Σε μια εποχή που ο αθλητισμός αλλάζει ρυθμούς και απαιτήσεις, υπάρχουν αθλητές που ξεχωρίζουν όχι μόνο για τις επιδόσεις τους, αλλά και για τη φιλοσοφία με την οποία πορεύονται. Ο Χρήστος αποτελεί μία από αυτές τις περιπτώσεις. Ένας αθλητής με ισχυρή παρουσία στη σφυροβολία, με ήδη δύο συμμετοχές σε Ολυμπιάδες – στο Παρίσι και στο Τόκιο – καθώς και παρουσία σε Πανευρωπαϊκά και Παγκόσμια Πρωταθλήματα, επιβεβαιώνοντας τη σταθερή του θέση ανάμεσα στους κορυφαίους του αγωνίσματος. Ταυτόχρονα, είναι ένας άνθρωπος με βαθιά συνείδηση του ρόλου του μέσα και έξω από το στάδιο.

Με αφετηρία την Κρήτη – έναν τόπο που έχει γράψει τη δική του ιστορία στις ρίψεις – μιλά για το παρόν και το μέλλον του αγωνίσματος, για τις υποδομές, την ανάγκη στήριξης των προπονητών και τις προοπτικές που ανοίγονται για τη νέα γενιά. Παράλληλα, αναδεικνύει τη σημασία της εκπαίδευσης, της τεχνογνωσίας και της επένδυσης στον ανθρώπινο παράγοντα, στοιχεία που θεωρεί καθοριστικά για την εξέλιξη του στίβου στην Κρήτη.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο Χρήστος μιλά με ειλικρίνεια για τις επιλογές του, για τη σχέση του με τον προπονητή του και την οικογένειά του, για τις εμπειρίες του από κορυφαίες διοργανώσεις, αλλά και για το πώς διαχειρίζεται την πίεση, το άγχος και τις προσδοκίες. Παράλληλα, αποκαλύπτει τα μελλοντικά του σχέδια, τόσο εντός όσο και εκτός στίβου, ενώ δεν διστάζει να στείλει τα δικά του μηνύματα στους νέους που κάνουν τα πρώτα τους βήματα στον αθλητισμό.

Μια συνέντευξη για την επιμονή, την πίστη στον εαυτό, το ρίσκο, αλλά και τη σημασία των ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα σου σε κάθε βήμα της διαδρομής.

Συνέντευξη Στέλιος Κουνδουράκης

Φωτογραφίες Βίντεο Ανδρέας Μαρκάκης

Όταν κρατάς τη σφύρα στα χέρια σου, τι νιώθεις; Τι αισθάνεται εκείνες τις στιγμές ο αθλητής Χρήστος;

Ο άνθρωπος Χρήστος και ο αθλητής Χρήστος δεν διαφέρουν πολύ μεταξύ τους· πρεσβεύουν πάνω-κάτω τα ίδια πράγματα. Στη ζωή μου θέλω ηρεμία και ισορροπία – το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και μέσα στο στάδιο.

Τη στιγμή που πιάνω τη σφύρα και ξεκινά η προπόνηση, όλα σβήνουν: τα κινητά, οι σκέψεις, τα προβλήματα της καθημερινότητας. Κάνω απόλυτο focus σε αυτό που έχω μπροστά μου – στην τεχνική, στη ροή της προπόνησης, στο να βγει σωστά η προσπάθεια. Και μόλις τελειώσει, επιστρέφω κανονικά στις υποχρεώσεις μου ως άνθρωπος, στην καθημερινή ζωή.

Στον αγώνα υπάρχει ένας λίγο διαφορετικός Χρήστος. Έχει αυτό το μικρό, «καλό» άγχος, που σε κρατά σε εγρήγορση και σε κάνει να συγκεντρώνεσαι ακόμη περισσότερο. Είναι μια κατάσταση μεγαλύτερης έντασης, αλλά και μεγαλύτερης καθαρότητας. Εκείνη τη στιγμή δεν ξέρω ακριβώς τι συμβαίνει, αλλά νιώθω ότι μπορώ να αποδώσω περίπου 10% καλύτερα από ό,τι στην προπόνηση – και αυτό το λίγο παραπάνω είναι που κάνει τη διαφορά για να έρθει μια διάκριση.

