Το Σάββατο 5 Ιουλίου 2025, η έκθεση «ΣΥΛΛΕΚΤΕΣ» εγκαινιάστηκε στη Γκαλερί ΜΟΡΦΕΣ στην Παλιά Πόλη του Ρεθύμνου.

Ο Γιάννης Γιαννακάκης, συλλέκτης και σταθερός υποστηρικτής της τέχνης, ήταν ο πρωταγωνιστής της βραδιάς. Με τη φυσική του παρουσία και την ουσιαστική σχέση που διατηρεί με κάθε έργο της συλλογής του, έδωσε στον χώρο έναν ιδιαίτερο παλμό, μετατρέποντας την έκθεση σε μια προσωπική αφήγηση που ξεπερνούσε τα όρια της αισθητικής παρουσίασης.

Η έκθεση φιλοξενεί έργα ζωγραφικής και γλυπτικής από μερικά από τα πιο σημαντικά ονόματα της σύγχρονης ελληνικής (και όχι μόνο) εικαστικής σκηνής. Το εύρος της συλλογής –από τον Αλέκο Φασιανό και τον Βλάση Κανιάρη μέχρι τον Χρόνη Μπότσογλου και την Όπυ Ζούνη– μαρτυρά την προσήλωση του Γιαννακάκη όχι στην καταγραφή ενός συγκεκριμένου ρεύματος, αλλά στην εξερεύνηση της αυθεντικής καλλιτεχνικής φωνής.

Αυτό που ενοποιεί τις επιλογές του δεν είναι το ύφος ή η θεματολογία, αλλά η συναισθηματική ένταση, η εσωτερική ανάγκη, το προσωπικό ίχνος που αφήνει κάθε έργο.

Γνωστός για τη διακριτικότητα και τη συνέπεια με την οποία έχει σταθεί δίπλα στην τέχνη εδώ και δεκαετίες, ο Γιαννακάκης έχει διαμορφώσει μια συλλογή που δεν υπακούει σε μόδες ή ονόματα, αλλά σε κάτι πιο εσωτερικό: τη σύνδεση. «Δεν με αφορά αν ένα έργο θα “ανέβει” σε αξία. Αυτό που με σταματά μπροστά του είναι το αν νιώθω ότι μου μιλά. Κι αν μου μιλήσει, μένει μαζί μου», ανέφερε κατά τη διάρκεια της έκθεσης.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς, ο ίδιος κινήθηκε στον χώρο της γκαλερί χωρίς την τυπική απόσταση που συχνά συνοδεύει τον ρόλο του συλλέκτη.

Δεν στάθηκε πίσω από τα έργα, αλλά δίπλα τους. Πολλοί επισκέπτες στάθηκαν κοντά του, αναζητώντας όχι τόσο τεχνικές πληροφορίες, όσο ένα νήμα επικοινωνίας με το βλέμμα και το αίσθημα ενός ανθρώπου που δεν απέκτησε έργα για να τα δείξει, αλλά για να ζήσει μαζί τους.

Ανάμεσα στα έργα που ξεχώρισαν, ένα σχέδιο του Αλέκου Φασιανού με τον χαρακτηριστικό του χρωματικό διάλογο και τις φιγούρες μετωπικής στάσης στάθηκε αφορμή για μια απλή, αλλά εύγλωττη παρατήρηση του συλλέκτη: «Αυτό το έργο το αγόρασα γιατί ένιωσα ότι ο χρόνος είχε παγώσει – και ότι μέσα σ’ αυτό το πάγωμα, χωρούσε μια ολόκληρη εποχή».

Σε άλλο σημείο, ένα σιδερένιο γλυπτό του Γιώργου Ζογγολόπουλου προκάλεσε ερωτήσεις. Ο Γιαννακάκης στάθηκε εκεί για αρκετή ώρα, εξηγώντας ότι ήταν από τα πρώτα έργα που απέκτησε. «Δεν είχα ιδέα τι ήταν. Το κράτησα γιατί με καθησύχαζε. Κι ακόμη το κάνει».

Οι παρατηρήσεις αυτές δεν λειτουργούσαν ως σχόλια ειδικού. Αντιθέτως, αποκάλυπταν έναν βαθύ και ανθρώπινο τρόπο σχέσης με την τέχνη: όχι με όρους κατοχής ή αξιολόγησης, αλλά με όρους ζωής.

Η παρουσία του συλλέκτη έδωσε στην έκθεση τον χαρακτήρα μιας βιωματικής διαδρομής, όπου κάθε έργο αποτελούσε έναν σταθμό, μια συνάντηση. Δεν υπήρχαν υποδείξεις, δεν υπήρχαν οδηγίες. Το κοινό περιηγήθηκε με αργό ρυθμό, παρατηρώντας, ρωτώντας, στοχαζόμενο.

Η τέχνη δεν προσφερόταν ως προϊόν, αλλά ως εμπειρία.

Η επιλογή να παρουσιαστεί μια ιδιωτική συλλογή με τόσο ανοιχτό τρόπο –χωρίς προστατευτικά φίλτρα, χωρίς ερμηνευτικά πλαίσια που κατευθύνουν την πρόσληψη– ανέδειξε όχι μόνο την αξία των έργων, αλλά και την ποιότητα του βλέμματος του Γιαννακάκη.

Πρόκειται για ένα βλέμμα που δεν επιχειρεί να επιβληθεί, αλλά να μεταδοθεί. Και αυτό ήταν το μεγαλύτερο κέρδος της βραδιάς.

Η έκθεση «ΣΥΛΛΕΚΤΕΣ» θα διαρκέσει έως τις 26 Ιουλίου 2025 και παραμένει ανοιχτή για το κοινό κατά τις ώρες καταστημάτων (εκτός Κυριακής).

Είναι μια σπάνια ευκαιρία να δει κανείς την τέχνη όχι μέσα από την εξωτερική της λάμψη, αλλά μέσα από το εσωτερικό της αποτύπωμα – όπως το έχει βιώσει και μοιράζεται, με γενναιοδωρία, ο συλλέκτης Γιάννης Γιαννακάκης.🖋