Τα όρια και η οριοθέτηση στη ζωή μας είναι μία πολύ εύθραυστη και ταυτοχρόνως ασυνείδητη στρεσογόνος κατάσταση, η οποία όμως αποτελεί τη θεμέλιο λίθο προκειμένου να χτιστεί ένα υγιές ατομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο να ζούμε με όσο τον δυνατόν πιο αυθεντική ταυτότητα και παρουσία στη δική μας πραγματικότητα.
Το να θέσουμε τα ατομικά μας όρια σε όλους τους τομείς και σχέσεις της ζωής μας είναι δύσκολο καθώς απαιτεί μια αρκετά καθαρή εικόνα του εαυτού μας και πολύ ισχυρές σταθερές αξίες ζωής και ιδανικά πάνω στα οποία στηρίζεται και από αυτά τρέφεται ο πυρήνας της ψυχής μας.
Δεδομένων των εξωτερικών ευμετάβλητων συνθηκών και των ανθρωπίνων σχέσεων, είτε αυτών που ήδη προϋπάρχουν στη ζωή μας από τη γέννηση μας και μας έχουν επηρεάσει στο απόλυτο στον τρόπο που έχουμε μάθει να μας αντιλαμβανόμαστε και να μας υπολογίζουμε, είτε των υπολοίπων σχέσεων οι οποίες έχουν περάσει ή υπάρχουν σε παρόντα χρόνο στη ζωή μας και μας επηρεάζουν καθημερινά είτε συναισθηματικά είτε βιωματικά, το αξιακό μας σύστημα εάν δεν είναι ξεκάθαρο και εάν δεν έχουμε αποφασίσει να ζούμε σύμφωνα με αυτό συνεχώς θα παραμερίζεται και μαζί με αυτό θα παραμερίζεται και ο πυρήνας της ύπαρξης μας.
Αυτό που δυσχεραίνει λοιπόν περισσότερο την σταθερή υιοθέτηση και εφαρμογή των υγιών ορίων στη ζωή μας είναι η ψευδαίσθηση ότι έχουμε ανάγκη ανθρώπους ή καταστάσεις που δε μας σέβονται και ως επακόλουθο αυτού ο φόβος ότι χωρίς αυτά δε θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε να ζούμε ευτυχισμένοι ή η ασυνείδητη ενοχή ότι εάν οριοθετήσουμε τη ζωή και τον εαυτό μας και επιλέξουμε να ζούμε σύμφωνα με αυτά που πραγματικά επιθυμούμε και μας εξελίσσουν, θα είμαστε εμείς η αιτία που θα πληγωθούν κάποιοι άνθρωποι ή θα διαλυθούν καταστάσεις οι οποίες βέβαια επί της ουσίας και δε μας εξυπηρετούν αλλά και μας εμποδίζουν να εξελιχθούμε και εσωτερικά και πρακτικά στη ζωή μας και να προχωρήσουμε προς την αυτοπραγμάτωση μας.
Στο σημείο αυτό λοιπόν θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι είδους ελευθερία ζούμε εάν κάποια στιγμή στη ζωή μας δεν αποφασίσουμε να αποδεχτούμε τον εαυτό μας με τις βαθύτερες ανάγκες του, με τα βαθύτερα και πιο ιερά χαρακτηριστικά της ψυχής μας και πώς θα επιτρέψουμε κάποια στιγμή σε αυτό τον αληθινό, αυθεντικό εαυτό μας να ζήσει αληθινά και να εκφραστεί ακριβώς όπως είναι και όπως δικαιούται να είναι, εάν δεχόμαστε συνεχώς «εισβολές» και «παρεμβολές» από ανθρώπους και καταστάσεις, που δε μας σέβονται πραγματικά και άρα δε μας «βλέπουν» και δε μας αποδέχονται όπως εμείς είμαστε, με αποτέλεσμα η ελευθερία μας να αποφασίζουμε εμείς για εμάς και για την ευημερία μας να μην υπάρχει πια.
Η ελευθερία λοιπόν που έχουμε δώσει στους άλλους να εκφράζονται απέναντι μας ή να μας συμπεριφέρονται με τρόπο ο οποίος προσβάλει την αξία μας, τις αξίες της ζωής μας και τα ιδανικά σύμφωνα με τα οποία θέλουμε να ζούμε ή η ασυνείδητη «δύναμη» που τους έχουμε προσφέρει να μας εγκλωβίζει μέσα από τους μηχανισμούς της ψευδαίσθησης, του φόβου ή της ενοχής που αναφέρθηκαν παραπάνω, διαπιστώνουμε ότι οδηγούν όχι μόνο στη δική μας ανελευθερία, αλλά και στη δική τους ασυδοσία και ασέβεια απέναντι μας και κατ επέκταση στη χειραγώγηση μας από αυτούς.