Στην προπόνηση δεν μπορείς ποτέ να «βγάλεις» τα μέτρα του αγώνα. Ο αγώνας είναι κάτι ξεχωριστό, έχει άλλη ενέργεια και άλλη δύναμη.

Ποια είναι η άποψή σου για το μέλλον των αγωνισμάτων ρίψεων και γενικότερα του στίβου στην Κρήτη, όσον αφορά την εξέλιξη των αθλητών;

Η Κρήτη έχει πολύ ισχυρή παράδοση στις ρίψεις – όχι μόνο στο παρόν, αλλά και στο παρελθόν. Ιδιαίτερα στη σφυροβολία, το επίπεδο είναι εξαιρετικά υψηλό, κυρίως λόγω της δουλειάς και της φιλοσοφίας των προπονητών. Έχουν αναδειχθεί και αξιόλογοι δισκοβόλοι, όμως οι διακρίσεις που έχει φέρει η σφυροβολία στο νησί δεν συγκρίνονται με κανένα άλλο αγώνισμα, ακόμη και πέρα από τον χώρο των ρίψεων.

Για να σου δώσω ένα μέτρο σύγκρισης, είμαι ο μόνος αθλητής στίβου από Κρήτη που έχει συμμετάσχει σε τελικό Ολυμπιακών Αγώνων, ποτέ, ενώ υπάρχουν και πολλές ακόμη σημαντικές παρουσίες και επιτυχίες σε κορυφαίο επίπεδο.

Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι υπάρχει όρεξη και διάθεση να συνεχιστεί αυτή η πορεία. Γίνεται ήδη συζήτηση για τη δημιουργία ενός νέου, σύγχρονου χώρου ρίψεων στο Πολυτεχνείο, δίπλα στο κολυμβητήριο. Αν αυτό το έργο υλοποιηθεί, πιστεύω ότι θα δώσει τεράστια ώθηση: ακόμη περισσότερα παιδιά θα μπουν στον χώρο της σφυροβολίας και γενικότερα των ρίψεων και θα έχουμε νέες μεγάλες διακρίσεις στο μέλλον.

Πώς μπορούν τα αγωνίσματα ρίψεων να γίνουν ελκυστικά για ένα παιδί που θέλει να ξεκινήσει, σε σύγκριση με πιο δημοφιλή αθλήματα όπως το μπάσκετ, το βόλεϊ ή το ποδόσφαιρο;

Νομίζω ότι πλέον αρκετά παιδιά γνωρίζουν το άθλημα και ειδικά τη σφυροβολία. Προσωπικά, κάθε χρόνο επισκέπτομαι σχολεία και κάνω ομιλίες· για παράδειγμα, πρόσφατα πήγα στο 14ο Δημοτικό Σχολείο Χανίων, όπου είχα φοιτήσει κι εγώ μικρός, κάτι που ήταν ιδιαίτερα συγκινητικό. Συνολικά, επισκέπτομαι περίπου τέσσερα με πέντε σχολεία τον χρόνο και, αν με ακούσουν 100 παιδιά, είμαι σίγουρος ότι κάποια από αυτά θα θελήσουν να δοκιμάσουν το άθλημα.

Μπορεί η σφυροβολία να μην είναι από τα πιο δημοφιλή αγωνίσματα, όμως είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, απαιτητική και ξεχωριστή. Δεν είναι για όλους, αλλά για τα παιδιά που θα τη δοκιμάσουν μπορεί να αποτελέσει μια πολύ δυνατή εμπειρία.

Εγώ, βέβαια, δεν το κάνω για να προβάλω τον εαυτό μου ή απλώς για να αναπτυχθεί το αγώνισμα. Ο βασικός μου στόχος είναι να μεταφέρω στα παιδιά θετικά μηνύματα: τι μπορεί να σου προσφέρει ο αθλητισμός, τι αξίες σου δίνει και πόσο σημαντικό είναι να ασκούνται από μικρή ηλικία. Να ξεφύγουν, όσο γίνεται, από τον υπολογιστή, τα tablet και τα κινητά – από όλα αυτά που δυστυχώς επηρεάζουν αρνητικά τη σημερινή καθημερινότητα – και να στραφούν σε μια πιο υγιή και δημιουργική ζωή μέσα από τον αθλητισμό.

