Η απώλεια ενός φίλου δεν είναι ποτέ απλώς μια θλιβερή στιγμή. Είναι μια πληγή βαθιά, που μένει ανοιχτή στη μνήμη και αιμορραγεί κάθε φορά που την αγγίζουμε. Είναι ένας σιωπηλός πόνος, μια καθημερινή απουσία που δεν συνηθίζεται.

Κι όμως, υπάρχουν κάποιοι ευλογημένοι άνθρωποι που βρίσκουν τον τρόπο να δώσουν μορφή στον θρήνο τους, να τον μετατρέψουν σε τέχνη, σε κάτι που συγκινεί, που μιλά στις ψυχές όλων μας.

Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι ο Κωστής Μεργέμογλου, ένας συνεχώς ανερχόμενος ποιητής και λογοτέχνης, που με ευαισθησία, ειλικρίνεια και δύναμη ψυχής κατόρθωσε να αποτυπώσει την οδύνη του για την απώλεια του φίλου του, Παντελή Βροντάκη, σε ένα ποίημα-θρήνο, γεμάτο εικόνες, μνήμες και συναισθήματα.

Το ποίημα αυτό δεν έμεινε μόνο στις λέξεις. Μελοποιήθηκε με εξαιρετική έμπνευση από τον ταλαντούχο μουσικό Βασίλη Τσομπανάκη και έγινε τραγούδι. Ένα τραγούδι που μόλις κυκλοφόρησε διαδικτυακά και ήδη συγκινεί όσους το ακούν. Δεν είναι απλώς μια μελωδία για έναν χαμένο φίλο είναι μια κραυγή αγάπης, ένας ύμνος στη φιλία, ένα μουσικό μνημόσυνο που αποδεικνύει πως κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ από κοντά μας, όσο τους θυμόμαστε, όσο τους τραγουδάμε.

Ακούστε το εδώ :

ΣΤΙΧΟΙ : ΜΕΡΓΕΜΟΓΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
ΜΟΥΣΙΚΗ : ΤΣΟΜΠΑΝΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

Ο Παντελής Βροντάκης δεν είναι πια ανάμεσά μας, αλλά μέσα από αυτό το έργο μένει παρών, όχι μόνο στις αναμνήσεις του φίλου του, αλλά και στην καρδιά κάθε ανθρώπου που έχει χάσει έναν αγαπημένο. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο ουσιαστικός φόρος τιμής για την ψυχή του από ένα τραγούδι που κουβαλά την ειλικρίνεια του πόνου, την αγάπη της καρδιάς και τη δύναμη της Τέχνης.

Γιατί τελικά, ίσως αυτό να είναι και το αληθινό νόημα του πένθους, να παίρνουμε τον πόνο μας και να τον μετατρέπουμε σε κάτι που μπορεί να παρηγορήσει κι άλλους.

Και το τραγούδι αυτό, μέσα από την πένα του Κωστή και τη μουσική του Βασίλη, το καταφέρνει με τρόπο σπάνιο.