ξανά και ξανά. Το ίδιο θέμα που «αναγνωρίστηκε διεθνώς» από διαφορετικές γωνίες, από διαφορετικούς ανθρώπους, με τον ίδιο ακριβώς εντυπωσιακό χαρακτήρα το είδαμε πολλές φορές.

Και τότε γεννιέται το ερώτημα, τι είναι αυτό που κάνει τελικά κάτι να ξεχωρίζει;

Είναι πράγματι η ποιότητα; Είναι η ουσία; Ή είναι απλώς το όνομα πίσω από την εικόνα, η «ταμπέλα», η διαδρομή, η αναγνωρισιμότητα; Γιατί, αν είμαστε ειλικρινείς, πολλές φορές ο «απλός» κόσμος δημιουργεί εικόνες πολύ πιο δυνατές από αυτές που βαφτίζονται διεθνώς αναγνωρισμένες. Απλώς δεν έχουν τον ίδιο μηχανισμό προβολής.

Και δεν χρειάζεται καν να δεις τη συγκεκριμένη φωτογραφία για να το καταλάβεις. Όποιος έζησε εκείνη τη μέρα στην Κρήτη, όποιος είδε τις εικόνες που κυκλοφόρησαν, γνωρίζει πολύ καλά πως το φαινόμενο ήταν από μόνο του τόσο εντυπωσιακό, που σχεδόν κάθε λήψη είχε τη δική της ομορφιά. Δεν ήταν μία που ξεχώριζε. Ήταν όλες.

Γι’ αυτό και όταν βλέπω να χρησιμοποιούνται εκφράσεις όπως

«διεθνώς αναγνωρισμένο»

ή «ξεχώρισε παγκοσμίως» για κάτι τόσο κοινό μέσα σε ένα συλλογικά εντυπωσιακό γεγονός, δεν μπορώ να μην το σχολιάσω, μέχρι και να γελάσω βρε παιδιά. Γιατί τελικά, αυτό που αποκαλύπτεται δεν είναι τόσο η αξία της εικόνας, όσο η δύναμη της προβολής. Και ίσως αυτό είναι το πιο λυπηρό συμπέρασμα, πόσο εύκολα κάτι απλό μπορεί να παρουσιαστεί ως μοναδικό, όταν έχει τον τρόπο να προβληθεί σωστά.

Μην το σκεφτείς μόνο για τη φωτογραφία. Δες το γύρω σου. Δες το στην καθημερινότητα, στους ανθρώπους, στις ιστορίες που προβάλλονται και σε εκείνες που μένουν στη σκιά.🖋

*Η φωτογραφία εξωφύλλου του άρθρου δεν έχει σχέση με την φωτογραφία που οποία αναφέρεται ότι αναγνωρίστηκε διεθνώς ως εντυπωσιακή φωτογραφία.