Μιας και αναφερθήκαμε στα social media, εσύ πώς τα πας με την τεχνολογία και την προβολή μέσα από αυτά;

Δεν θα έλεγα ότι τα πάω και πολύ καλά με την τεχνολογία και τα social media. Κάνω ό,τι είναι απαραίτητο και ό,τι χρειάζεται, αλλά δεν είμαι από τους ανθρώπους που ασχολούνται έντονα με αυτό το κομμάτι. Παρ’ όλα αυτά, αναγνωρίζω ότι για πολλούς αποτελεί το «Α και το Ω» στην προβολή της δουλειάς τους, οπότε κι εγώ προσπαθώ σταδιακά να βελτιώνομαι.

Στη σημερινή εποχή είναι σημαντικό να προβάλλεις αυτό που κάνεις, γιατί μέσα από αυτό μπορείς να προσελκύσεις και χορηγούς. Είναι μια σχέση αμφίδρομη: ο χορηγός επενδύει σε εσένα και εσύ, μέσα από την πορεία και την παρουσία σου, του το ανταποδίδεις. Χωρίς τη στήριξη των χορηγών, ο αθλητισμός δεν θα ήταν στο επίπεδο που βρίσκεται σήμερα – θα ήταν σίγουρα αρκετά βήματα πίσω.

Ιδιαίτερα σε ηλικίες γύρω στα 18, όπου οι απαιτήσεις αυξάνονται, η ύπαρξη ενός χορηγού μπορεί να κάνει τη διαφορά και να σου δώσει το κίνητρο να συνεχίσεις. Είναι δύσκολο για έναν αθλητή να στηρίζεται μόνο στην οικογένειά του ή να πρέπει να δουλεύει για να συντηρεί τον πρωταθλητισμό. Πιστεύω ότι σε αυτές τις ηλικίες χάνονται πολλά ταλέντα, ακριβώς επειδή δεν υπάρχει η απαραίτητη οικονομική στήριξη.

Αν είχες τη δύναμη να αλλάξεις κάτι στον αθλητισμό της Κρήτης, ποια θα ήταν η πρώτη σου κίνηση;

Καταρχάς, θα ξεκινούσα από τις αθλητικές εγκαταστάσεις, γιατί αποτελούν τη βάση για να μπορέσει να αναπτυχθεί σωστά ο αθλητισμός. Όμως, ακόμη κι αν είχαμε τις ιδανικές εγκαταστάσεις, υπάρχουν και πολλά ακόμη ζητήματα που δυσκολεύουν την εξέλιξη του αθλητισμού στην Κρήτη.

Ένα από τα βασικότερα είναι η χαμηλή αμοιβή των προπονητών. Είναι πολύ δύσκολο για έναν προπονητή να αφιερώνει καθημερινά τόσες ώρες σε παιδιά και αθλητές, όταν δεν αμείβεται επαρκώς ή όταν αυτό δεν αποτελεί την κύρια επαγγελματική του απασχόληση. Παράλληλα, υπάρχει και το θέμα της συνεχούς επιμόρφωσης και της τεχνογνωσίας. Όχι γιατί οι προπονητές υστερούν, αλλά γιατί για να φτάσουμε σε ακόμη υψηλότερο επίπεδο – σε Ολυμπιακούς Αγώνες και Παγκόσμια Πρωταθλήματα – απαιτούνται διαρκώς νέες γνώσεις, εκπαίδευση και εξέλιξη.

Επομένως, η βελτίωση των εγκαταστάσεων, η ουσιαστική στήριξη των προπονητών και η επένδυση στη γνώση είναι, κατά τη γνώμη μου, τα βασικά βήματα για να προχωρήσει ο αθλητισμός στην Κρήτη μπροστά.

Αν μπορούσες να αγωνιστείς και να ρίξεις τη σφύρα οπουδήποτε στον κόσμο, ποιο στάδιο ή διοργάνωση θα επέλεγες;

Δεν πρόλαβα τις «χρυσές» εποχές της Ελλάδας, όπως το 2004, που θα ήθελα πάρα πολύ να αγωνιστώ μπροστά σε ένα γεμάτο ΟΑΚΑ. Θα ήταν για μένα ένα τεράστιο κίνητρο και σίγουρα μια πολύ συγκινητική εμπειρία.

