Ένα από τα κορυφαία κείμενα της νεοελληνικής λογοτεχνίας ζωντανεύει στη σκηνή του Κινηματοθέατρο REX, προσκαλώντας το κοινό σε μια βαθιά, σκοτεινή και ουσιαστική θεατρική εμπειρία.
Η ΔΑΕΑΝ, σε συνεργασία με την Ομάδα Παραστατικών Τεχνών Ενοδία, παρουσιάζει το αριστούργημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Η Φόνισσα», την
Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2026,
σε μια παράσταση που υπόσχεται να συγκλονίσει και να προβληματίσει.
Η παράσταση ξεκινά στις 19:30, με τιμή εισόδου 12€, ενώ η προπώληση στα 10€ πραγματοποιείται στα Γραφεία της ΔΑΕΑΝ (Μαρίνα Αγίου Νικολάου) και στο Κινηματοθέατρο REX.
Λίγα λόγια για το έργο
Γραμμένη το 1903, «Η Φόνισσα» κατέχει, κατά γενική ομολογία, ξεχωριστή θέση στο έργο του Παπαδιαμάντη και, κατ’ επέκταση, στα ελληνικά γράμματα. Ξεχωριστή τόσο ως ιδιαίτερη όσο και ως εξέχουσα. Χωρίς αυτήν, το παπαδιαμαντικό corpus θα έμενε λειψό, ιδίως ως προς τη θεμελιώδη διερεύνηση του κακού.
Στον Παπαδιαμάντη, το κακό δεν είναι συνήθως το εξαιρετικό έγκλημα· είναι το καθημερινό, το πνιγηρό και μίζερο κακό του «κανονικού» ανθρώπου. Όμως στη «Φόνισσα» συμβαίνει η μεγάλη ρήξη. Το κακό που διαπράττει η γραία Χαδούλα –η περίφημη Φραγκογιαννού– δεν είναι πια κοινωνικά συνηθισμένο· είναι ριζικό, ασυγχώρητο, συντριπτικό.
Ποια είναι αυτή η γυναίκα που οδηγείται σε ένα τόσο ακραίο έγκλημα; Τι ψυχικά και κοινωνικά βάρη τη σπρώχνουν στην απόφαση να «λυτρώσει» τον φτωχό κόσμο από τα κορίτσια; Η παράσταση βυθίζεται στον εξαίσιο λόγο του συγγραφέα, διατηρώντας την καθαρεύουσα, και εστιάζει στον άξονα του «πνίχτη», μέσα από μια υπόγεια, σχεδόν ανατριχιαστική ψυχολογική διερεύνηση μιας αλλοτινής «σίριαλ κίλερ».
Πρόκειται για έναν μονόλογο–θρίλερ, σε νέα δραματουργική προσέγγιση, που αναδεικνύει τη λιτότητα και την εγκράτεια ως τα πιο ισχυρά εκφραστικά μέσα της σκηνικής τέχνης. Μια παράσταση που δεν κραυγάζει, αλλά ψιθυρίζει – και γι’ αυτό ακριβώς καθηλώνει.
Συντελεστές
Κείμενο: Α. Παπαδιαμάντης
Σκηνοθεσία / Δραματουργική επεξεργασία: Δημήτρης Φοινίτσης
Ερμηνεία: Ράνια Πλατάκη
Η «Φόνισσα» στο REX δεν είναι απλώς μια θεατρική παράσταση. Είναι μια κατάδυση στον ανθρώπινο ψυχισμό, μια σιωπηλή κραυγή για το κακό, την ενοχή και την κοινωνική υποκρισία — μια εμπειρία που μένει μαζί σου πολύ μετά το τελευταίο χειροκρότημα. 🖋
