Με μια γεμάτη καρδιά και το βλέμμα στραμμένο στο παρελθόν, ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία ένα ακόμη πολιτιστικό ταξίδι γεμάτο νοσταλγία, γέλιο, συγκίνηση και πολύ αγάπη για το καλό σινεμά.
Για ακόμη μία χρονιά, η ομάδα “Εμείς κι Εμείς”, με οδηγό το μεράκι και την αγάπη για την παράδοση και την πόλη του Ρεθύμνου, μας χάρισε μαγικές θερινές νύχτες κάτω από τα αστέρια, στον Δημοτικό Κήπο.
Η δράση, που ξεκίνησε το 2012 ως μια μη κερδοσκοπική πρωτοβουλία, έχει πλέον καθιερωθεί ως θεσμός στην τοπική κοινωνία. Ένας θεσμός με ξεκάθαρο πολιτιστικό και κοινωνικό αποτύπωμα, που κάθε χρόνο καταφέρνει να ενώνει ανθρώπους κάθε ηλικίας μέσα από τη διαχρονική γοητεία του ελληνικού κινηματογράφου.
Από τις 16 έως τις 22 Ιουλίου 2025, επτά καλοκαιρινές βραδιές φιλοξενήθηκαν στο κέντρο του Δημοτικού Κήπου. Το κοινό, με μεγάλη ανταπόκριση, κατέκλυσε κάθε βράδυ τον χώρο, απολαμβάνοντας αγαπημένες ελληνικές ταινίες:
Ένα αστείο κορίτσι, Ο θησαυρός του μακαρίτη, Οι κυρίες της αυλής, Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη, Το σοφεράκι, Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες και Η θεία μου η χίπισσα. Κλασικές ταινίες που δεν χάνουν ποτέ τη λάμψη τους, ξαναζωντάνεψαν στη μεγάλη οθόνη και γέμισαν χαμόγελα το πρόσωπο των θεατών.
Αξιοσημείωτη ήταν η θερμή και εγκάρδια υποδοχή που επιφύλαξε η ομάδα “Εμείς κι Εμείς” σε όλους τους επισκέπτες: από το καλωσόρισμα με διπλό και τριπλό κέρασμα για όλους, μέχρι τη ζεστή, φιλόξενη ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε με ιδιαίτερη φροντίδα και αισθητική. Ο χώρος ήταν άψογα διακοσμημένος με αφίσες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, ενώ στο τέλος κάθε βραδιάς οι θεατές έφευγαν με ένα χαμόγελο και έναν καλό λόγο για την εμπειρία που μόλις είχαν ζήσει.
Ήταν ένα συλλογικό ταξίδι στο χθες, μια ευκαιρία να προσφέρουμε στο σήμερα λίγη από τη χαρά, την αθωότητα και τη γλυκιά μελαγχολία του παλιού ελληνικού σινεμά. Γιατί τελικά, όπως αποδείχτηκε και φέτος, ο κινηματογράφος δεν είναι μόνο εικόνα και ήχος. Είναι κυρίως οι άνθρωποι που τον μοιράζονται. Και αυτοί, κάθε καλοκαίρι, είναι πολλοί.
Θερμά συγχαρητήρια στην ομάδα “Εμείς κι Εμείς” για το όραμα, τη συνέπεια και τη ζεστασιά της.
Τους ευχόμαστε να συνεχίσουν για πολλά-πολλά χρόνια ακόμη να μας θυμίζουν πως ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος δεν είναι απλώς αναμνήσεις. Είναι πολιτισμός. Και μάλιστα ζωντανός. 🖋
