Με ιδιαίτερη χαρά, η συγγραφέας Εύα Διαμαντάκη μας προσκαλεί στην παρουσίαση του νέου της μυθιστορήματος

«Τα Σεντόνια της Κρίσης»,

που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Φυλάτος. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2026,

στις 19:00 μ.μ., στην αίθουσα Καρέλλη, Ανδρόγεω 2, 2ος Όροφος, στο Ηράκλειο.

Είναι ένα έργο που δίνει φωνή σε γυναίκες διαφορετικών χαρακτήρων και κοινωνικών διαδρομών, οι οποίες κινούνται ανάμεσα στην παράδοση, τις οικογενειακές προσδοκίες και την ανάγκη για προσωπική ελευθερία.

Οι ηρωίδες του μυθιστορήματος δεν κραυγάζουν· υπάρχουν, επιμένουν και αποκαλύπτουν με αλήθεια τις ρωγμές της ανθρώπινης εμπειρίας.

Η παρουσίαση δεν αποτελεί απλώς μια εκδήλωση για βιβλιόφιλους, αλλά μια ουσιαστική πρόσκληση σε διάλογο, ιδιαίτερα για τις γυναίκες, ώστε να διερευνηθεί πώς η λογοτεχνία μπορεί να φωτίσει τις αθέατες πλευρές της καθημερινότητας και να λειτουργήσει ως χώρος αναγνώρισης, ταύτισης και προβληματισμού.

Η εκδήλωση είναι ανοιχτή στο κοινό με ελεύθερη είσοδο και υπόσχεται μια ξεχωριστή εμπειρία, όπου ο λόγος συναντά τη μουσική και το τραγούδι.

Πρόγραμμα και συμμετοχές:

Κεντρική παρουσίαση: Εύα Διαμαντάκη, συγγραφέας

Συντονισμός εκδήλωσης: Ελένη Δαργαντή, ραδιοφωνικός παραγωγός

Λογοτεχνική ανάλυση: Δέσποινα Περογαμβράκη, Φιλόλογος

Κοινωνικό και θεσμικό πλαίσιο: Κατερίνα Δουλγεράκη, Νομικός

Ψυχολογική προσέγγιση: Ελένη Γερακάκη, κοινωνική επιστήμονας, ειδικός ψυχικής υγείας , συστημική -οικογενειακή ψυχοθεραπεύτρια και Στέλεχος Υποστήριξης επιζωσών του Συνδέσμου Μελών Γυναικείων Σωματείων Ηρακλείου και Νομού Ηρακλείου.

Μουσική επιμέλεια: Κική Καγιαβά (τραγούδι) και Νίκος Φραγκιαδάκης (πιάνο)

Χαιρετισμοί:

Φιλαρέτη Δαφέρμου – Χρονάκη, Αντιδήμαρχος Εθελοντισμού

Μαίρη Παχιαδάκη, Πρόεδρος Συνδέσμου Μελών Γυναικείων Σωματείων Ηρακλείου και Νομού Ηρακλείου 

Σας περιμένουμε όλους για μια αξέχαστη συνάντηση!

Εκδόσεις Φυλάτος

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Tι σας ενέπνευσε να γράψετε το βιβλίο;

Τα Σεντόνια της Κρίσης δεν γεννήθηκαν από θεωρητική ανάγκη, γεννήθηκαν από εμπειρίες από ιστορίες ανθρώπων που συναντάμε καθημερινά που κουβαλούν σιωπηλές αλήθειες.

Ήθελα να δώσω φωνή σε αυτές τις αλήθειες και να δείξω πως ακόμη και η μικρότερη σπίθα κατανόησης μπορεί να αλλάξει ολόκληρη ζωή.

Πείτε μας για τη γυναίκα και τον ρόλο της στο βιβλίο.

Η γυναίκα είναι μια ανεξάντλητη πηγή δύναμης θα έλεγα ένας κόσμος ολόκληρος. Αντέχει, μεταμορφώνεται, σηκώνεται από το χώμα και κάνει τα σκοτάδια της καύσιμο.

Οι πέντε ηρωίδες του βιβλίου είναι κάτι περισσότερο από χαρακτήρες: είναι οι γυναίκες που ίσως υπήρξαμε,  συναντήσαμε ή ίσως γινόμαστε μέσα στις εποχές που αλλάζουν. Κουβαλούν πληγές και όνειρά τους και μέσα από αυτά μιλούν για όλες μας.

Ποιο είναι το κεντρικό μήνυμα του βιβλίου;

Το βιβλίο μιλάει για τη δύναμη των ανθρώπινων δεσμών. Για το πώς η λάθος επιλογή μπορεί να μας γκρεμίσει, η έλλειψη αγάπης να μας ρίξει στην άβυσσο  αλλά και πώς η αληθινή αγάπη ή μια έστω μικρή πράξη αγάπης, μπορεί να μας σηκώσει.

Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι το φως μας είναι δική μας ευθύνη. Εμείς αποφασίζουμε ποιον αφήνουμε να το αγγίξει και ποιος δεν έχει θέση δίπλα του. Θέλω ο αναγνώστης να θυμηθεί ότι κρατάει τα κλειδιά της δικής του ζωής . Και πως κανείς δεν έχει δικαίωμα να του το κλέψει.

Τι θα θέλατε να νιώσει ο αναγνώστης διαβάζοντας «Τα Σεντόνια της Κρίσης» ;

Να αναγνωρίσει μέσα σε αυτές τις σελίδες κάτι δικό του. Να νιώσει ότι δεν είναι μόνος στις δυσκολίες, ότι το τραύμα μπορεί να γίνει δρόμος, και ότι η αγάπη σε όλες τις μορφές της  είναι τελικά η μεγαλύτερη πράξη αντίστασης απέναντι στην κατάρρευση.

Κοινώς να καταλάβει ότι ακόμη και μέσα από αντιξοότητες μπορεί να βρει νόημα, δύναμη και αναγέννηση. Κι αν ένα δάκρυ γίνει γέλιο ή ένα σκοτάδι γίνει δρόμος, τότε το βιβλίο έχει πετύχει τον σκοπό του.

Ποιος είναι ο ρόλος του συγγραφέα για εσάς;

Ο συγγραφέας, όσο κι αν ακούγεται ρομαντικό, είναι λίγο κηπουρός. Έχει μια λευκή σελίδα μπροστά του, έναν άδειο κήπο, και πρέπει να αποφασίσει τι θα φυτέψει.

Θέλει τόλμη, θέλει ευθύνη και θέλει αληθινή διάθεση να αγγίξεις τον αναγνώστη χωρίς να τον κολακεύεις. Αυτό προσπάθησα να κάνω κι εγώ.

Ποια σκέψη θα θέλατε να πάρει μαζί του ο αναγνώστης, κλείνοντας το βιβλίο αλλά και αυτή τη συζήτηση;

Θα ήθελα τα Σεντόνια της Κρίσης να γίνουν γι’ αυτούς ένας μικρός καθρέφτης αλλά και ένα παράθυρο προς κάτι μεγαλύτερο. Να τους αγγίξουν, να τους παρηγορήσουν, να τους εμπνεύσουν.

Αν καταφέρω έστω σε μια γυναίκα να θυμηθεί τη δύναμή της, ή να την αναγνωρίσει τότε θεωρώ ότι όλο αυτό άξιζε. 🖋