Η Εύα Πολιτάκη, η νεαρή τραγουδίστρια από το Ρέθυμνο, μάς συναντά με αφορμή τη μουσικοθεατρική παράσταση «Ήρωας Εγώ» της Ελβίνας Μποτονάκη, όπου υπήρξε η «ψυχή» του ήρωα. Από τα πρώτα της βήματα στη χορωδία «Μουσικός Καρπός» – εκεί όπου έμαθε τις δεύτερες φωνές και τη χαρά του συλλογικού τραγουδιού – μέχρι την απόφαση να φύγει στα 17 για την Αθήνα, η πορεία της είναι μια σταθερή αναζήτηση ταυτότητας. Η καραντίνα λειτούργησε ως καταλύτης: τα σεμινάρια με τη Νατάσα Μποφίλιου άναψαν τη σπίθα και επιβεβαίωσαν πως το τραγούδι είναι ο δρόμος της.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τα first gigs, τη συνεργασία με την Ελεάνα Βραχάλη και τον Γιώργο Καραδήμο («Επέτειος»), για τα προσωπικά της singles «Λάπτοπ» και «Το Κενό» (Σέργιος Βούρδης), αλλά και για τον τρόπο που στήνει θεματικές παραστάσεις όπως το «0–100». Μοιράζεται το όνειρο του Ηρωδείου, ανακοινώνει τον πρώτο της δίσκο (κυκλοφορία Νοέμβριο, παρουσίαση Φεβρουάριο) και ευχαριστεί τους ανθρώπους που τη στηρίζουν. Ένα πορτρέτο αυθεντικό, όπου το θέατρο συναντά τη μουσική και η αφήγηση γίνεται σκηνική εμπειρία.

Συνέντευξη Στέλιος Κουνδουράκης

Φωτογραφίες David Movsesyan

Πώς θυμάσαι τις πρώτες σου επαφές με τη μουσική στο Ρέθυμνο και τη χορωδία «Μουσικός Καρπός»;

Ο Μουσικός Καρπός ουσιαστικά μου προσέφερε τη βασική μου μουσική παιδεία. Μέσα από τη χορωδία εξοικειώθηκα με τις δεύτερες φωνές, έμαθα πώς να τραγουδάω μαζί με άλλους, πότε πρέπει να ακούγομαι περισσότερο και πότε λιγότερο – ήταν η πρώτη μου επαφή με το ελληνικό ρεπερτόριο.

Πήγα εκεί πολύ μικρή, γύρω στα εννιά, αμέσως μετά τη Δευτέρα Δημοτικού. Και δεν ξεκινήσαμε χαλαρά – κατευθείαν στα βαθιά, με την Λιλιπούπολη! (γέλια) Θυμάμαι πως κάθε Σάββατο το περίμενα με ανυπομονησία. Όλη τη βδομάδα σκεφτόμουν πότε θα έρθει το Σάββατο για να πάω. Είχα και μια ιδιαίτερη αδυναμία στον κύριο Αντώνη Μαυράκη. Η αγωνία και η λαχτάρα να μάθουμε καινούρια τραγούδια, να κάνουμε ζέσταμα, να τραγουδήσουμε παρέα για δύο-τρεις ώρες… αυτά τα λάτρευα. Και ακόμα τα θυμάμαι.

Τι σήμαινε για σένα η πρώτη σου διάκριση σε μαθητικό διαγωνισμό στην εφηβεία; Ήταν μια στιγμή που σε έκανε να πιστέψεις περισσότερο στον εαυτό σου;

Δεν το περίμενα καθόλου, για να είμαι ειλικρινής. Δεν θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες, μόνο ότι το φεστιβάλ ήταν φιλανθρωπικό και έγινε στο Ηράκλειο. Πήγα απλώς με τη σκέψη “ας δοκιμάσω”, χωρίς να πιστεύω ότι θα περάσω την οντισιόν. Ήταν από τα πιο αγχωτικά πράγματα που είχα κάνει μέχρι τότε (γέλια).

