Μια θεατρική ομάδα με ιστορία, ψυχή και βαθιά αγάπη για τη σκηνή, επιστρέφει με μια παράσταση που ισορροπεί ανάμεσα στο γέλιο και τη συγκίνηση. Το Άδελε δημιουργεί ξανά, αυτή τη φορά με το έργο «Κι εσείς για τον γιατρό;», σε κείμενο Θανάση Λιούννη και διασκευή–σκηνοθεσία Πόπης Γεωργιουδάκη, που επιστρέφει μετά από 12 χρόνια στη θεατρική ομάδα.

Σε μια όμορφη συνάντηση που είχαμε, η σκηνοθέτις και ο υπεύθυνος της ομάδας, Κωστής Μυριοκεφαλιτάκης, μιλούν για τη διαδρομή του έργου, την πρόκληση της ταύτισης με τους χαρακτήρες, τη σημασία της ερασιτεχνικής δημιουργίας και τη δύναμη της συλλογικότητας. Μέσα από τις πρόβες, τις μικρές «τρέλες» των ρόλων και τις μεγάλες αλήθειες του κειμένου, αναδεικνύεται ένας κόσμος όπου όλοι —τελικά— κουβαλούν κάτι που τους κάνει ευάλωτους και ανθρώπινους.

Η θεατρική ομάδα του Άδελε, με ιστορία πάνω από δύο δεκαετίες, αποδεικνύει πως το πάθος, η αφοσίωση και η αγάπη για το θέατρο δεν εξαρτώνται από τίτλους, αλλά από πρόσωπα που «καταθέτουν ψυχή». Και σε αυτή την παράσταση, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Συνέντευξη Στέλιος Κουνδουράκης

Φωτογραφίες Στέλιος Μουντριανάκης

Πολύ χάρηκα που με καλέσατε! Ήθελα να συζητήσουμε μερικά πράγματα για την παράσταση και το έργο. Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν: σε ποιον ανήκει το έργο και πώς προχώρησες στη διασκευή του;

Το έργο είναι του Θανάση Λιούννη – η αρχική ιδέα και το σενάριο είναι δικά του. Το επιλέξαμε όλοι μαζί, συλλογικά, με τα παιδιά της ομάδας. Ο τίτλος του είναι «Κι εσείς για τον γιατρό;» και το διαλέξαμε επειδή πρόκειται για μια κωμωδία. Θέλαμε να προσφέρουμε γέλιο στον κόσμο· να του χαρίσουμε μια ανάσα, γιατί στους καιρούς που ζούμε, έχουμε ανάγκη από κάτι πιο “light”, χωρίς βαρύτητα, αλλά με ουσία. Κι αυτό το έργο μάς έδινε ακριβώς αυτή τη δυνατότητα: να διασκεδάσουμε και ταυτόχρονα να περάσουμε μηνύματα.

Προχώρησα στη διασκευή για έναν βασικό λόγο: για να φέρω το έργο στα μέτρα της ομάδας. Κρατήσαμε βασικά στοιχεία της ιστορίας, όπως το πλαίσιο της ψυχιατρικής κλινικής, που περιγράφει με έντονο τρόπο την ελληνική πραγματικότητα. Αγγίζει ζητήματα που αφορούν την ψυχική κατάσταση των ανθρώπων – και συγκεκριμένα των ηθοποιών που θα δείτε στη σκηνή.

Ένας επιπλέον λόγος που προχώρησα στη διασκευή είναι γιατί το αρχικό σενάριο αναφερόταν σε γεγονότα του παρελθόντος, ενώ εγώ ήθελα να το φέρω στο σήμερα. Γι’ αυτό και έγιναν οι απαραίτητες αλλαγές. Θεωρώ ότι το θέμα του έργου αγγίζει πολύ κόσμο – και ειδικά μετά την περίοδο της πανδημίας, που η ψυχική υγεία και η κοινωνική συνοχή έχουν επηρεαστεί σημαντικά.

