Η ταλαντούχα Κατερίνα Μπαξεβανάκη δεν είναι απλώς μια πολλά υποσχόμενη ηθοποιός· είναι μια καλλιτέχνιδα που αναμένεται να μας απασχολήσει έντονα τα επόμενα χρόνια, χάρη στο ταλέντο της, τις ερμηνείες της αλλά και το ισχυρό σκηνικό εκτόπισμα που διαθέτει.

Από τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, προερχόμενη από την ομάδα πόλο του Ολυμπιακού, όπου αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ελλάδος. Η Κατερίνα Μπαξεβανάκη, παρόλο το νεαρό της ηλικίας της, έχει ήδη βρεθεί στις σκηνές του Μεγάρου Μουσικής, της Επιδαύρου, του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, αλλά και σε διεθνείς παραγωγές, όπως το «L’Orfeo» στη Margravial Opera της Γερμανίας. Η πορεία της δεν είναι τυχαία· είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς και πειθαρχίας.

Έχει βρεθεί στον Χορό των «Περσών» στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, έχει σταθεί ως αφηγήτρια στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών υπό την αιγίδα του Δάφνι Κόκκινου, έχει πρωταγωνιστήσει σε μιούζικαλ με την υπογραφή του Θέμη Καραμουρατίδη, ενώ παράλληλα έκανε τα πρώτα της δυναμικά βήματα στην τηλεόραση με τις σειρές «Ναυάγιο», «Gran Hotel» και «Η Γη της Ελιάς». Κάθε σταθμός της διαδρομής της αναδεικνύει μια ηθοποιό που δεν φοβάται να δοκιμαστεί σε κόντρα ρόλους, να τολμήσει τη μετάβαση από το θέατρο στα τηλεοπτικά πλατό και να ρισκάρει βουτώντας σε άγνωστα νερά.

Με καταγωγή από την Κρήτη και βάση την Αθήνα, η Κατερίνα Μπαξεβανάκη κουβαλά όλα τα εφόδια μιας νέας και πολλά υποσχόμενης ηθοποιού, την ακαδημαϊκή μόρφωση, τη σωματικότητα του χορού, τη θεωρητική γνώση της δραματουργίας, αλλά και το πείσμα να κατακτήσει τις ψηλότερες κορυφές.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά για τη διαδρομή της, τη μεταμόρφωση, τις απαιτήσεις του επαγγέλματος και για το πώς το σώμα, η πειθαρχία και το ένστικτο συναντιούνται τελικά στην ίδια σκηνή.

Συνέντευξη Στέλιος Κουνδουράκης

Από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου στην επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά «Η Γη της Ελιάς» στο Mega Channel. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία και πώς σας κάνει να αισθάνεστε;

Πριν από κάποιους μήνες έλαβα ένα τηλεφώνημα από την παραγωγή του κυρίου Γεωργίου, για να περάσω από κάστινγκ για τη «Γη της Ελιάς». Όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Έκανα το κάστινγκ και την επόμενη μέρα με κάλεσαν για να μου πουν ότι έκλεισα τον ρόλο και πως, μέσα σε τέσσερις ημέρες, έπρεπε να πετάξω για την Κύπρο ώστε να ξεκινήσω τα γυρίσματα.

Κάπως έτσι προέκυψε αυτή η μαγική συνεργασία. Τη λέω μαγική γιατί αισθάνομαι τεράστια ευγνωμοσύνη για αυτή την ευκαιρία, καθώς είμαι μέρος μιας πολύ επιτυχημένης σειράς με σπουδαίους συναδέλφους.

Οι προηγούμενες τηλεοπτικές σας εμφανίσεις ήταν επίσης σε πολύ επιτυχημένες σειρές, στο «Gran Hotel» στον Antenna, καθώς και στο «Ναυάγιο» στο Mega. Είναι κάτι που επιδιώκετε, να κάνετε εντελώς διαφορετικούς ρόλους;

Μ’ αρέσει πάρα πολύ να βουτάω σε διαφορετικές συνθήκες και διαφορετικούς κόσμους, γιατί εκεί βρίσκω τη μαγεία. Ήθελα πολύ, μετά από δύο εμφανίσεις μου σε σειρές εποχής, να κάνω κάτι σύγχρονο.

Έχετε τελειώσει τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Θεωρείτε ότι η ακαδημαϊκή μόρφωση είναι σημαντική για τους ηθοποιούς;

Θεωρώ ότι η μόρφωση και η καλλιέργεια είναι πολύ σημαντικά εφόδια στη ζωή ενός ανθρώπου γενικότερα, είτε είναι ηθοποιός είτε όχι. Όσον αφορά εμένα, οι σπουδές μου έχουν λειτουργήσει μόνο ως αρωγή.