Εάν λοιπόν επιθυμούμε πραγματικά να ζήσουμε κάποτε μέσα στον αληθινό μας εαυτό και να τον αγαπήσουμε, να τον υπερασπιστούμε και να τον ελευθερώσουμε προς την εξέλιξη του και την αληθινή του «ειρήνη» και παρουσία, οφείλουμε εμείς οι ίδιοι πρώτα να μας σεβαστούμε, να μας αποδεχτούμε και να μας πλαισιώσουμε με υγιή όρια η ύπαρξη των οποίων θα αποτελεί τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο δικό μας ξεκάθαρο «είναι», στις δικές μας επιλογές και τα θέλω και σε αυτούς οι οποίοι, οι μεν μας «βλέπουν» όπως είμαστε και μας σέβονται καθώς τιμούν και το όριο της ελευθερίας μας να αποφασίζουμε εμείς για το πώς ζούμε και τι επιτρέπουμε και οι δε οι οποίοι παραβλέπουν το αόρατο αλλά ιερό αυτό όριο και είτε από αμέλεια ή ασυνείδητα είτε εσκεμμένα, δίχως σεβασμό, καταπατούν τον ιερό χώρο της ψυχής μας και ταυτοχρόνως και την ίδια μας την αξία.
Το να αντιληφθούμε λοιπόν κάποτε ότι η ανοιχτότητά μας, η δοτικότητά μας, η ανιδιοτελής αγάπη και προσφορά μας καθώς και ο σεβασμός της ελευθερίας έκφρασης και κίνησης των άλλων έχουν αρχίσει να επεμβαίνουν στη ζωή μας και στον εσωτερικό μας χώρο με καταχρηστικό και προσβλητικό τρόπο ή ότι γινόμαστε αντικείμενο εκμετάλλευσης χαώνοντας στο τέλος τη δική μας ψυχική ουσία αλλά και ζωή, είναι η αρχή της συνειδητοποίησης ότι τα όρια που οφείλουμε να βάλουμε είναι η βάση για την πραγματική αυτοαγάπη και κατ επέκταση την ελευθερία μας να αποφασίζουμε και να ορίζουμε εμείς οι ίδιοι ποιες καταστάσεις και ποιοι άνθρωποι έχουν χώρο στη ζωή μας και με ποιο τρόπο, ώστε να αντικατοπτρίζουν τον αληθινό πηγαίο εαυτό μας και να αντανακλούν τις αξίες μας και τα ιδανικά μας, ώστε να είμαστε βέβαιοι ότι μέσα από αυτές τις σχέσεις και τις καταστάσεις αναπτύσσεται η αυθεντική και αληθινή μας φύση, δίχως καταπίεση ή υποβάθμιση του εαυτού μας.
Με τον τρόπο αυτό και με την εφαρμογή υγιών και απαραίτητων ουσιαστικών ορίων, προστατεύουμε την ιερότητα της ύπαρξης μας, το συναισθηματικό και ψυχικό μας κόσμο, προστατεύουμε τον εαυτό μας και τις επιλογές που μας εκφράζουν και μας εξελίσσουν αλλά και τις σημαντικές σχέσεις της ζωής μας και τους ανθρώπους που εμπεριέχονται μέσα σε αυτές καθώς και τις συναισθηματικές συνδέσεις που μας ενώνουν και μας ζωοδοτούν αμφότερους . Παράλληλα, η οριοθέτηση σώζει σχέσεις οι οποίες μέσα σε ένα πλαίσιο αθώας παρόρμησης γίνονται παρεμβατικές ή ενοχλητικές και καταστρέφει σχέσεις οι οποίες σκόπιμα λειτουργούσαν με τρόπο χειριστικό, παρεμβατικό ή ακόμα και προσβλητικό.
Η Ελευθερία λοιπόν και η αληθινή Αγάπη προς τον εαυτό είναι δύο καταστάσεις ζωής οι οποίες απαιτούν φροντίδα, προστασία και ένα υγιές οριοθετημένο πλαίσιο μέσα στο οποίο να αναπτυχθούν και να προστατευτούν από ασύδοτες συμπεριφορές και καταστάσεις, οι οποίες σκοπό έχουν να μας απομακρύνουν από το «κέντρο» μας και την ουσία της δικής μας ζωής.
Γεννήθηκες Ελεύθερος άνθρωπος με την ικανότητα και την ιερή υποχρέωση να σε αναγνωρίσεις, να σε αγαπήσεις και να σε οδηγήσεις στο δικό σου προορισμό. Μην επιτρέπεις σε οποιονδήποτε ή οτιδήποτε έξω από εσένα να σε χειρίζεται σαν να του ανήκεις! 🖋