Δυσκολεύτηκες στη διανομή των ρόλων, όταν πλέον ήξερες με ποιους ανθρώπους θα συνεργαστείς;

Όχι, δεν είχα κανένα πρόβλημα στη διανομή των ρόλων. Δεν δυσκολεύτηκα καθόλου. Με τη διασκευή που έχω κάνει στο σενάριο, κάθε ρόλος “κουμπώνει” απόλυτα με τον εκάστοτε ηθοποιό που θα δείτε στη σκηνή. Δεν υπήρξαν δυσκολίες σε αυτό το κομμάτι. Η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα ήταν να προσθέσω στοιχεία ώστε το έργο να έρθει πιο κοντά στη σημερινή καθημερινότητά μας και να αγγίξει τον σύγχρονο θεατή.

Ποιο θεωρείς πως είναι το μεγαλύτερο μήνυμα που περνάει η παράσταση;

Η παράσταση περνάει πολλά και σημαντικά μηνύματα, αλλά αν έπρεπε να ξεχωρίσω το κυριότερο, θα έλεγα πως είναι αυτό: όλοι μας, εν δυνάμει, κουβαλάμε μέσα μας μια μορφή «τρέλας». Όλοι μπορεί –ανάλογα με τις καταστάσεις που ζούμε και τις ανατροπές της ζωής– να φτάσουμε στα όριά μας, να λυγίσουμε, ακόμα και να παρανοήσουμε. Θέλουμε να δείξουμε ότι το μυαλό και η ψυχική ισορροπία του ανθρώπου πολλές φορές κρέμονται από μία κλωστή. Κι αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να το ξεχνάμε.

Οπότε, πώς μπορούμε να σωθούμε από μια τέτοια κατάσταση; Τι πιστεύεις ότι πρέπει να κάνουμε ως άνθρωποι του σήμερα;

Σίγουρα, το πρώτο και βασικότερο βήμα είναι η ενδοσκόπηση. Ο καθένας μας χρειάζεται να δουλέψει ουσιαστικά με τον εαυτό του, να μην παρασύρεται από εξωτερικές επιρροές και να μην αφήνει τα γεγονότα να τον κατακλύζουν. Είναι σημαντικό να μάθουμε να διαχειριζόμαστε το «εγώ» μας, να το κατανοούμε και να το θέτουμε υπό έλεγχο. Μόνο μέσα από μια βαθιά εσωτερική αναζήτηση μπορούμε να βρούμε ισορροπία. Πιστεύω πως αυτή η προσωπική διεργασία είναι το πιο σημαντικό από όλα.

Ποιο ήταν, μέχρι στιγμής, το πιο δύσκολο κομμάτι στην προσπάθειά σας να φέρετε εις πέρας αυτή την παράσταση κατά τη διάρκεια των προβών;

Αναμφίβολα, το πιο απαιτητικό κομμάτι ήταν να μπορέσει ο κάθε ηθοποιός να «μπει» ουσιαστικά στον ρόλο του – να οικειοποιηθεί την ιδιαιτερότητα και την «τρέλα» του χαρακτήρα που υποδύεται. Στο έργο αυτό, όλοι οι ήρωες νοσούν από κάτι. Όλοι έχουν κάποιο ψυχικό ή συναισθηματικό πρόβλημα, αλλά σε διαφορετικό επίπεδο και με διαφορετική ένταση. Το μεγάλο στοίχημα, λοιπόν, ήταν να μπορέσει κάθε ηθοποιός να αποδώσει στο μέγιστο τη μοναδικότητα του ρόλου του. Αυτό ήταν που δουλέψαμε περισσότερο στις πρόβες. Κατά τα άλλα, δεν θεωρώ ότι συναντήσαμε ιδιαίτερες δυσκολίες.

Μέσα από την εξέλιξη της παράστασης, καταλαβαίνουμε αν τελικά ο ένας μπορεί να βοηθήσει τον άλλον ή αν η λύση είναι προσωπική υπόθεση του καθενός;

Υπάρχει μια δυναμική του «όλοι μαζί». Οι ρόλοι έρχονται πολλές φορές σε έντονη κόντρα μεταξύ τους, αλλά την ίδια στιγμή δημιουργούνται και στιγμές εγγύτητας και κατανόησης. Αυτή η ισορροπία –ανάμεσα στη σύγκρουση και τη σύνδεση– είναι κάτι που ξεδιπλώνεται σιγά-σιγά μέσα στην παράσταση. Δεν μπορώ να αποκαλύψω περισσότερα… Θα το διαπιστώσετε επί σκηνής!

