Το κοινό του Ηρακλείου έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει την πολυσυζητημένη ταινία «Ιερή Αράχνη» (Holy Spider, 2022), μια από τις πιο δυνατές και αιχμηρές δημιουργίες του σύγχρονου ευρωπαϊκού σινεμά τη
Δευτέρα 2 Μαρτίου 2026
στις 21:00, από την Νέα Κινηματογραφική Λέσχη Ηρακλείου στον κινηματογράφο Βιτσέντζος Κορνάρος.
Σε σκηνοθεσία του Αλί Αμπάσι και με πρωταγωνιστές τους Ζαρ Αμίρ-Εμπραχίμι και Μεχντί Μπαλεστανί, η ταινία μάς μεταφέρει στη Μασχάντ, μία από τις ιερότερες πόλεις του Ιράν, στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Εκεί, ένας φαινομενικά φιλήσυχος οικογενειάρχης μετατρέπεται τη νύχτα σε έναν αδίστακτο κατά συρροή δολοφόνο, που υπογράφει ως «Αράχνη».
Στοχοποιώντας ιερόδουλες, τις στραγγαλίζει με τη μαντήλα τους και ειδοποιεί τον Τύπο για τα εγκλήματά του, ισχυριζόμενος πως εκτελεί ένα «θεάρεστο» έργο κάθαρσης.
Την ίδια στιγμή, μια θαρραλέα δημοσιογράφος από την Τεχεράνη, η Αριζού Ραχίμι, φτάνει στην πόλη αποφασισμένη να αποκαλύψει την αλήθεια. Καθώς βυθίζεται στο σκοτεινό και ασφυκτικό τοπίο της Μασχάντ, έρχεται αντιμέτωπη όχι μόνο με τον δολοφόνο, αλλά και με μια αδιάφορη αστυνομία, ένα ανδροκρατούμενο σύστημα και μια κοινωνία που συχνά δείχνει να δικαιολογεί ή ακόμη και να θαυμάζει τη βία.
Ο Αλί Αμπάσι εγκαταλείπει τον μαγικό ρεαλισμό των προηγούμενων έργων του και επιλέγει ένα σκληρό, νιχιλιστικό φιλμ νουάρ, κινηματογραφημένο με ωμό ρεαλισμό και ένταση. Με χειρουργική ακρίβεια, ξεσκεπάζει τα βαθιά ριζωμένα μισογυνικά και πατριαρχικά θεμέλια μιας κοινωνίας, μετατρέποντας την αστυνομική αφήγηση σε καίριο πολιτικό σχόλιο.
Η ερμηνεία της Ζαρ Αμίρ-Εμπραχίμι ξεχωρίζει για τη δύναμη και την ευθραυστότητά της, ενώ ο Μεχντί Μπαλεστανί αποδίδει τον δολοφόνο με ανατριχιαστική ψυχραιμία. Η ταινία τιμήθηκε με το Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Καννών, βρέθηκε στη βραχεία λίστα των Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας και συγκέντρωσε σημαντικές υποψηφιότητες στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου, επιβεβαιώνοντας τη διεθνή της απήχηση.
Μια συγκλονιστική κινηματογραφική εμπειρία που ξεπερνά τα όρια του θρίλερ και μετατρέπεται σε μια ζοφερή τοιχογραφία μιας κοινωνίας όπου η βία κατά των γυναικών δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά μέρος ενός βαθιά ριζωμένου συστήματος. 🖋
