Who is who
15 θα ρωτήσω για να σε γνωρίσω

Είσαι η/ο και λέγεσαι; Τίνος είσαι εσύ;

Προσπαθώ να είμαι όσο πιο «άνθρωπος» γίνεται (όχι πάντα με επιτυχία) και ονομάζομαι Βασίλης Κασσάρας.
Βλέπεις, «μάθε γράμματα να γίνεις άνθρωπος!» μού ’λεγε η μάνα μου, κι εγώ μάθαινα γράμματα όσο μπορούσα, κι ακόμα προσπαθώ να καταλάβω αν τα κατάφερα…
Τίνος είσαι εσύ, ε;
Και έτσι μου θύμησες, τις γιαγιάδες της γειτονιάς μου στη επαρχιακή πόλη, που μεγάλωσα· που όλο αυτό μας ρωτούσαν, σα δεν μας ήξεραν ή δεν μας καλοέβλεπαν έτσι όπως παίζαμε εμείς στα δρόμια του μαχαλά.
Με την ανάμνηση ετούτη της παλιάς μου γειτονιάς -που στο μυαλό μου έφερε το τίνος είσαι εσύ;- θα σου πω πως είμαι (ακόμα) ο δέσμιος εκείνου του μικρού παιδιού, που ζει και παραπονιέται μέσα μου, που παίζοντας πέφτει και χτυπά, που σηκώνεται ξανά και χαμογελά, αφήνοντας τα κλάματα, κάνοντας όνειρα, τραβώντας το δρόμο μιας ενηλικίωσης -που δε λέει να φανεί.

Τρεις ικανότητες που σε διακρίνουν:

Ας περιαυτολογήσω λοιπόν: Οξυδερκής με έντονη συναισθηματική νοημοσύνη και ανεπτυγμένο το αίσθημα της δικαιοσύνης.

Τρεις αδυναμίες σου:

Ο εγωισμός, η ξεροκεφαλιά και τα γλυκά του κουταλιού.

Αν ρωτήσω τις/τους φίλους σου θα πουν πως είσαι:

Αυτό τώρα έχει να κάνει με ποιους φίλους μου θα ρωτήσεις! Σε γενικές γραμμές όμως, νομίζω πως όλοι θα σου έλεγαν πως είμαι αγαπησιάρης αλλά και τραχύς και «ωμός», ελεύθερο πνεύμα αλλά με αγάπη στους κανόνες και στην τάξη, γνοιαστικός αλλά με τακτ.

Είσαι ευτυχισμένη/ος επειδή:

Αγάπησα και με αγαπώ, με αγάπησαν και με αγαπάνε· τι άλλο να θέλεις κανείς….

Ένα θέμα που σου δημιουργεί άγχος όταν συζητιέται:

Η κακοποίηση! Η οποιαδήποτε κακοποίηση: γυναίκας, ηλικιωμένου, παιδιού, μειονοτικής ομάδας.
Η κακοποίηση του ανήμπορου, του αδύνατου, του μειονεκτούντος! Αγχώνομαι γιατί γνωρίζω καλά μέσα μου, πως όσο κι αν το πολεμάς ετούτο το θεριό πάντα αυτό θα υπάρχει και πάντα θα βρυχάται και θα επιτίθεται. Πάντα θα υπάρχει ο δυνατός και πάντα θα τρέφεται σε βάρος και από τον αδύναμο…

Αν ποτέ σε συλλάβουν θα είναι γιατί:

Πήρα δίπλωμα αυτοκινήτου πριν λίγο καιρό, οπότε: Ένας 50άρης ψάρακλας, οδηγός, πρεσβύωπας κυκλοφορεί ανέμελα κι ελεύθερα στους δρόμους σας!
Λίγο το έχεις;

Η οικογένεια σου με μία λέξη:

Αν μιλάς για την πατρογονική μου: άκρως κακοποιητική και τραυματική.
Αν πάλι με ρωτάς γι’ αυτή που δημιούργησα: άκρως αγαπησιάρα και γνοιαστική. Ένας παράδεισος στη γη μου.

Ένα πράγμα για το οποίο είμαι περήφανη/ος:

Για τα «όχι» που είπα, όταν μου δελέαζαν στο αυτί ψιθυρίζοντας τα τόσο δελεαστικά αλλά και ενοχικά «ναι».

Ένα πράγμα για το οποίο έχεις μετανιώσει:

Δε νομίζω ότι υπάρχει. Νομίζω ότι σε κάθε φορά που καλούμαστε να πάρουμε μια απόφαση, παίρνουμε την καλύτερη δυνατή που μπορούμε εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή, εξετάζοντας και ζυγίζοντας όλα τα δεδομένα που έχουμε μπροστά μας.
Ακόμα κι αν η απόφαση αυτή αποδειχθεί τελικά λάθος, εμείς πήραμε την καλύτερη δυνατή εκείνης της στιγμής. Άρα γιατί να μετανιώνω για κάτι; Τα σωστά και τα λάθη μας συγκροτούν ως άτομα. Το να μετανιώνεις δεν βοηθά κάπου, απλά σε βάζει σε έναν φαύλο κύκλο ενοχής και αυτοκατηγόριας.

