«Μπορούμε να αντικρίσουμε αυτή την ιστορία
και μετά να αποφασίσουμε
σε ποια πλευρά θέλουμε να ανήκουμε σήμερα
και πόσο διατεθειμένοι είμαστε
να παλέψουμε.»

Το Θεατροδρόμιο παρουσιάζει τον μονόλογο για την Παλαιστίνη

«Πάντοτε ζήλευα τα αποδημητικά πουλιά»,

σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Γκιζώτη και με πρωταγωνίστρια την Αγγελίνα Τερσενίδου, ύστερα από μία πολύ πετυχημένη διαδρομή σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Δευτέρα 23 και Τρίτη 24 Μαρτίου 2026

στις 21.00, στο Θεατροδρόμιο, Στρατηγού Πεζανού 4, Ηράκλειο.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ:

Αντλώντας έμπνευση από τα ημερολόγια και τις επιστολές της Ρέιτσελ Κόρι, της νεαρής Αμερικανίδας ακτιβίστριας που το 2003, στον απόηχο της δεύτερης Ιντιφάντα, ταξίδεψε στην Παλαιστίνη για να λειτουργήσει ως ανθρώπινη ασπίδα και να προστατεύσει τη ζωή και τα σπίτια απλών πολιτών, η παράσταση επιχειρεί να μειώσει την απόσταση ανάμεσα στις ειδήσεις και την πραγματικότητα, θέτοντας ένα καίριο ερώτημα:

Σε ποιον κόσμο θέλουμε να ζούμε;

«Το ερώτημα είναι πάντα από πού να ξεκινήσεις την ιστορία»

Η ιστορία που αφηγείται επί σκηνής η Αγγελίνα Τερσενίδου ξεκινά με χρώμα, σκιαγραφώντας τη δυναμική προσωπικότητα της Ρέιτσελ Κόρι: cool, φωνακλού, ανήσυχη και πολιτικά ενεργή, η Ρέιτσελ κρατάει μέσα της όσα της έδωσαν οι γονείς της και μεγαλώνει προς τα έξω, προσπαθώντας να χτίσει έναν δικό της κόσμο για να ζήσει — έναν κόσμο όπου όλοι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να ζουν ελεύθεροι στον τόπο τους.

Σταδιακά, το χρώμα της ιστορίας αλλάζει. Η Ρέιτσελ έρχεται σε επαφή με καθημερινές επιθέσεις, κατεδαφίσεις σπιτιών, βομβαρδισμένες αγορές και κατεστραμμένα οδικά δίκτυα, συνειδητοποιώντας τους μηχανισμούς της παγκόσμιας δομής της εξουσίας.

Τελικά, ο κόσμος που οραματίζεται ισοπεδώνεται, αποκαλύπτοντας τη φρίκη του κόσμου που ζούμε. Από τις 16 Μαρτίου 2003, δεν μπορούμε να μιλάμε για τη Ρέιτσελ Κόρι σε ενεστώτα χρόνο.

Δολοφονήθηκε από Ισραηλινό εκσκαφέα, ενώ διαδήλωνε εμποδίζοντας την κατεδάφιση παλαιστινιακής κατοικίας στη Ράφα. Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του Ισραήλ, ο θάνατός της χαρακτηρίστηκε ατύχημα.

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ:

Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα μοιάζει τόσο μεγάλη, που δεν ξέρεις από πού να την πιάσεις. Από την ιστορία; Από την πολιτική; Από τους αριθμούς; Από τις ειδήσεις;

Κι όμως, σχεδόν πάντα η αρχή βρίσκεται σε έναν άνθρωπο.

Η παράσταση «Πάντοτε ζήλευα τα αποδημητικά πουλιά» γεννήθηκε από την ανάγκη μας να μικρύνει αυτή η απόσταση: η απόσταση ανάμεσα στις λέξεις που διαβάζουμε στις οθόνες μας και στις ζωές που υπάρχουν πίσω από αυτές. Αντλεί έμπνευση από τα ημερολόγια και τις επιστολές της Pέιτσελ Kόρι, μιας νεαρής γυναίκας που ταξίδεψε στην Παλαιστίνη το 2003, στην περίοδο της δεύτερης Ιντιφάντα, και επέλεξε να σταθεί δίπλα σε ανθρώπους που αγωνίζονταν απλώς να συνεχίσουν να ζουν.

Από τότε μέχρι σήμερα, ο κόσμος έχει αλλάξει και ταυτόχρονα έχει μείνει ο ίδιος. Οι πόλεμοι συνεχίζονται, οι τόποι γεμίζουν σύνορα, οι άνθρωποι γίνονται στατιστικές. Όμως πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει μια ιστορία που δεν χωρά σε τίτλους ειδήσεων.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Μετάφραση κειμένων Ρέιτσελ Κόρι: Νάνση Τρικαλίτη

Σκηνοθεσία – Φωτισμοί:  Παναγιώτης Γκιζώτης

Ηχητικός σχεδιασμός: Δημήτρης Ροΐδης
Σκηνογραφία: Μαίρη Βασιλάκη
Φωτογραφίες – Trailer: Γιάννης Παπαγεωργίου
Γραφιστικός σχεδιασμός: Άννα Σερμάκη
Παραγωγή: The Liminal Project

Ερμηνεία:  Αγγελίνα Τερσενίδου