Αυτή τη στιγμή, ωστόσο, δεν μπορώ να διαλέξω μία συγκεκριμένη χώρα, γιατί έχω ήδη αγωνιστεί σε μερικά από τα μεγαλύτερα στάδια του κόσμου. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάτι, θα έλεγα ότι η σφυροβολία στο στάδιο του Μονάχου έχει για μένα μια ιδιαίτερη, σχεδόν ρομαντική αύρα. Είναι ένα παλιό στάδιο, με τις κερκίδες πολύ κοντά στον αγωνιστικό χώρο, με μια αίσθηση από άλλη εποχή – ένα στάδιο της δεκαετίας του ’80.

Θυμάμαι έναν αγώνα εκεί, όπου έβρεχε συνεχώς, αλλά ο κόσμος δεν έφυγε ούτε στιγμή. Παραμένει ένας από τους πιο αγαπημένους μου αγώνες. Στην τελευταία μου βολή πέτυχα την καλύτερη επίδοση της ημέρας μου – όλα κύλησαν όπως έπρεπε. Είναι μια εμπειρία που έχει χαραχτεί στη μνήμη μου. Έριξα τη βολή και μόνο όταν εμφανίστηκε το αποτέλεσμα στον πίνακα κατάλαβα τι είχα καταφέρει. Τερμάτισα έκτος, αλλά οι πέντε αθλητές που ήταν μπροστά μου έχουν σήμερα Ολυμπιακό μετάλλιο. Μιλάμε για πραγματικά κορυφαίο επίπεδο.

Ήταν ένας αγώνας που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Να υποθέσω ότι ο επόμενος μεγάλος σου στόχος –αν και φαίνεται λίγο μακριά– είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες;

Δεν νιώθω ότι είναι τόσο μακριά όσο φαίνεται. Ο χρόνος περνάει γρήγορα, τελειώνει αυτή η χρονιά και μπαίνουμε στο 2027, που είναι ουσιαστικά μια χρονιά-ορόσημο, καθώς όλα αρχίζουν να ρυθμίζονται με φόντο τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Γι’ αυτό και λέω ότι ο στόχος δεν είναι μακρινός· ουσιαστικά μπαίνουμε ήδη σε προ-ολυμπιακή περίοδο.

Υπάρχει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2027, το οποίο φυσικά και θα το κυνηγήσουμε, όμως ο μεγάλος στόχος παραμένει το 2028. Από εκεί και πέρα, βλέπω μπροστά και το 2032 ως έναν ακόμη σημαντικό σταθμό στην πορεία μου και, για να είμαι ειλικρινής, θα ήθελα να μπορώ να βρίσκομαι σε Ολυμπιακούς Αγώνες ακόμη και το 2036.

Παράλληλα, ομολογώ ότι μου αρέσει ιδιαίτερα να αγωνίζομαι στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα, γιατί ως διοργανώσεις είναι πολύ καλά οργανωμένες και δείχνουν μεγάλο σεβασμό προς τον αθλητή. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες, από την άλλη, έχουν έναν πιο εμπορικό χαρακτήρα. Για αυτόν τον λόγο, σε καθαρά αγωνιστικό επίπεδο, ίσως προτιμώ τα Παγκόσμια Πρωταθλήματα, χωρίς βέβαια να μειώνεται σε καμία περίπτωση η αξία των Ολυμπιακών Αγώνων ως στόχος.

Σε όλη αυτή την πορεία σου, ποιοι άνθρωποι και φορείς σε έχουν στηρίξει περισσότερο και έχουν συμβάλει καθοριστικά στην εξέλιξή σου;

Η λέξη «χορηγός» για μένα έχει μια διαφορετική διάσταση από αυτή που συνήθως αντιλαμβανόμαστε. Για παράδειγμα, η STOIXIMAN δεν την βλέπω απλώς ως έναν χορηγό· το νιώθω σαν οικογένεια. Υπάρχει συνεχής επικοινωνία, ενδιαφέρον για το αν είμαι καλά, αν χρειάζομαι κάτι. Είναι μια σχέση που ξεπερνά το καθαρά επαγγελματικό επίπεδο και έχει περάσει σε ένα πιο ανθρώπινο, φιλικό επίπεδο. Νιώθω ότι ανήκω σε ένα σύνολο κορυφαίων αθλητών, δίπλα σε ονόματα όπως Τεντόγλου, Ντούσκος, Στεφανίδη, Πετρούνια, Κορακάκη – αθλητές που έχουν φτάσει στην κορυφή και μοιραζόμαστε την ίδια στήριξη.