Αυτό που μου έκανε εντύπωση όμως ήταν ότι για πρώτη φορά συνειδητοποίησα ότι ο κόσμος με παρακολουθεί να τραγουδάω – ήταν περίεργα όμορφο.

Στα 17 σου έφυγες από το Ρέθυμνο για την Αθήνα. Πώς βίωσες αυτή τη μετάβαση και ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση;

Έφυγα από το Ρέθυμνο όταν ήμουν 17 χρονών. Μόλις τελείωσα το Λύκειο, το καλοκαίρι έφυγα για την Αθήνα. Στην καραντίνα έκανα κάποια σεμινάρια με τη Νατάσα Μποφίλιου, και τότε ενθουσιάστηκα τόσο πολύ που μέσα μου πήρα την απόφαση ότι αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου.

Με επηρέασε πάρα πολύ. Η καραντίνα, όσο δύσκολη κι αν ήταν, με βοήθησε να εξελιχθώ. Μου έδωσε χρόνο να σκεφτώ και να καταλάβω τι πραγματικά μ’ αρέσει. Λίγο πριν είχα ξεκινήσει και μαθήματα θεάτρου με την Ελβίνα Μποτονάκη. Τότε τα μαθήματα τα έκανα με στόχο να δώσω εξετάσεις στο Εθνικό Θέατρο, κάτι που τελικά δεν συνέβη ποτέ.

Είχα μπει όμως ήδη στη διαδικασία να φύγω. Ήξερα που ήθελα να πάω. Έπρεπε να περάσω μια οντισιόν για να με δεχτεί η δασκάλα της φωνητικής μου στην Αθήνα· αν τα κατάφερνα, θα έφευγα μόνιμα. Και τελικά τα κατάφερα. Έτσι, έφυγα και ξεκίνησε ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή μου.

Έχεις παρακολουθήσει φωνητική, πιάνο, κιθάρα, θεωρία μουσικής αλλά και θεατρικά σεμινάρια. Πόσο σε βοήθησε αυτός ο συνδυασμός στη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής σου ταυτότητας;

Έπαιξαν καθοριστικό ρόλο, γιατί όλα αυτά που περιγράφετε – η φωνητική, τα μαθήματα θεάτρου, το πιάνο – είναι εργαλεία που κουβαλάω πάντα μαζί μου. Η φωνητική είναι το βασικό μου όπλο. Η εξάσκηση δεν σταματάει ποτέ. Τα μαθήματα θεάτρου με βοήθησαν πάρα πολύ στη σκηνική μου παρουσία, στον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τη σκηνή, τους ανθρώπους πάνω της αλλά και τον ίδιο μου τον εαυτό.

Με το πιάνο έχω μια ιδιαίτερη σχέση. Ξεκίνησα πολύ μικρή με την Ελευθερία Μιχάλα, αλλά σταμάτησα τότε γιατί δυσκολευόμουν με την πειθαρχία και τη συγκέντρωση – ήμουν λίγο δύσκολος χαρακτήρας (γέλια). Στην Αθήνα όμως το ξανάρχισα και πλέον παίζω μόνη μου, στον δικό μου ρυθμό και με τον δικό μου τρόπο.

Στην καραντίνα άρχισες να ασχολείσαι πιο σοβαρά με τη μουσική. Τι ήταν αυτό που σε ώθησε να εκφραστείς μέσα από αυτήν την περίοδο;

Είχα πρόγραμμα – για πρώτη φορά στη ζωή μου μπορώ να το πω με σιγουριά! Ξυπνούσα το πρωί, έφτιαχνα το πρωινό μου και μάθαινα τραγούδια. Η φίλη μου η Έλενα μου είχε κάνει δώρο ένα μουσικό ημερολόγιο· σε κάθε σελίδα είχε πληροφορίες για έναν καλλιτέχνη κι εγώ κάθε μέρα μάθαινα από έναν, έψαχνα γι αυτόν και τη μουσική του. Ήταν πολύ ωραία περίοδος αυτή, ασχολούμουν μόνο με αυτό.