Κωστής Μυριοκεφαλιτάκης (συμπληρώνοντας):
Έρχονται κοντά γιατί έχουν την ανάγκη να έρθουν κοντά. Συνειδητοποιούν πως, σε μια δύσκολη στιγμή, ο καθένας χρειάζεται κάποιον δίπλα του. Τέτοιες δύσκολες στιγμές θα τις δείτε να ξετυλίγονται μέσα στο έργο.

Αυτό που προκύπτει στο τελευταίο μέρος της παράστασης είναι ότι, σταδιακά, αρχίζουν να βγαίνουν στην επιφάνεια βαθύτερα συναισθήματα, απωθημένα και προσωπικές ανάγκες του κάθε χαρακτήρα. Κι αυτό αποτυπώνεται πολύ δυνατά μέσα από τους μονολόγους, οι οποίοι μπαίνουν ακριβώς τη σωστή στιγμή, με συγκίνηση και ειλικρίνεια. Είμαι σίγουρος πως πολλοί θεατές θα ταυτιστούν – θα αναγνωρίσουν τον εαυτό τους σε κάποιον από τους ρόλους. Κι αυτή είναι η μαγεία του θεάτρου.

Είναι η πρώτη φορά που συνεργάζεστε με την Πόπη, τη σκηνοθέτρια, και με τη θεατρική ομάδα του Αδελε;

Απάντηση – Κωστής Μυριοκεφαλιτάκης:
Με την Πόπη είχαμε συνεργαστεί παλιότερα, το 2011 και το 2012. Ήταν από τις καλύτερες συνεργασίες που είχε γνωρίσει τότε η ομάδα, η οποία λειτουργούσε υπό την καθοδήγηση του Νίκου Σκεπετζή –και το αρχικό της όνομα, «Τέχνες Γιαμπουδάκη» άλλαξε σε «Νίκος Σκεπετζής». Μετά τον χαμό του, η ομάδα άλλαξε πορεία και σταδιακά και όνομα.

Για ένα διάστημα χαθήκαμε με την Πόπη, όμως τα παιδιά –και ειδικά τα παλιότερα μέλη της ομάδας– την αναζητούσαν διαρκώς. Στο μεταξύ, συνεργαστήκαμε με άλλους σκηνοθέτες, δοκιμάσαμε νέες προσεγγίσεις… αλλά τώρα έχουμε πραγματικά τη χαρά και την τιμή να είναι ξανά κοντά μας μετά από 12 ολόκληρα χρόνια.

Η Πόπη μας εμπνέει τεράστια σιγουριά. Δεν είναι μόνο σκηνοθέτρια – είναι παρούσα σε όλα: γράφει, ασχολείται με τα σκηνικά, τα φώτα, κάθε λεπτομέρεια. Κάνει τα πάντα με απίστευτη αφοσίωση. Είναι ένα ταλέντο και μια συνεργασία που δεν έχουμε ξανασυναντήσει, και ήταν κοινή επιθυμία όλων μας να την έχουμε ξανά μαζί μας.

Ας επιστρέψουμε στη σκηνοθέτρια και στο θέμα της ταύτισης των θεατών με τους ηθοποιούς. Ήταν αυτός ο απώτερος σκοπός σας; Να καταφέρετε δηλαδή ο θεατής να ταυτιστεί, ενδεχομένως, με κάποιον από τους χαρακτήρες;

Εννοείται! Ήταν –και είναι– ένας από τους βασικούς στόχους της παράστασης. Ακόμη και ο ίδιος ο συγγραφέας είχε στο μυαλό του την ταύτιση του θεατή με τους χαρακτήρες. Εγώ θέλησα να κρατήσω αυτό το στοιχείο ζωντανό, μεταφέροντας τους ήρωες στο σήμερα, στους «τρελούς» της δικής μας εποχής. Πιστεύω ακράδαντα ότι κάθε θεατής θα αναγνωρίσει κάτι από τον εαυτό του σε κάποιον ρόλο.

Όλοι κουβαλάμε μια μορφή τρέλας – είτε φαίνεται είτε όχι. Ζούμε μια κατά τα φαινόμενα φυσιολογική ζωή, αλλά υπάρχει πάντα μέσα μας μια ψυχική αστάθεια, μια εσωτερική ένταση που βγαίνει στην επιφάνεια σε συγκεκριμένες περιστάσεις. Κάποιες φορές την καταπνίγουμε, αλλά είναι πάντα εκεί.