Παράλληλα, η Εθνική Τράπεζα αποτελεί έναν ακόμη πολύ σημαντικό πυλώνα στήριξης για μένα. Η σχέση μας είναι πιο επαγγελματική, αλλά εξίσου ουσιαστική και απαραίτητη για να μπορώ να συνεχίζω την πορεία μου σε αυτό το υψηλό επίπεδο.

Η στήριξη όλων αυτών των ανθρώπων και οργανισμών είναι καθοριστική για να μπορέσω να φτάσω εκεί που έχω φτάσει μέχρι σήμερα και να συνεχίσω να κυνηγάω τους στόχους μου.

Υπήρξε κάποια θυσία στην πορεία σου στον αθλητισμό που, αν τη μοιραστείς μαζί μας, ίσως ξαφνιάσει τον κόσμο;

Δεν μπορώ να πω ότι έχω κάνει κάποια «τεράστια» θυσία, με την έννοια που ίσως φαντάζεται ο κόσμος. Υπήρξαν, όμως, σημαντικές επιλογές που καθόρισαν την πορεία μου. Για παράδειγμα, δεν συνέχισα τις σπουδές μου, αν και είχα περάσει στη Γεωπονική στο Ηράκλειο. Είχα γραφτεί κανονικά, αλλά τελικά δεν το ακολούθησα, γιατί δεν ήταν κάτι που πραγματικά ήθελα. Επίσης, είχα την επιλογή να φύγω για την Αμερική με υποτροφία, όμως και πάλι επέλεξα να μείνω εδώ, γιατί δεν θα είχα τις ίδιες συνθήκες προπόνησης και, κυρίως, δεν θα είχα τον προπονητή που έχω εδώ.

Και αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό: δεν είναι μόνο οι εγκαταστάσεις ή το επίπεδο των υποδομών, αλλά κυρίως οι άνθρωποι. Ο προπονητής μου είναι βασικός παράγοντας σε όλη αυτή την πορεία.

Στην Αμερική, το σύστημα είναι πιο απρόσωπο. Σε προπονούν, ζητούν αποτελέσματα και, όταν τελειώσει ο κύκλος σου, προχωρούν στον επόμενο αθλητή. Δεν τους απασχολεί ιδιαίτερα τι θα κάνεις μετά τον αθλητισμό. Αυτό το μοντέλο δεν μου ταίριαζε. Εγώ ήθελα να χτίσω μια πορεία με σωστές βάσεις, με σεβασμό στο σώμα μου και με διάρκεια στον χρόνο.

Πιστεύω ότι, αν θέλεις να έχεις μια μεγάλη καριέρα ως αθλητής, πρέπει να προσέξεις το σώμα σου από μικρή ηλικία και να μην το καταπονείς υπερβολικά. Στόχος μου είναι να μπορώ να αγωνίζομαι για πολλά χρόνια ακόμη – ακόμη και στα 36 ή και παραπάνω. Δεν το θεωρώ απαγορευτικό ούτε τα 40, αν το σώμα μου αντέχει και είμαι σε καλή κατάσταση. Για να φτάσεις, όμως, σε αυτό το επίπεδο, πρέπει να έχεις σεβαστεί τον εαυτό σου και τη διαδικασία όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Δεν κατηγορώ φυσικά το σύστημα των υποτροφιών στην Αμερική· έτσι λειτουργεί και έχει τη δική του λογική. Απλώς, εγώ επέλεξα έναν διαφορετικό δρόμο, που ταίριαζε περισσότερο στη δική μου φιλοσοφία και στους στόχους μου.