Γράφεις επειδή:

Επειδή το έχω ανάγκη.
Γιατί δημιουργώ κόσμους και μέσα τους κρύβομαι. Γιατί δημιουργώ κόσμους και μέσα τους χάνομαι. Γιατί γίνομαι μικρός θεός και κατευθύνω, χειρίζομαι, αναπτύσσω και εξελίσσω κατά το δοκούν και κατά τη διάθεση.
Και επειδή, αν έναν κόσμο τον έχω φανταστεί και γράψει, τότε αυτός υπάρχει! κι είναι τόσο, μα τόσο όμορφο να υπάρχεις!

Αύριο διαβάζεις μια σκληρή κριτική. Τι κάνεις;

Αν είναι σκληρή και αληθής τότε, και αφού ξεπεράσω το πρώτο ξάφνιασμα και πλήγμα στον εγωισμό μου, χαίρομαι! Γιατί έχω κάτι για να δουλέψω σε ό,τι αφορά τη συγγραφή μου.
Μια σκληρή κριτική δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό. Μια σκληρή κριτική, μπορεί να αποτελέσει γόνιμο έδαφος. Το να μας χαϊδεύουν τα αφτιά είναι πολλές φορές παραπλανητικό και εφησυχαστικό, το να μας τα τραβάνε όμως, μπορεί να μας πονάει, αλλά είναι ωφέλιμο.

Ένας μέχρι τώρα άπιαστος στόχος σου:

Αφού κατάφερα να μου δώσουν δίπλωμα οδήγησης αυτοκινήτου στα 50 μου, νομίζω ότι τα έχω κάνει όλα! (αστειεύομαι)
Ο άπιαστος στόχος (και όχι ο μέχρι τώρα άπιαστος, αλλά μάλλον ο για πάντα άπιαστος) είναι να σταματήσω να φοβάμαι και να ανησυχώ.
Μου μοιάζει τόσο υπέροχα όμορφο το να είναι κανείς άφοβος και ήρεμος, όσο υπέροχα ανόητο μου φαίνεται το να είναι κανείς άτολμος και εφησυχασμένος!

Η φράση που χρησιμοποιείς περισσότερο:

Η φράση είναι: «Το δίχως άλλο!»
Ό,τι και αν μου πουν, ό,τι και αν μου προταθεί όταν βαριέμαι να συνεχίσω την κουβέντα, τότε απαντώ με αυτήν την έκφραση, που είναι τόσο απόλυτη και οριστική, γιατί δεν επιδέχεται άλλης περαιτέρω συζήτησης.
Δεν είμαι φλύαρος και αυτό που λέμε «τα πολλά λόγια» τα βαριέμαι· οπότε με αυτό το «το δίχως άλλο», ξεμπερδεύω γρήγορα κι ανώδυνα με κάθε χρονοβόρα και ατελέσφορη συζήτηση!

Κι αφού σε ευχαριστήσουμε πες μας τι θα ήθελες να σου ευχηθούμε σαν Βestmagazine;

Να γίνω επιτέλους άνθρωπος!
Και βέβαια να συνεχίσω να αγαπώ και να αγαπιέμαι, να νικώ φόβους και να δημιουργώ κόσμους (για να χάνομαι μέσα τους, ώστε να γιατρέψω το πληγωμένο παιδί μέσα μου).

Τίτλοι βιβλίων:

ΜΟΙΡΕΣ –εκδόσεις Πηγή

Μάμουσα, η φωνή της σιωπής –εκδόσεις ΕΞΗ

Που σε βρίσκουμε:

https://www.facebook.com/vasilis.kassaras.1

https://www.instagram.com/vasiliskassaras

Ο Βασίλης Κασσάρας γεννήθηκε στη Λιβαδειά και ζει στην Αθήνα, με όνειρο κάποτε να εγκατασταθεί στα Κύθηρα. Ξεκίνησε τη διαδρομή του από τη δημοσιογραφία – με εξειδίκευση στο διεθνές ρεπορτάζ – και εργάστηκε σε ραδιόφωνο, τηλεόραση και έντυπα μέσα πριν στραφεί στη σεναριογραφία και τελικά στη λογοτεχνία.

Με τη γραφή του υπογράφει κόσμους γεμάτους ευαισθησία, ανθρωπιά και έντονη αίσθηση δικαίου, όπως αποτυπώνεται και στα βιβλία του «Μοίρες» (εκδόσεις Πηγή) και «Μάμουσα, η φωνή της σιωπής» (εκδόσεις ΕΞΗ).

Ένας δημιουργός που γράφει – όπως λέει ο ίδιος – «επειδή το έχει ανάγκη», χτίζοντας κόσμους μέσα στους οποίους χάνεται για να γιατρέψει το παιδί που ζει μέσα του. 🖋