Στην παράσταση έχουμε δύο φαινομενικά «υγιείς» ηθοποιούς και τρεις που είναι διαγνωσμένοι τρόφιμοι της κλινικής. Ωστόσο, τελικά αποδεικνύεται ότι η τρέλα δεν είναι ίδιον μόνο των τροφίμων. Είναι μια παγκόσμια ανθρώπινη εμπειρία.

Υπάρχει μια φράση που μας έχει σημαδέψει και την έχουμε σχεδόν υιοθετήσει στην ομάδα: «Δείξτε μου έναν υγιή και θα σας τον γιατρέψω» (γέλια). Κανείς δεν είναι απολύτως υγιής – όλοι έχουμε, μικρό ή μεγάλο, κάποιο ζήτημα. Κι αυτό είναι κάτι που το αγγίζουμε με ευαισθησία, αλλά και με χιούμορ.

Κλείσιμο – Κωστής Μυριοκεφαλιτάκης:
Κάπου εδώ θα ήθελα να μιλήσω με δυο λόγια για τα παιδιά της θεατρικής ομάδας του Άδελε και για τη στήριξη που έχουμε ως ομάδα. Τα πράγματα πάνε καλά – υπάρχει διάθεση, κατανόηση, δεν υπάρχουν αντιρρήσεις όταν χρειαστεί βοήθεια, είτε οικονομική είτε ψυχολογική, κάτι που είναι πολύ σημαντικό για εμάς, γιατί είμαστε ερασιτέχνες.

Αφήνουμε τις οικογένειές μας, τον προσωπικό μας χρόνο, για να κάνουμε πρόβες. Ειδικά το τελευταίο διάστημα, λίγο πριν την πρεμιέρα, είμαστε παρόντες δύο φορές την εβδομάδα για μήνες, και τώρα σχεδόν κάθε μέρα. Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για εμάς – το λέω για όλες τις ερασιτεχνικές ομάδες. Είναι πραγματικό χάρισμα, και θέλω να συγχαρώ όλα τα παιδιά της ομάδας μας. Ειλικρινά νιώθω περήφανος.

Η μεγάλη διαφορά με το επαγγελματικό θέατρο είναι ότι ο ερασιτέχνης καταθέτει την ψυχή του. Μπορεί να μην έχει την τεχνική αρτιότητα, αλλά δίνει τον εαυτό του σε όλα τα επίπεδα. Εμπλέκεται περισσότερο, βοηθάει παντού – από τα σκηνικά και τα κοστούμια, μέχρι κάθε μικρή λεπτομέρεια της παραγωγής, γιατί πολύ απλά… δεν υπάρχουν άλλα χέρια. Και αυτή η εμπλοκή γεννά δέσιμο, πάθος και μια άλλη ποιότητα.

Είμαστε η πρώτη ερασιτεχνική θεατρική ομάδα συλλόγου της περιοχής, με αφετηρία το 1998. Η αρχή έγινε με την κυρία Εύα Λαδιά, που την αποκαλούσαμε “μαμά”, γιατί εκείνη μας έβαλε το πρώτο ερέθισμα να αγαπήσουμε το θέατρο. Έκτοτε, έχουμε λάβει μέρος σε πανελλήνιους διαγωνισμούς και φεστιβάλ, δύο φορές με διακρίσεις και βραβεία. Κι αυτό που πάντα κυνηγούσαμε –και σχεδόν φτάναμε– ήταν το βραβείο κοινού, που το χάναμε για δύο ψήφους. Απίστευτο κι όμως αληθινό!

