Η παρουσία της Γεωργίας Νταγάκη στον μεγάλο τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας, ανάμεσα σε ΟΦΗ και ΠΑΟΚ, στο Πανθεσσαλικό Στάδιο, δεν ήταν απλώς μια μουσική εμφάνιση. Ήταν μια στιγμή βαθιάς προσωπικής δικαίωσης, όχι μόνο ως καλλιτέχνιδα, αλλά ως γυναίκα.

Λίγες ώρες μετά, μέσα από τα λόγια της, επέλεξε να μοιραστεί κάτι πολύ περισσότερο από έναν απολογισμό. Μίλησε για μια διαδρομή που δεν ήταν αυτονόητη. Για τα «γιατί» που συνόδευσαν τα πρώτα της βήματα. Για τα στερεότυπα που μια γυναίκα καλείται ακόμη να αντιμετωπίσει, όταν επιλέγει να κρατήσει στα χέρια της ένα όργανο που για χρόνια θεωρούνταν ανδροκρατούμενο.

Η ιστορία της δεν είναι μόνο καλλιτεχνική. Είναι ανθρώπινη. Είναι η ιστορία μιας γυναίκας που δεν ζήτησε άδεια για να ορίσει τον χώρο της. Που δεν περιορίστηκε στο «παραδοσιακό», αλλά τόλμησε να επαναπροσδιορίσει τη σχέση της με την παράδοση, να την εξελίξει και να τη μεταφέρει πέρα από τα σύνορα της Κρήτης.

Και κάπως έτσι, φτάνουμε σε μια εικόνα που από μόνη της λέει πολλά, μια γυναίκα με τη λύρα στα χέρια, μπροστά σε χιλιάδες κόσμο, να εκπροσωπεί έναν ολόκληρο τόπο. Όχι ως εξαίρεση, αλλά ως αποτέλεσμα μιας πορείας που χτίστηκε με επιμονή, πίστη και εσωτερική δύναμη.

Ακολουθεί το κείμενό της αυτούσιο :

Ας τα πάρουμε τα πράγματα λοιπόν απ την αρχή…

Τι συνέβη αυτές τις δύο μέρες που πέρασαν; Και άραγε συνέβησαν όλα αυτά στ’ αλήθεια; Ας κάνουμε λοιπόν, έναν μικρό απολογισμό.

Η αρχή έγινε, όταν πριν από 20 χρόνια ξεκίνησα να κάνω τα πρώτα μου καλλιτεχνικά βήματα. Αμέσως μετά, ήρθαν ο δυσκολίες που έπρεπε να αντιμετωπίσω.

Γιατί ένα κορίτσι να παίζει κρητική λύρα; Γιατί μια κοπέλα να παίρνει τη λύρα και να προσπαθεί να την εντάξει σε άλλους χώρους και μέρη εκτός Κρήτης;
Γιατί μια γυναίκα να παίζει κρητική λύρα με αυτόν τον τρόπο και να δημιουργεί ένα νέο άλλο είδος μουσικής στην Ελλάδα και όχι αυστηρά παραδοσιακό.

Γιατί γιατί γιατί…

Στερεότυπα και παθογένειες που έπρεπε να αντιμετωπιστούν από ένα κορίτσι, μια κοπέλα, μια γυναίκα.
Δεν υπάρχει γιατί, ακόμα κι αν πούμε πως υπάρχει. Τη μοίρα μας δεν την επιλέγουμε άλλα μαγικά αυτή μας επιλέγει.

Όπως λέει το νέο μου τραγούδι:
«Στο δρόμο το δικό μου πήρα τα πάντα επώ μου, να ‘ταν το τυχερό μου η μοίρα το γραφτό μου»

Και σήμερα φτάσαμε εδώ ; Πού; Δεν ξέρω…

Ξέρω μόνο ότι προχθές έπαιξα σε ένα κατάμεστο και μυσταγωγικό Κύτταρο Live Club, με ένα κοινό που έχω δημιουργήσει και σέβεται απόλυτα αυτό που είμαι και κάνω, γιορτάζοντας τα 20 μου χρόνια γεμάτη συγκίνηση για αυτό που έχουμε καταφέρει.. Μια υπέροχη ομάδα συνεργατών με υποστήριξη και απόλυτη εμπιστοσύνη προς εμένα και τη μουσική μου. Ανθρώπους που χαίρονται με τη χαρά μου. Πρόσωπα γεμάτα αγάπη.

Και εχθές λίγες ώρες αργότερα βρέθηκα πάλι με τη λύρα μου ανά χείρας, στον τελικό κυπέλλου Ελλάδος να αντιπροσωπεύω τον ΟΦΗ. Να παίζω τις μουσικές μου μπροστά σε 22.000 κόσμο.
Τι όμορφο να ταυτίζουν το πρόσωπό σου, με την εικόνα της Κρήτης και πόσο υπέροχο να παίρνεις μέρος σε έναν αγώνα τελικού, που επιτέλους δεν δημιουργούνται επεισόδια βίας.

Κορίτσια, κοπέλες, γυναίκες, μη σας πείσει ποτέ κανείς για το πού μπορούμε να φτάσουμε. Αυτό το γνωρίζει η μοίρα του καθενός, την οποία εμείς οι ίδιες τελικά ορίζουμε. Εγώ μπορώ να υποσχεθώ πως θα πάμε δυνατά και για τα επόμενα 20. Σας υπόσχομαι πως πάντα θα προσπαθώ να εστιάζω στα θετικά αυτού του δύσκολου δρόμου, και θα προσπαθώ να παίρνω το δρόμο προς το φως. Πάντα.
Μαζί.

Από την Κρήτη ως το Άπειρο.

Ας τα πάρουμε τα πράγματα λοιπόν από την αρχή.

Η μαρτυρία της Γεωργία Νταγάκη δεν είναι απλώς μια προσωπική εξομολόγηση. Είναι μια ήσυχη αλλά δυνατή υπενθύμιση ότι τα όρια, πολλές φορές, δεν είναι πραγματικά, είναι αυτά που μας έχουν μάθει να πιστεύουμε.

Σε έναν χώρο όπου για χρόνια κυριαρχούσαν συγκεκριμένες εικόνες και ρόλοι, η δική της πορεία έρχεται να προσθέσει κάτι ουσιαστικό, μια νέα αφήγηση. Μια γυναικεία παρουσία που δεν ακολουθεί, αλλά δημιουργεί.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο σημαντικό, πως κάθε γυναίκα που τολμά να σταθεί εκεί που κάποτε «δεν της ανήκε», ανοίγει τον δρόμο για πολλές ακόμη.

Από την Κρήτη ως το άπειρο, μαζί. 🖋