Η πορεία της Ζαχαρούλας Βρυλάκη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη δημιουργία και την έκφραση μέσω της μαντινάδας, μιας παραδοσιακής μορφής ποίησης που αγγίζει τις καρδιές και τις ψυχές των ανθρώπων.

Από την πρώτη επαφή με το γράψιμο στην εφηβική ηλικία μέχρι την εξέλιξή της σε καταξιωμένη μαντιναδολόγο, η πορεία της υπήρξε γεμάτη προσωπικές εμπειρίες και συναισθήματα. Ο πόνος, η αγάπη, οι σχέσεις και τα βιώματα της ζωής της είναι τα στοιχεία που καθοδηγούν την έμπνευσή της, εκφράζοντας την αυθεντικότητα και την ειλικρίνειά της μέσα από κάθε λέξη. Παρά τις δυσκολίες που συνάντησε στην αρχή και την αντίσταση από το περιβάλλον της, η αγάπη της για την τέχνη την ώθησε να συνεχίσει και να επιμείνει στο δρόμο της, κερδίζοντας την αναγνώριση και την εκτίμηση του κοινού.

Ταυτόχρονα, η Ζαχαρούλα είναι και δασκάλα, και η επαφή της με τα παιδιά στο σχολείο αποτελεί για εκείνη μια από τις μεγαλύτερες χαρές της ζωής. Με αγάπη και σεβασμό προς τους μαθητές της, δεν τους βλέπει μόνο ως μαθητές, αλλά ως παιδιά της. Οι αξίες και τα όρια που μεταφέρει στους μαθητές της έχουν διαμορφώσει τη δική της πορεία και τη σχέση της με τη ζωή, ενώ ταυτόχρονα την καθοδηγούν στη δημιουργία μαντινάδων που αντανακλούν τη συναισθηματική της ευαισθησία και τη βαθιά της κατανόηση για τα ανθρώπινα συναισθήματα.

Μας μιλά για τη σχέση της με τη μαντινάδα, τις προκλήσεις και τις χαρές της καλλιτεχνικής της διαδρομής, την εκπαιδευτική της αποστολή και τα όνειρα που έχει για το μέλλον, δημιουργώντας έναν ισχυρό δεσμό ανάμεσα στην τέχνη και τη διδασκαλία.

Συνέντευξη Στέλιος Κουνδουράκης

Φωτογραφίες Ανδρέας Μαρκάκης
Instagram | www.amarkakis.com | Τοποθεσία Markakis Estate

Πως ξεκίνησε η αγάπη σου για την μαντινάδα, πότε θυμάσαι να καταλαβαίνεις ότι το χεις;

Η πρώτη μου επαφή με το κείμενο γενικά έγινε στο σχολείο, συγκεκριμένα στην Α’ Λυκείου. Είχαμε ανεβάσει τότε ένα θεατρικό έργο και μου ζήτησαν να γράψω ένα κείμενο για τη φιλία. Λίγο αργότερα, με αφορμή έναν παιδικό έρωτα, έγραψα και την πρώτη μου μαντινάδα — την οποία, βέβαια, δεν τη θυμάμαι για να σας την πω (γέλια). Στη συνέχεια, συνειδητοποίησα πως οι εικόνες γύρω μου, τα ερεθίσματα από τη φύση και την καθημερινότητά μου, με ενέπνεαν να γράφω.

Το σκεφτόμουν πολύ πριν ξεκινήσω, και με προβλημάτιζε η ιδέα να εκθέτω αυτά που ένιωθα, ώστε να τα διαβάζει ο κόσμος. Επειδή ήμουν μικρή σε ηλικία, αντιμετώπισα αρχικά κάποια άρνηση από το περιβάλλον μου, κάτι που με έκανε να δειλιάσω. Δεν ήταν όλοι στο πλευρό μου — υπήρχαν στερεότυπα που σε κάνουν να κάνεις πίσω.

Παρ’ όλα αυτά, το τόλμησα. Πήρα το θάρρος και άρχισα να γράφω και να δημοσιεύω. Σιγά σιγά, και με αρκετό πείσμα, άρχισα να ανεβάζω μαντινάδες χωρίς να με νοιάζει τι θα πει ο κόσμος.