Πώς διαχειρίζεσαι την πίεση και τις μεγάλες προσδοκίες που υπάρχουν γύρω από το όνομά σου;

Δεν θα έλεγα ότι πιέζομαι ιδιαίτερα. Ο πιο αυστηρός κριτής του εαυτού μου είμαι εγώ ο ίδιος, οπότε δεν νιώθω ότι υπάρχει κάποιος άλλος που να με πιέζει για να αποδείξω κάτι ή για να διακριθώ.

Παλαιότερα, όταν ήμουν μικρότερος, είχα μια διαφορετική προσέγγιση. Πριν από έναν αγώνα, όταν ένιωθα άγχος, σκεφτόμουν: «Και αν δεν πάει καλά;». Μετά, όμως, κοιτούσα γύρω μου τους ανθρώπους και συνειδητοποιούσα ότι, είτε ρίξω πολύ καλά είτε όχι, ο κόσμος δεν πρόκειται να αλλάξει. Η ζωή των ανθρώπων γύρω μου θα συνεχιστεί κανονικά. Οπότε έλεγα στον εαυτό μου: «Μην αγχώνεσαι. Κάνε αυτό που έχεις να κάνεις, δώσε τον καλύτερό σου εαυτό και απόλαυσε τη στιγμή». Κανείς δεν περιμένει κάτι που να αλλάξει τη ζωή του από τη δική μου επίδοση – είτε ρίξω 90 μέτρα είτε 70, η καθημερινότητα των άλλων δεν επηρεάζεται. Έτσι κατάφερα σιγά σιγά να αποβάλω το άγχος.

Σήμερα νιώθω ότι βρίσκομαι σε ένα πολύ καλό σημείο. Μπαίνω στους αγώνες χωρίς πίεση, με καθαρό μυαλό και μπορώ πραγματικά να τους απολαμβάνω. Και αυτό, για μένα, είναι πολύ σημαντικό. Πιστεύω ότι ένας αθλητής που ολοκληρώνει την καριέρα του έχοντας περάσει όλα αυτά τα χρόνια με άγχος και χωρίς να χαρεί τους αγώνες του, είναι κρίμα – γιατί χάνει τη δυνατότητα να ζήσει και να απολαύσει μερικές από τις πιο δυνατές στιγμές της ζωής του.

Εσύ, ως άνθρωπος αλλά και ως αθλητής, παίρνεις ρίσκα;

Μου αρέσει πολύ να παίρνω ρίσκα και πιστεύω ότι είναι απαραίτητα για να εξελίσσεσαι. Προτιμώ να μετανιώσω για κάτι που τόλμησα και έκανα, παρά να έχω μέσα μου το απωθημένο ότι δεν το προσπάθησα ποτέ. Αυτή είναι η φιλοσοφία που με ακολουθεί τόσο στη ζωή μου όσο και στον αθλητισμό.

Το ρίσκο είναι κομμάτι της εξέλιξης. Αν δεν δοκιμάσεις, δεν μπορείς να πας ένα βήμα παραπέρα. Γι’ αυτό και, σε κάθε φάση της πορείας μου, επιλέγω να τολμάω και να δοκιμάζω, ακόμη κι αν υπάρχει η πιθανότητα να μην πετύχει. Για μένα, το σημαντικό είναι να ξέρω ότι έδωσα την ευκαιρία στον εαυτό μου.

Έχει περάσει ποτέ από το μυαλό σου το ενδεχόμενο να κάνεις προπόνηση αλλού, καθαρά λόγω καλύτερων αγωνιστικών εγκαταστάσεων, παρότι έχεις μια τόσο δυνατή σχέση με τον προπονητή σου;

Η αλήθεια είναι ότι, σε επίπεδο εγκαταστάσεων, αυτή η σκέψη μου έχει περάσει από το μυαλό. Ωστόσο, όταν βάζεις στη ζυγαριά όλα τα δεδομένα, συνειδητοποιείς ότι θα έχανα κάτι πολύ πιο σημαντικό: έναν εξαιρετικό προπονητή και έναν άνθρωπο που αποτελεί βασικό κεφάλαιο στην πορεία μου.

Ο προπονητής μου είναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα, ένα προνόμιο που δεν το βρίσκεις εύκολα. Για αυτόν τον λόγο, η σκέψη αυτή φεύγει πολύ γρήγορα από το μυαλό μου. Ο ανθρώπινος παράγοντας είναι πολύ πιο σημαντικός από τις εγκαταστάσεις και, για μένα, αυτό είναι που μετράει περισσότερο.