Φέτος πρωταγωνιστήσατε στο μιούζικαλ «Μέριλιν» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Πώς ήταν αυτή η συνεργασία και πόσο δύσκολο είναι να συνδυάσετε χορό, τραγούδι και πρόζα; Αλλά και ποια, κατά τη γνώμη σας, είναι μια αξέχαστη στιγμή που θυμάστε;

Η συμμετοχή μου στο μιούζικαλ «Μέριλιν» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ήταν μια πολύ όμορφη και δημιουργική εμπειρία. Ήταν μια παράσταση με μεγάλη ενέργεια, απαιτητική δουλειά και εξαιρετικούς συνεργάτες, κάτι που έκανε την όλη διαδικασία ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.

Χρειάστηκε πολλή προετοιμασία και σωματική αντοχή, καθώς πάνω στη σκηνή υπήρχαν πολλά ακροβατικά, όπως ρόδες και γέφυρες, πολλές χορογραφίες αλλά και αρκετά τραγούδια, που όλα αυτά φυσικά απαιτούσαν αέναη εξάσκηση. Ωστόσο, ακριβώς αυτή η πρόκληση είναι που κάνει το μιούζικαλ τόσο συναρπαστικό. Όταν όλα αυτά τα στοιχεία «δέσουν», το αποτέλεσμα είναι πολύ ζωντανό και απολαυστικό, τόσο για τους ηθοποιούς όσο και για το κοινό.

Αγαπημένη στιγμή ήταν όταν μπήκα στο στούντιο για να γράψω το τραγούδι του ρόλου μου μαζί με τον Θέμη Καραμουρατίδη. Ήταν μια στιγμή που τη ζούσα και δεν την πίστευα, δεδομένου ότι τον Θέμη τον θαυμάζω πάρα πολύ ως καλλιτέχνη, και μόνο ευλογία και τύχη μπορεί να νιώσει κανείς όταν βρίσκεται στο πλευρό του.

Έχετε βρεθεί να παίζετε στη «Margravial Opera», στη μεγαλύτερη όπερα της Γερμανίας, στο Μπαϊρόιτ, στο έργο «L’Orfeo», σε σκηνοθεσία του Θάνου Παπακωνσταντίνου. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία και πώς τη βιώσατε;

Η συνεργασία αυτή προέκυψε μέσα από τον σκηνοθέτη Θάνο Παπακωνσταντίνου, τον οποίο είχα καθηγητή μου στη σχολή του Εθνικού. Όταν μου έγινε η πρόταση να συμμετάσχω στην παραγωγή του «L’Orfeo» στη Margravial Opera στη Γερμανία, το είδα ως μια πολύ σημαντική ευκαιρία να δουλέψω σε ένα διεθνές περιβάλλον και σε μια μεγάλη σκηνή όπερας.

Η εμπειρία ήταν ιδιαίτερα δυνατή για μένα. Η δουλειά σε μια τόσο μεγάλη παραγωγή απαιτεί πειθαρχία, ακρίβεια και μεγάλη αφοσίωση, αλλά ταυτόχρονα είναι και πολύ εμπνευστική. Το να συνεργάζεσαι με καλλιτέχνες από διαφορετικές χώρες και να βλέπεις πώς λειτουργεί μια μεγάλη ευρωπαϊκή όπερα είναι κάτι που σε εξελίσσει τόσο καλλιτεχνικά όσο και προσωπικά.

Έχετε σταθεί σε εμβληματικούς χώρους, όπως στην Επίδαυρο, στο Μέγαρο Μουσικής, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, στη Margravial Opera αλλά και στο Αρχαίο Θέατρο της Ταορμίνας. Πότε αισθανθήκατε για πρώτη φορά ότι ανήκετε στη σκηνή;

Κάθε χώρος έχει τη δική του ιστορία και ενέργεια. Ωστόσο, η αίσθηση ότι πραγματικά «ανήκω» στη σκηνή δεν ήρθε απαραίτητα σε έναν συγκεκριμένο χώρο, αλλά σε μια στιγμή συνειδητοποίησης πάνω στη σκηνή, όταν νιώθω ότι επικοινωνώ ουσιαστικά με το κοινό και ότι όλη η δουλειά, η προετοιμασία και το συναίσθημα μετατρέπονται σε μια ζωντανή εμπειρία.

Από τις «Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη μέχρι σύγχρονες τηλεοπτικές σειρές, κινείστε ανάμεσα σε διαφορετικές γλώσσες υποκριτικής. Πώς προσαρμόζεστε χωρίς να χάνετε τον εαυτό σας;

Κάθε έργο έχει τη δική του «γλώσσα». Άλλος είναι ο ρυθμός και η εκφραστικότητα στον Αριστοφάνη και άλλος στη σύγχρονη τηλεόραση. Προσπαθώ κάθε φορά να κατανοώ τον κόσμο του έργου και να προσαρμόζω τα εκφραστικά μου μέσα, χωρίς όμως να χάνω την προσωπική μου αλήθεια ως ηθοποιός.