Πότε μπαίνουν ακριβώς στη ζωή σου η Νατάσα Μποφίλιου και τα σεμινάρια της;

Την περίοδο της καραντίνας, έμαθα για το σεμινάριο από τα social media και ήθελα πολύ να το ξεκινήσω. Όπως μου είχε συμβεί και με τον Μουσικό Καρπό, περίμενα κάθε εβδομάδα με ανυπομονησία τη μέρα του μαθήματος.

Ήταν για μένα ένα από τα πιο πολύτιμα “σχολεία” που έχω παρακολουθήσει, γιατί εκτός από όσα έμαθα, γνώρισα και ανθρώπους που θα έχουν πάντα ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Η Νατάσα με εμπνέει απ την πρώτη μέρα που τη γνώρισα και θα της είμαι για παντα ευγνώμων.

Θυμάσαι το πρώτο σου live; Ποιες ήταν οι αντιδράσεις του κοινού και πώς ένιωσες ανεβαίνοντας στη σκηνή;

Θυμάμαι το πρώτο μου live στην Αθήνα σαν μια μικρή μαγεία. Είχα μόλις βγει από μια σχέση και ένιωθα χαμένη, με την ανάγκη να κάνω κάτι που θα με έβγαζε εντελώς έξω από την ασφάλειά μου. Με αυτό το δεδομένο, το στήσαμε με τη δασκάλα μου, την Ηλιάνα.

Το live έγινε στο Caja de Música και θυμάμαι να νιώθω πραγματικά ζωντανή, γεμάτη και ευτυχισμένη – κάτι που ήταν τελείως αντίθετο με την κατάσταση που ζούσα εκείνη την περίοδο. Οι άνθρωποι που ήταν εκεί ήταν σαν μια αγκαλιά, σαν να μου επιβεβαίωναν ότι έκανα κάτι σημαντικό για μένα. Κι αυτό ήταν ακριβώς ό,τι χρειαζόμουν.

Η συνεργασία σου με τον Γιώργο Καραδήμο στο ντουέτο «Επέτειος» ήταν ένα σημαντικό βήμα. Πώς προέκυψε και τι αποκόμισες από αυτή την εμπειρία;

Όλα ξεκίνησαν από την Ελεάνα Βραχάλη. Είχε γράψει τους στίχους για το κομμάτι, ο Γιώργος Καραδήμος είχε γράψει τη μουσική και έψαχνε κάποια φωνή για το ντουέτο. Η Ελεάνα με σκέφτηκε και πίστευε ότι η φωνή μου θα ταίριαζε.

Μου το πρότεινε και ανέβηκα στην Αθήνα για να ηχογραφήσουμε την “Επέτειο”. Θυμάμαι τον ενθουσιασμό μου και την αγωνία μου – ήμουν μόλις 16 χρονών. Ήταν και είναι μεγάλη χαρά και τιμή για μένα η εμπιστοσύνη τους.

Το πρώτο σου προσωπικό single «Λάπτοπ» σε συστήνει στο κοινό με δική σου φωνή και ύφος. Τι ιστορία κρύβεται πίσω από αυτό το κομμάτι;

Το “Λάπτοπ” το έχει γράψει ο Σέργιος Βούρδης, και ο τρόπος που γράφει ταίριαξε αμέσως με τη φάση που βρίσκομαι τώρα – πειραματίζομαι, ψάχνω τον ήχο μου και παίζω με ιδέες. Όταν το άκουσα για πρώτη φορά, μου ήρθε στο μυαλό ο ίδιος κόσμος που δημιουργεί η Λένα Πλάτωνος – είναι σαν ο τρόπος που γράφει ο Σέργιος να ανήκει στο ίδιο καλλιτεχνικό σύμπαν.