Έχει συμβεί ποτέ κάποια επίδοση στην προπόνηση να είναι καλύτερη από αυτή σε έναν αγώνα;

Δεν θα το έλεγα. Σε επίπεδο τεχνικής μπορεί κάποιες φορές στην προπόνηση να βγει μια πολύ καλή βολή και να νιώσω εξαιρετικά, να υπάρχει δηλαδή πολύ καλή «σύνδεση» και αίσθηση με τη σφύρα. Ωστόσο, αυτό δεν συγκρίνεται με ό,τι συμβαίνει στον αγώνα.

Στον αγώνα η φυσική κατάσταση, η αδρεναλίνη, το άγχος –αυτό το θετικό άγχος– και όλη η προετοιμασία που έχει προηγηθεί δημιουργούν μια εντελώς διαφορετική δυναμική. Εκεί βγαίνει κάτι παραπάνω, που δεν μπορείς να το αναπαράγεις στην προπόνηση.

Για αυτό και το «ρεκόρ προπόνησης» δεν συγκρίνεται ποτέ με την επίδοση στον αγώνα. Καμία προπόνηση δεν ξεπερνά έναν αγώνα. Αν, για παράδειγμα, σήμερα στην προπόνηση ρίξω 71 μέτρα με όλη μου τη δύναμη και την τεχνική, την επόμενη μέρα σε έναν αγώνα μπορεί να φτάσω πολύ πιο ψηλά – να ρίξω 76 ή 77 μέτρα. Το λέω ενδεικτικά, για να δείξω ότι στον αγώνα αποδίδω πάντα σε υψηλότερο επίπεδο.

Ποιοι είναι οι επόμενοι αγώνες που ακολουθούν και σε ποιες διοργανώσεις θα σε δούμε να συμμετέχεις;

Ξεκινώντας από τα πιο πρόσφατα, συμμετείχα στο Κύπελλο Χειμερινών Ρίψεων που πραγματοποιήθηκε στον Άγιο Κοσμά, όπου κατέκτησα την πρώτη θέση, κάτι που μου δίνει πολύ καλή ψυχολογία για τη συνέχεια.

Ο επόμενος μεγάλος σταθμός είναι τον Αύγουστο, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που θα διεξαχθεί στην Αγγλία, μια διοργάνωση στην οποία στοχεύω να παρουσιαστώ σε πολύ υψηλό επίπεδο. Στη συνέχεια, υπάρχει ακόμη ένας σημαντικός αγώνας τον Σεπτέμβριο, όπου συμμετέχουν μόνο οι οκτώ καλύτεροι αθλητές του κόσμου. Ελπίζω να καταφέρω να βρίσκομαι ανάμεσά τους, αν και θα πρέπει να βελτιώσω τη θέση μου στο ranking για να μπω στην οκτάδα. Είναι ένας στόχος που έχω θέσει και τον κυνηγάω με συνέπεια.

Γενικά, η προετοιμασία πηγαίνει πάρα πολύ καλά, έχουμε ξεκινήσει δυνατά τη χρονιά και αυτό είναι το πιο θετικό στοιχείο για τη συνέχεια.

Υπάρχει κάποιος τομέας εκτός αθλητισμού που θα ήθελες να εξερευνήσεις στο μέλλον;

Θα ήθελα σίγουρα να ασχοληθώ με την επιχειρηματικότητα – έχω αρκετές ιδέες στο μυαλό μου, αν και ακόμη δεν ξέρω ποια από όλες θα υλοποιήσω. Το βασικό για μένα είναι να κάνω κάτι που αγαπώ και να το κάνω από επιλογή, όχι από ανάγκη. Νομίζω ότι αυτό είναι το όνειρο κάθε ανθρώπου.

Ένα από τα πράγματα που θα ήθελα πολύ είναι να επιστρέψω, έστω και σε έναν βαθμό, στην αγροτική ζωή. Από πολύ μικρός, μέχρι τα 18 μου, ήμουν στο χωράφι και βοηθούσα τον πατέρα μου. Κάπου εκεί γεννήθηκε και η ιδέα να γίνω γεωπόνος. Αργότερα, όταν άρχισα να έχω έσοδα από τον αθλητισμό, δεν ήταν πλέον ανάγκη να δουλεύω στο χωράφι για το χαρτζιλίκι μου και έτσι απομακρύνθηκα. Σήμερα, όμως, ο πατέρας μου συνεχίζει μαζί με τον αδερφό μου και θα μου άρεσε πολύ να επιστρέψω και να τους βοηθάω.