Πως αντέδρασαν οι καλλιτέχνες με τους οποίους συνεργάστηκες;

Οι καλλιτέχνες με τους οποίους έχω συνεργαστεί ήταν άψογοι. Με αντιμετώπισαν με σεβασμό και αρχές, όπως ακριβώς έπρεπε. Δεν έχω δεχτεί ποτέ σχόλια που να σχετίζονται με την εμφάνισή μου — και κακά τα ψέματα, ίσως να μπορούσε να παίξει ρόλο και αυτό — όμως όλα λειτούργησαν σε μένα με επαγγελματισμό, κάτι που μας τιμά όλους μαζί. Αυτό που τους άρεσε ήταν η μαντινάδα και ο χαρακτήρας μου, και αυτός ήταν ο μοναδικός λόγος που συνεργάστηκαν — και συνεχίζουν να συνεργάζονται — μαζί μου.

Μια άψογη και ιδιαίτερη συνεργασία, η πρώτη ουσιαστικά που είχα, ήταν με τον Αλέξανδρο Παπαδάκη από τον Άρδακτο, που όλοι γνωρίζουμε. Ο ίδιος είχε εκφράσει την επιθυμία να συνεργαστεί με ντόπιους μαντιναδολόγους, κι έτσι ξεκίνησε η συνεργασία μας. Στη συνέχεια ήρθε η συνεργασία με τον Κωστή Καμηλάκη, ο οποίος με ανέφερε στην τηλεόραση, στην εκπομπή του Γιώργου Βιτώρου. Ο κύριος Βιτώρος με αναζήτησε, μιλήσαμε στο τηλέφωνο και μου ζήτησε να του στείλω μαντινάδες. Έτσι άρχισε να με γνωρίζει ο κόσμος, και στα πανηγύρια πλέον μου ζητούσαν να λέω μαντινάδες.

Το 2024, μάλιστα, αναδείχθηκα αγαπημένος μαντιναδολόγος σε έναν διαγωνισμό στον οποίο συμμετείχα — κάτι που πραγματικά δεν περίμενα, αν σκεφτεί κανείς τα ονόματα που ήταν στη λίστα. Μπορεί να μην πήρα το πρώτο βραβείο, αλλά σίγουρα ακούστηκε το όνομά μου δίπλα σε σπουδαίους μαντιναδολόγους, όπως η Σπαντιδάκη, η Σουλτάτου και τόσοι άλλοι καταξιωμένοι στον χώρο.

Πόσο δύσκολο είναι να δημιουργήσεις μία μαντινάδα;

Η αλήθεια είναι πως έχει έναν βαθμό δυσκολίας — κάτι που δεν μπορεί εύκολα να το καταλάβει κάποιος απ’ έξω. Υπάρχουν στιγμές που, ενώ ξέρεις ακριβώς τι θέλεις να πεις, δεν σου βγαίνει· δυσκολεύεσαι. Αναρωτιέσαι αν οι λέξεις που σκέφτεσαι θα καταφέρουν να εκφράσουν το συναίσθημα όπως το νιώθεις, αν η κάθε λέξη “κουμπώσει” σωστά.

Ιδιαίτερα κρίσιμη είναι η τελευταία λέξη, εκείνη που θα ολοκληρώσει τη μαντινάδα και θα της δώσει την τελική της μορφή. Έχω πολλές μαντινάδες υποθηκευμένες στο κινητό μου, μισοτελειωμένες, που περιμένουν αυτό το “κάτι” για να βγουν στην επιφάνεια.