Κανένας δεν μου εξήγησε ποτέ τον δίσκο “Σαμποτάζ” ούτε μου χρειάστηκε η ιστορία πίσω από αυτόν. Και αυτή είναι η μαγεία του. Ακριβώς γι’ αυτό θαυμάζω τόσο πολύ τον Σέργιο: με κάνει να μην νιώθω την ανάγκη να εξηγήσω τα τραγούδια μου, ενώ ταυτόχρονα ίσως καταλαβαίνω καλύτερα από κάθε άλλη φορά τι τραγουδάω.

Το δεύτερο single σου, «Το Κενό», έχει έντονη συναισθηματική φόρτιση. Τι σημαίνει για σένα και πώς γεννήθηκε;

Κι αυτό το κομμάτι το έχει γράψει ο Σέργιος! Στην αρχή, το “Κενό” δεν ήθελα καθόλου να το πω. Το σκεφτόμουν συνέχεια και δεν μπορούσα να το φανταστώ με τη δική μου φωνή. Το έλεγα και στα παιδιά που έκαναν την παραγωγή – τους HotelOniro, που θα αναλάβουν και τον δίσκο που ετοιμάζεται – αλλά εκείνοι το πίστευαν πολύ. Όταν το τραγουδήσαμε μαζί είδα ότι μπορώ

Μια μέρα μετά τη συνάντηση μας θυμάμαι καθόμουν στον καναπέ και έλεγα στον εαυτό μου: “Τι πρέπει να συμβεί για να το τολμήσω;” Και τελικά συνέβη κάτι που δεν μπορώ να μοιραστώ. Εκείνη τη στιγμή, υπήρξε ένα κενό στη σκέψη μου – και τότε κατάλαβα. Το αγαπάω πιο πολύ απ’ όλα το τραγούδι αυτό.

Η παράσταση «0-100» στο Caja de Musica στην Αθήνα ήταν μια ιδιαίτερη εμπειρία. Πώς στήθηκε αυτό το project και τι κρατάς περισσότερο από τη συμμετοχή σου;

Γενικά, στα live μου προσπαθώ να δημιουργώ και μια ιστορία παράλληλα. Τα live είναι θεματικά – πίσω από κάθε εμφάνιση υπάρχει μια αφήγηση. Τα τραγούδια μπαίνουν σε συγκεκριμένη σειρά, πάντα με έναν λόγο, και υπάρχουν διάφορα στοιχεία που δίνουν μια μικρή σκηνοθεσία στο όλο concept.

Η ας την πούμε παράσταση “0-100” είχε να κάνει με την απότομη εναλλαγή συναισθημάτων. Το λέμε και σαν έκφραση: “αυτός πήγε από το 0 στο 100”. Επειδή οι φίλοι μου έλεγαν συνέχεια ότι είμαι πολύ “μηδέν-εκατό” σαν άνθρωπος, αποφάσισα να φτιάξω κάτι γι αυτό.

Έβαλα τραγούδια που δημιουργούν έντονες εναλλαγές συναισθημάτων – πρώτα σε μένα. Ήθελα να έχει αυτήν την αίσθηση το live, του απόλυτου 0-100, χωρίς να χρειάζεται να το εξηγήσω παραπάνω. Ήθελα ο θεατής, φεύγοντας, να έχει βιώσει πραγματικά αυτή τη διαδρομή. Και μάλλον συνέβη, γιατί πήγε καλά!

Στην παράσταση «Ήρωας Εγώ» της Ελβίνας Μποτονάκη ήσουν η «ψυχή» του ήρωα. Πώς ένιωσες σε αυτό το μουσικοθεατρικό πλαίσιο;

Η Ελβίνα μοιράστηκε το όραμά της και ο καθένας έφερε τον δικό του καλλιτεχνικό κόσμο. Στην πορεία καταφέραμε να βρούμε έναν τρόπο όλα αυτά να συνυπάρξουν και να λειτουργήσουν αρμονικά. Ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία, πολύ βοηθητική για όλους μας.