Θα το έβλεπα αρχικά ως χόμπι, αλλά και με προοπτική να το εξελίξω επαγγελματικά, ίσως μέσα από τον αγροτουρισμό, γιατί υπάρχει χώρος και ιδέα για κάτι τέτοιο. Από την άλλη, επειδή μιλάμε για ένα μακροχρόνιο πλάνο, μπορεί σε λίγους μήνες να σου έλεγα και κάτι διαφορετικό – το αφήνω ανοιχτό.

Όσον αφορά την προπονητική, δεν είναι κάτι που έχω άμεσα στα σχέδιά μου. Δεν θα ήθελα, βέβαια, να χαθώ τελείως από τον στίβο, αλλά ο τρόπος που το σκέφτομαι είναι λίγο διαφορετικός. Για παράδειγμα, θα με ενδιέφερε να δουλέψω με έναν αθλητή που βρίσκεται ήδη σε ένα καλό επίπεδο, σε ηλικία και στάδιο παρόμοιο με το δικό μου, ώστε να του μεταφέρω τις εμπειρίες και τις γνώσεις μου για να πάμε ένα βήμα παραπέρα. Το να ξεκινήσω από την αρχή με μικρά παιδιά στις ακαδημίες, νομίζω ότι δεν είναι κάτι που μου ταιριάζει – τουλάχιστον σε αυτή τη φάση.

Αν μπορούσες να δώσεις μία συμβουλή στον έφηβο Χρήστο, ποια θα ήταν αυτή;

Για να σου πω την αλήθεια, δεν είχα σκεφτεί ποτέ συγκεκριμένα αυτή την ερώτηση. Αν, όμως, γυρίσω πίσω, θυμάμαι ότι ως έφηβος είχα μεγάλες αμφιβολίες για τον εαυτό μου. Δεν πίστευα όσο θα έπρεπε στις δυνατότητές μου και συχνά αναρωτιόμουν αν μπορώ πραγματικά να τα καταφέρω.

Αν μπορούσα, λοιπόν, να δώσω μια συμβουλή στον μικρό Χρήστο, θα του έλεγα να πιστεύει περισσότερο στον εαυτό του και στις δυνατότητές του. Να μην αφήνει τις αμφιβολίες να τον κρατούν πίσω και να συνεχίσει να προσπαθεί με επιμονή. Δεν τα παράτησε ποτέ – και αυτό είναι πολύ σημαντικό – αλλά θα του έλεγα να έχει περισσότερες θετικές σκέψεις και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση σε κάθε του βήμα.

Αν η οικογένειά σου ήταν στην ομάδα σου, ποιον ρόλο θα είχε το κάθε μέλος στην πορεία σου;

Ο πατέρας μου θα μπορούσε να είναι ο «πρόεδρος» της ομάδας, γιατί είναι ο άνθρωπος που στηρίζει ουσιαστικά και οργανώνει πολλά από όσα χρειάζονται στην καθημερινότητά μου. Η μητέρα μου θα είχε διπλό ρόλο: θα ήταν και η φυσιοθεραπεύτριά μου, αλλά και η σεφ μου, αφού φροντίζει τη διατροφή μου και με στηρίζει σε όλα τα επίπεδα.

Ο αδερφός μου θα μπορούσε να είναι ο βοηθός προπονητή, πάντα δίπλα μου και μέσα στη διαδικασία της προπόνησης, ενώ η αδερφή μου θα αναλάμβανε το κομμάτι των social media και της προβολής μου. Και φυσικά, η κοπέλα μου θα είχε τον ρόλο της αποθεραπείας και της αποκατάστασης, στηρίζοντάς με μετά από κάθε προπόνηση και αγώνα.

Όλοι τους, ο καθένας με τον τρόπο του, αποτελούν μια «ομάδα» γύρω μου και παίζουν καθοριστικό ρόλο σε αυτό που κάνω. 🖋