Η Εταιρεία Θεάτρου ΜΝΗΜΗ παρουσιάζει για μία και μοναδική βραδιά στο Θέατρο Κυδωνία στα Χανιά, την παράσταση «Η φόνισσα / Της ώρας κυνηγητόν», το
Σάββατο 4 Απριλίου 2026
στις 21:00, με τη Ράνια Πλατάκη επί σκηνής, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Φοινίτση.
Βασισμένη στο εμβληματικό έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, η «Φόνισσα» (1903) κατέχει μια ξεχωριστή θέση στη νεοελληνική λογοτεχνία, τόσο για τη θεματική της όσο και για τη βαθιά ψυχογραφική της δύναμη.
Η παράσταση εστιάζει στο τελευταίο μέρος της νουβέλας, ακολουθώντας την πορεία της γραίας Χαδούλας μετά τα εγκλήματά της, καθώς βρίσκεται αντιμέτωπη τόσο με τις αρχές όσο και με τις ίδιες της τις ενοχές.
Ο υπότιτλος «Της ώρας κυνηγητόν» αποτυπώνει εύγλωττα την αγωνιώδη καταδίωξη – εξωτερική και εσωτερική – που βιώνει το κεντρικό πρόσωπο, σε μια βαθιά υπόγεια ψυχολογική διερεύνηση. Η παράσταση διατηρεί τον αυθεντικό λόγο του συγγραφέα, αξιοποιώντας την καθαρεύουσα στα αφηγηματικά μέρη και την ομιλούμενη γλώσσα της εποχής στους διαλόγους, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερο θεατρικό σύμπαν.
Η σκηνοθετική προσέγγιση εστιάζει στη λιτότητα και την ερμηνευτική δύναμη, με ένα μόνο πρόσωπο να αφηγείται και να ενσαρκώνει πολλαπλές φωνές.
Η Ράνια Πλατάκη μεταμορφώνεται σε φορέα της ιστορίας, δίνοντας σάρκα και οστά σε μια αφήγηση όπου η φαντασία του θεατή συμπληρώνει τις εικόνες. Η ελληνική φύση «παρουσιάζεται» μέσα από ήχους που παράγονται επί σκηνής, ενώ το σώμα της ηθοποιού γίνεται το βασικό εκφραστικό μέσο, μεταφέροντας το τραύμα και την ένταση του λόγου.
Συντελεστές:
Κείμενο: Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Σκηνοθεσία – δραματουργική επεξεργασία: Δημήτρης Φοινίτσης
Αφήγηση: Ράνια Πλατάκη
Κοστούμι – σκηνικά αντικείμενα: Εύη Καμπουράκη
Επιμέλεια κίνησης: Μικαέλα Κεφαλογιάννη
Φωνητική διδασκαλία: Κωνσταντίνα Πάλλη
Φωτογραφίες: Γιώργος Καβουτσιώτης, Χρήστος Τσουμπλέκας
Παραγωγή: Ενοδία
Η παράσταση έχει διάρκεια 90 λεπτά, με γενική είσοδο 15€ και μειωμένο εισιτήριο 12€.
Για κρατήσεις, το κοινό μπορεί να επικοινωνεί στο τηλέφωνο:
6976 331 107
Μια ξεχωριστή θεατρική πρόταση που αναδεικνύει τη διαχρονικότητα του λόγου του Παπαδιαμάντη και τη δύναμη της λιτής, ουσιαστικής σκηνικής έκφρασης. 🖋