Ετοιμαζόμασταν για έξι μήνες, με πάρα πολλές πρόβες. Όταν ζεις τόσο έντονα μια διαδικασία, χάνεις πια την ψυχολογία του θεατή· βυθίζεσαι μέσα στην ίδια την παράσταση. Γι’ αυτό χάρηκα πάρα πολύ όταν είδα τον κόσμο να θέλει να ταυτιστεί με την ιστορία. Το “θέλει” το τονίζω, γιατί είναι πολύτιμο να υπάρχει αυτή η πρόθεση, και συγκινητικό όταν τελικά συμβαίνει.

Η συνεργασία με την Ελβίνα, ως σκηνοθέτιδα, ήταν πολύ δημιουργική. Την αγαπάω πολύ και χαίρομαι να συνεργάζομαι μαζί της. Παρόμοια εμπειρία είχα ζήσει και με τους Άλμα Libre, στη σκηνοθεσία της Ελένης Δάγκα, στην παράσταση “Στα Παράθυρα του Κόσμου”. Εκείνη η συνεργασία μού είχε αφήσει μια επιθυμία για να ξαναζήσω κάτι αντίστοιχο. Ο “Ήρωας Εγώ” ήρθε την κατάλληλη στιγμή !

Πώς ήταν να επιστρέφεις στη γενέτειρά σου με δική σου συναυλία;

Το 2023 ήταν η πρώτη μου εμφάνιση στο Ρέθυμνο, στο μικρό θεατράκι της Μυθοδίας, στο Γεράνι. Ήταν η πρώτη μου συναυλία και είχα το άγχος ότι έπρεπε να αποδείξω πως μπορώ και ότι έχω κάτι να πω. Ήταν όμορφα, αλλά δεν το ευχαριστήθηκα πραγματικά, έχασα λίγο την ουσία.

Το 2024 επιστρέψαμε με την ομάδα μου για τέσσερις συναυλίες σε διάφορα χωριά. Ετοίμασα ένα πρόγραμμα που το ονόμασα “μπερδεμεν@” και αυτήν τη φορά δεν άφησα στον εαυτό μου περιθώριο να μην σταθώ σε όσα ήθελα να πω· έπρεπε οπωσδήποτε να μοιραστώ τις ιστορίες μου. Ήταν απαιτητικό, γιατί ειδικά στα χωριά το κοινό είναι πιο προσεκτικό και αυστηρό, αλλά γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η εμπειρία ήταν πραγματικά ξεχωριστή και πρωτόγνωρη.

Φέτος, το καλοκαίρι του 2025, ετοίμασα ένα πρόγραμμα ειδικά για το Φεστιβάλ Κρητικής Διατροφής. Διάλεξα τραγούδια που ταίριαζαν στη φιλοσοφία του και το αποτέλεσμα ήταν ακριβώς αυτό που φανταζόμουν! Ήθελα να ξαναδημιουργήσω την αίσθηση που είχα ως παιδί, όταν παρακολουθούσα αυτές τις εκδηλώσεις: κάτι οικείο, συμπεριληπτικό και ουσιαστικό στον πυρήνα του.

Ζούμε στην εποχή του Spotify, του YouTube και των social media. Τι σε ενθουσιάζει και τι σε δυσκολεύει στη μουσική πραγματικότητα της ψηφιακής εποχής;

Με ενθουσιάζει πολύ το ότι σήμερα μπορεί να με ακούσει οποιοσδήποτε, από οπουδήποτε. Και εγώ με τη σειρά μου μπορώ να μοιραστώ τη μουσική μου όπως θέλω, χωρίς περιορισμούς.

Από την άλλη, με δυσκολεύει το ότι δεν αρκεί μόνο να ανεβάσεις ένα τραγούδι· χρειάζεται και να βρεις τον τρόπο να το προωθήσεις σωστά. Αυτό για μένα είναι το πιο απαιτητικό κομμάτι. Η αλήθεια είναι πως τα social media δεν είναι το πιο αγαπημένο μου “πεδίο”, όμως έχω βρει έναν τρόπο να υπάρχω εκεί με τρόπο που να νιώθω άνετα. Ξέρω πια πώς λειτουργούν και ότι για να πετύχει κάτι χρειάζονται συγκεκριμένα βήματα. Θέλει ξεβόλεμα – αλλά αυτό μπορεί να γίνει και ένα πολύ καλό κίνητρο.