Είναι μια ομάδα με ιστορία 20 και πλέον χρόνων, που συνεχώς ανανεώνεται, εξελίσσεται και παραμένει ζωντανή. Χαίρομαι πραγματικά που είμαι μέλος αυτής της πορείας. Και δεν μπορώ να μην αναφέρω πως, όταν ξεκίνησε η θεατρική ομάδα, πρόεδρος του συλλόγου ήταν ο Στέλιος Χαρκιανάκης – και αξίζει να τον θυμόμαστε.🖋

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Κι εσείς για τον γιατρό;

Κείμενο: Θανάσης Λιούννης
Διασκευή κειμένου και σκηνοθεσία: Πηνελόπη Γεωργιουδάκη

Υπεύθυνος Θ.Ο.: Κωστής Μυριοκεφαλιτάκης
Φροντιστής σκηνής: Δέσποινα Κανακάκη
Σκηνικά: Φιλία Καγιαλή
Επιμέλεια ήχου – φωτισμού: Στέλιος Πιοτογιαννάκης
Μουσική επιμέλεια: Πηνελόπη Γεωργιουδάκη
Δημιουργία μέσω A.I.

Ηθοποιοί (με τη σειρά που εμφανίζονται):
Κωστής Μυριοκεφαλιτάκης
Βαγγελιώ Νάζου
Κωνσταντίνος Μεργέμογλου
Μαρία Χελιδόνη
Παντελής Καραδάκης

8-12 Αυγούστου 2025 || 21:00 || Είσοδος 10€

Πολιτιστικό Κέντρο “Κωστής Γιαμπουδάκης”

Άδελε, Ρέθυμνο

Από την θεατρική ομάδα “Νίκος Σκεπετζής” του Πολιτιστικού Συλλόγου Άδελε-Αγίας Παρασκευής.

Ένα μήνυμα από τη σκηνοθέτη…

Η τρέλα δεν είναι μια ασθένεια. Είναι μια ολόκληρη κατηγορία πολλών νοσημάτων μαζί. Ξεκινάει με τον κατακερματισμό της ψυχής, ακολουθεί ο εγκλωβισμός του νου, η κατάπτωση της ενέργειας, το πάγωμα της καρδιάς, η φθορά του οργανισμού και φτάνει τέλος μέχρι και την αλλοίωση των εξωτερικών μας χαρακτηριστικών. Δεν κρύβεται σε αυλές πίσω από ψηλούς τοίχους, ούτε σε δωμάτια ανήλιαγα και δυσάερα. Δεν είναι σπάνια. Τα τελευταία χρόνια έχει εξελιχθεί σε επιδημιολογικό φαινόμενο, όπως ο covid και ο SARS. Μπορεί να προσβάλλει τον καθένα μας ανά πάσα στιγμή. Άλλον σοβαρά κι άλλον ελαφριά.

Φυσικά ένα τόσο βαρύ θέμα δε θα μπορούσε να βρει καλύτερο μέσο έκφρασης από την κωμωδία. Γιατί όταν η τρέλα είναι δημιουργική, είναι και σωτήρια!

Όταν πρωτοδιάβασα το κείμενο του Θανάση Λιούνη «Κι εσείς για το γιατρό;», το συνέδεσα με τον στίχο του Κώστα Τριπολίτη «Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα» από το ομώνυμο τραγούδι. Αργότερα, η φράση του ψυχιάτρου και ψυχαναλυτή Καρλ Γιούνγκ «Δείξτε μου έναν υγιή και θα σας τον γιατρέψω» προστέθηκε στη συνταγή και κάπως έτσι μαγειρεύτηκε αυτή η παράσταση. Η διασκευή του κειμένου έγινε για δυο βασικούς λόγους. Πρώτον και αναγκαίο για να προσαρμοστεί το κείμενο στη δική μας ομάδα ηθοποιών. Κατά δεύτερον, για να προσθέσουμε κι άλλα στοιχεία σε σχέση με την έκφανση της νόσου αλλά και την εποχή μας στο σήμερα.

Για το τέλος, μια ακόμα φράση του Καρλ Γιούνγκ και μια ευχή. Να πραγματοποιήσετε όλοι σας κάποια στιγμή αυτό το δύσκολο, μα και υπέροχο ταξίδι της ψυχής… «Όποιος κοιτάζει προς τα έξω ονειρεύεται. Όποιος κοιτάει μέσα του ξυπνάει.»