Ποιο είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της δουλειάς που ο κόσμος δεν βλέπει;

Ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι για έναν ηθοποιό είναι η αβεβαιότητα που συνοδεύει αυτό το επάγγελμα. Υπάρχουν περίοδοι έντονης δουλειάς αλλά και περίοδοι αναμονής, και χρειάζεται μεγάλη υπομονή, επιμονή και πίστη σε αυτό που κάνεις.

Πόσο εύκολο ήταν, όταν μάθατε ότι κλείσατε τον ρόλο στη «Γη της Ελιάς», να φύγετε από την Ελλάδα και να μεταφερθείτε στην Κύπρο;

Όταν έμαθα ότι έκλεισα τον ρόλο, πέρα από το μιούζικαλ στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά στο οποίο συμμετείχα, δίδασκα και σε ένα ιδιωτικό σχολείο το μάθημα της θεατρικής αγωγής. Η απόφαση ήταν πολύ εύκολη και ξεκάθαρη στο κεφάλι μου, καθώς αγαπώ τόσο πολύ αυτό που κάνω, που θα ταξίδευα παντού αν έκλεινα κάποιον ρόλο που να με ενδιέφερε.

Έτσι παραιτήθηκα από το σχολείο και σε τέσσερις μέρες ήμουν στην Κύπρο, πιο ευτυχισμένη από ποτέ. Πιστεύω πολύ στο ότι πρέπει να αρπάζουμε τις ευκαιρίες που μας φέρνει η ζωή…

Έχετε βγει πρωταθλήτρια Ελλάδος στο πόλο με την ομάδα του Ολυμπιακού. Από τον πρωταθλητισμό μέχρι τη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, τι κοινά εντοπίζετε;

Ο πρωταθλητισμός και η υποκριτική μπορεί να φαίνεται ότι διαφέρουν, αλλά έχουν πολλά κοινά στοιχεία. Και στα δύο χρειάζεται πειθαρχία, αφοσίωση, σκληρή δουλειά, αλλά και η δυνατότητα να λειτουργείς μέσα σε μια ομάδα.

Στο πόλο έμαθα να συνεργάζομαι, να ακούω τους άλλους αλλά και να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό κάτω από πίεση. Όλα αυτά τα στοιχεία προσπαθώ να τα εφαρμόζω και στη σκηνή αλλά και μπροστά από την κάμερα.

Η καταγωγή σας από την Κρήτη επηρεάζει τον τρόπο που αισθάνεστε και εκφράζεστε ως ηθοποιός;

Η Κρήτη είναι το αγχολυτικό μου, είναι το αγαπημένο μου μέρος πάνω σε αυτόν τον κόσμο. Την κουβαλάω πάντα μέσα μου. Υπάρχει ένα ξεχωριστό μέρος σε αυτήν –που δεν θα προδώσω ποιο είναι– όπου, όταν δεν αισθάνομαι καλά, πάω εκεί και είμαι μόνο εγώ και τα κύματα.

Ποιος από τους φίλους ή την οικογένειά σας είναι ο πιο αυστηρός «κριτικός» σας και τι είναι αυτό που σας λέει πάντα χωρίς φίλτρο;

Οι φίλες μου. Θα μου πουν ακριβώς αυτό που πιστεύουν και νιώθω τεράστια ευγνωμοσύνη που έχω αυτά τα πλάσματα στη ζωή μου, γιατί οι φίλοι μου είναι η δεύτερη οικογένειά μου. Οπότε θα μου επικοινωνήσουν οποιαδήποτε σκέψη τους αφιλτράριστα, και αυτό είναι κάτι που μου κάνει πολύ καλό.

Υπάρχει κάτι που σας έχουν πει μέχρι τώρα στην πορεία σας και το κρατάτε πάντα σαν φυλαχτό;

Υπάρχει κάτι που μου είχε πει ο μπαμπάς μου, ναι… ο οποίος δεν είναι πια στη ζωή, αλλά είναι μέσα μου χαραγμένο βαθιά. Και αυτό είναι ότι: «Δεν υπάρχει κάτι που δεν μπορώ να καταφέρω». Αυτά τα λόγια με κρατάνε πάντα ζωντανή και μου θυμίζουν ότι όλα είναι εφικτά.

Έχετε βγει μόλις ενάμιση χρόνο από τη σχολή και μέχρι στιγμής διαγράφετε μια σημαντική και πολλά υποσχόμενη πορεία. Ποια είναι τα επόμενα πλάνα σας;

Προς το παρόν δεν κάνω μελλοντικά πλάνα. Απολαμβάνω αυτά που μου φέρνει η ζωή και προσπαθώ να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό σε κάθε μου συνεργασία. 🖋