Μελωδικά σπαράγματα της εφηβείας και ποιητικοί στίχοι εμπνευσμένοι από το θαλασσινό τοπίο ενώνονται στο τραγούδι «Ναυαγός», ένα ιδιαίτερο μουσικό έργο που έμενε για χρόνια «στο συρτάρι», μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή για να πάρει σάρκα και οστά.

Η αρχική μελωδία γράφτηκε από τον δημιουργό της όταν ήταν ακόμη έφηβος, μόλις 14–15 ετών. Αν και τότε παρέμεινε ανέκδοτη, η μουσική αυτή δεν ξεχάστηκε. Αρκετά χρόνια αργότερα, η συνάντηση με τον στιχουργό Γιώργη Ξυδιάρη, έναν άνθρωπο με εμπειρία στη θάλασσα και τη ναυτική ζωή, αποδείχθηκε καθοριστική.

Ο Ξυδιάρης, εμπνευσμένος από τη ναυτική του καθημερινότητα, συνέδεσε τη θεματική του έρωτα με εικόνες από πλοία, λιμάνια και ανοιχτά νερά, χαρίζοντας στο κομμάτι τους στίχους του.

Το αποτέλεσμα είναι ένα τραγούδι που ακροβατεί ανάμεσα στη μνήμη και τον ορίζοντα, με τον έρωτα να παρομοιάζεται με τη θαλάσσια περιπέτεια — γεμάτη κύματα, αναμονές και άγνωστες διαδρομές.

Το «Ναυαγός» κυκλοφόρησε πρόσφατα, αγγίζοντας το κοινό με την ευαισθησία και τη δύναμη του λόγου και της μουσικής. Όπως αφήνουν να εννοηθεί οι δημιουργοί, η συνέχεια βρίσκεται καθ’ οδόν — με πίστη και έμπνευση, πρώτα ο Θεός.

Ακούστε το εδώ :

Στίχοι:

Έκανα πλοίο την καρδιά
κι άνοιξε τα πανιά της
να ‘σαι όσο στέκει το σκαρί
η καπετάνισσά της

Να ‘σουν στεριά και πλοίο εγώ
με τα πανιά σκισμένα
και η αγάπη θάλασσα
να ξεβραστώ σε σένα

Η σκέψη σου χοντρό σχοινί
σαν βαποριών τον κάβο
που μ’ έδεσε και μ’ έκανε
στον έρωτά σου σκλάβο

Στον έρωτά της ναυαγός
Θεέ μου να με νιώσεις
βαπόρι απ’ τον ορίζοντα
μη στείλεις να με σώσεις