Πηνελόπη Γεωργιουδάκη

ΟΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ

1998. «Το ολοκαύτωμα του Αρκαδίου»
Συγγραφέας: Εύα Λαδιά, Σκηνοθεσία: Εύα Λαδιά

1999. «Ο Κωνσταντής στ’ Αρκάδι»
Συγγραφέας: (αποσπάσματα) ο του Αρκαδίου Πηγαδιού, Σκηνοθεσία: Εύα Λαδιά

2000. «Ρωμανθία των Ανδριωμένων»
Συγγραφέας: Εύα Λαδιά, Σκηνοθεσία: Εύα Λαδιά

2003. «Τα περισσότερα ζυγίζουν ουρανό»
Συγγραφέας: Εύα Λαδιά, Σκηνοθεσία: Εύα Λαδιά

2004. «Η ζωή μας περιμένει»
Συγγραφέας: Εύα Λαδιά, Σκηνοθεσία: Εύα Λαδιά

2005. «Η Δύση της Ανατολής»
Συνεργασία με τον Σύλλογο Ρεθυμνίων Μικρασιατών
Συγγραφέας: Παρασκευάς Συριογλάνου, Σκηνοθεσία: Μαρία Σακαδάκη-Σακαράκη

2006. «Άλλος για το χωράφι μας»
Συγγραφέας: Εύα Λαδιά, Σκηνοθεσία: Εύα Λαδιά

2008. «Ο Μέγας Αρχων»
Συγγραφέας: Νίκος Αγγελής, Θεατρική Διασκευή: Εύα Λαδιά, Σκηνοθεσία: Εύα Λαδιά

2011, 2013. Μονόπρακτα «Έτσι και τώρα»
1ο: «Πάει την ψωνίσαμε» Συγγραφέας: Παντελής Καραδάκης
2ο: «Dinner for one» Συγγραφέας: Lauri Wylie
3ο: «Το γέρο φανταράκι» Συγγραφέας: Ευγενία Ζωμπακέα
Θεατρική Διασκευή: Νίκος Σκεπετζής
Σκηνοθεσία: Καλλιόπη Γεωργουδάκη
Σκηνικά, Κουστούμια: Χρυσούλα Σκεπετζή

2013. «Άντε γεια… Το καφενείο η Ελλάς»
Συγγραφέας: Νίκος Σκεπετζής
Σκηνοθεσία, σκηνικά, κουστούμια: Χρυσούλα Σκεπετζή

2014. «Συμμορίες Τρελών»
Συγγραφέας: Νάνσυ Διοματάρη
Σκηνοθεσία, σκηνικά, κουστούμια: Χρυσούλα Σκεπετζή

2015. «Γκόλφω … for ever»
Συγγραφέας: Ντίνος Σπυρόπουλος
Σκηνοθεσία, σκηνικά, κουστούμια: Χρυσούλα Σκεπετζή

2017. «Βιολογικός μετανάστης»
Συγγραφέας: Αρκάς
Σκηνοθεσία, σκηνικά, κουστούμια: Χρυσούλα Σκεπετζή

2019. «Καλάς τους»
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Εβίλια Μποτονάκη
Σκηνικά: Αλέξανδρος Ανδρουλάκης

2022. «Λατρεμένη μας οικογένεια»
Σε συνεργασία με τη θεατρική ομάδα του Γ.Ν.Ρ. «Αντισώματα»
Συγγραφέας: Πένυ Φυλακτάκη
Σκηνοθεσία: Πάνος Αντωνιάδης
Σκηνικά: Αλέξανδρος Ανδρουλάκης

2023. «Φτυστός ο μακαρίτης»
Κείμενο: Πένυ Φυλακτάκη
Σκηνοθεσία: Μαρία Ζαχαράκη
Σκηνικά: Αλέξανδρος Ανδρουλάκης

ΒΡΑΒΕΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ

2014. Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ιεράπετρας
Θεατρικό: «Άντε γεια… Το καφενείο η Ελλάς»
Συγγραφέας: Νίκος Σκεπετζής
Έπαινος Σεναρίου: Νίκος Σκεπετζής
2ου Αντρικού ρόλου: Κωστής Μυριοκεφαλιτάκης
Καλύτερης Αφίσας: Χρυσούλα Σκεπετζή

2015. Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ιεράπετρας
Θεατρικό: «Γκόλφω … for ever»
Συγγραφέας: Ντίνος Σπυρόπουλος
Έπαινος γυναικείου ρόλου: Ιουλία Χατζηπαρασίδου
Έπαινος ανδρικού ρόλου: Γιάννης Ζατζηβασιλείου