Μου αρέσει πολύ να επικοινωνώ με τον κόσμο στα social – να τα λέμε, να μοιραζόμαστε πράγματα, να υπάρχει επαφή. Γι’ αυτό θέλω να είμαι εκεί, και η μουσική μου είναι η πιο ωραία αφορμή για όλα αυτά.

Έχεις αναφέρει πως θέλεις να τραγουδήσεις στο Ηρώδειο. Τι σημαίνει για σένα αυτό το όνειρο και ποιοι είναι οι άλλοι μεγάλοι στόχοι σου;

Την πρώτη φορά που πήγα στο Ηρώδειο ήταν σε ένα αφιέρωμα στη Λιλιπούπολη. Μόλις μπήκα, μου θύμισε τα χρόνια του Μουσικού Καρπού, όταν ήμουν πολύ μικρή. Ένιωσα δέος, αλλά και μια αίσθηση ότι εδώ είναι ένας χώρος όπου μπορώ να υπάρχω.

Εκείνη τη στιγμή είπα στον εαυτό μου ότι κάποια στιγμή – δεν ξέρω πότε – θα τραγουδήσω κι εγώ εδώ. Γενικά εμπιστεύομαι πολύ τη ζωή μου και τον εαυτό μου. Δεν βάζω τεράστιους στόχους, αλλά μικρούς και εφικτούς. Ξέρω τι μπορώ να καταφέρω και δουλεύω γι’ αυτό. Αν είναι να γίνει, θα γίνει την κατάλληλη στιγμή.

Τι να περιμένουμε από εσένα; Υπάρχουν νέες κυκλοφορίες ή συνεργασίες που μπορείς να αποκαλύψεις;

Αυτή την περίοδο ετοιμάζω τον δίσκο μου, που θα κυκλοφορήσει τον Νοέμβριο και θα παρουσιαστεί επίσημα τον Φεβρουάριο. Μέχρι τότε, ίσως γίνουν κάποιες εμφανίσεις στην Αθήνα. Ο δίσκος δεν θα παρουσιαστεί απλώς σε μία βραδιά. Έχω διάφορα σχέδια για τον χειμώνα και βρίσκομαι σε μια πολύ δημιουργική φάση – όλα θα ανακοινωθούν όταν είμαστε έτοιμοι!

Σε όλη αυτή τη διαδρομή, από το Ρέθυμνο μέχρι σήμερα, ποιοι ήταν οι άνθρωποι που σε στήριξαν ουσιαστικά και τους θυμάσαι με ευγνωμοσύνη;

Νιώθω πάρα πολύ τυχερή που η οικογένειά μου είναι πάντα δίπλα μου και με στηρίζει ουσιαστικά σε ό,τι κάνω. Από πολύ μικρή με άκουγαν, με εμπιστεύονταν και με καταλάβαιναν χωρίς να παρεμβαίνουν – αυτό είναι ανεκτίμητο. Το μήνυμά τους ήταν πάντα: “Κάνε αυτό που αγαπάς και προχώρα”. Στις παραστάσεις μας αυτές τις μέρες ήταν παρόντες σε όλες· μια ολόκληρη εβδομάδα δεν τους έβλεπα σπίτι, αλλά στο κοινό. Είναι κάτι που με συγκινεί πολύ.

Το ίδιο τυχερή νιώθω και για τους φίλους μου που είναι πάντα μια ανοιχτή αγκαλιά. Αλλά και για τις δασκάλες μου – την Αμαλία Βίνος και την Ηλιάνα Γαϊτάνη που μεγαλώνω μαζί τους. Τις εμπιστεύομαι τυφλά. Γενικά, νιώθω πραγματικά τυχερή για το περιβάλλον που έχω γύρω μου – οικογενειακό, φιλικό και καλλιτεχνικό. 🖋