Ποια μαντινάδα είναι πιο εύκολο να δημιουργηθεί και να ειπωθεί, αυτή για την αγάπη, την φιλία ή τον πόνο;

Για τον πόνο… Πιστεύω πως έχει άμεση σχέση με τα βιώματα που κουβαλά κανείς στη ζωή του. Εμένα, προσωπικά, με επηρεάζει πολύ η ίδια μου η ζωή – το τι συμβαίνει σε αυτή τη στιγμή που γράφω. Ό,τι συναίσθημα έχω μέσα μου, το αποτυπώνω στο χαρτί μέσα από μια μαντινάδα. Έτσι το εκφράζω. Έχει τύχει να βρεθώ στο πιο απίστευτο μέρος που μπορείτε να φανταστείτε, και να αφήσω ό,τι κάνω εκείνη τη στιγμή μόνο και μόνο για να βρω ένα χαρτί και να γράψω αυτό που μου γεννήθηκε — μια μαντινάδα.

Έχω παρατηρήσει πως αγαπώ ιδιαίτερα δύο κατηγορίες: τις μαντινάδες που μιλάνε για τον πόνο, γιατί τον έχω ζήσει βαθιά, και εκείνες που μιλάνε για τον έρωτα. Κι όμως, πολλές από τις μαντινάδες του πόνου κρύβουν φως μέσα τους. Θα ήθελα να σας πω μία από αυτές. Την έγραψα όταν “έφυγε” ο παππούς μου, και λέει:

μεγάλο πράμα ο άνθρωπος να ζει και να γλεντίζει,

να μην πονεί να μην πενθεί μα μόνο να ελπίζει.

Και άλλη μία του πόνου, λίγο πιο ερωτική που λέει :

να γάτεγες πόσο πονώ εδά που πάμα αντίο,

μα σάζει πάντοτε ο καιρός στη ζέστη από το κρύο.

Οπότε για την φιλία και την οικογένεια δεν έχεις και πολλά να πεις;

Για τη φιλία γράφω πιο σπάνια – και για την οικογένεια ακόμη πιο σπάνια. Την οικογένεια τη θεωρώ πολύ ιερή θεματολογία, και γι’ αυτό δυσκολεύομαι να βρω τις κατάλληλες λέξεις που να της αποδώσουν τη σημασία που έχει, με όλη την ειλικρίνεια που με χαρακτηρίζει το λέω αυτό. Δεν μπορώ να γράψω, ούτε και να πω, κάτι που δεν το νιώθω. Δεν μπορώ να πω ψέματα – ποτέ.

Έχεις αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο γράφεις μαντινάδες τώρα από τον καιρό που πρωτό έγραφες;

Βέβαια, υπάρχει μεγάλη διαφορά και στον τρόπο έκφρασης και στις λέξεις, γιατί όσο μεγαλώνεις, μαθαίνεις. Μου αρέσει να κάθομαι δίπλα σε ενήλικες και να τους ακούω. Κάθε μέρα, από χωριό σε χωριό, κάτι θα ακούσω, κάτι θα μάθω. Δεν θα με δεις να κάθομαι με τη νεολαία· προτιμώ να αφουγκράζομαι αυτά που λένε οι μεγαλύτεροι. Είναι για μένα το καλύτερο σχολείο – και όλα αυτά τα κουβαλάω μέσα μου όταν γράφω τις μαντινάδες μου.

Μου προσφέρουν πάρα πολλά και τα νιώθω βαθιά. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν δηλώνουν μαντιναδολόγοι, αλλά βγάζουν υπέροχες μαντινάδες. Έχει τύχει πολλές φορές να ακούσω τέτοια λόγια από απλούς ανθρώπους – μαντινάδες που δεν τις ακούς ούτε από εκείνους που το έχουν κάνει επάγγελμα. Και βέβαια, πολλές φορές η αντίδραση των άλλων όταν ακούσουν μαντινάδα από μένα είναι έκπληξη. Κοκαλώνουν! (γέλιο) Όμως σχεδόν πάντα δέχομαι συγχαρητήρια, κι αυτό που με ευχαριστεί περισσότερο είναι ότι, όποια μαντινάδα κι αν πω, νιώθω πως φτάνει μέσα τους. Κι αυτό για μένα είναι το πιο σημαντικό.

Κάποια συμβουλή που έχεις ακούσεις απ αυτούς;

Να μην το αφήσω ποτέ. Αυτό λέω στον εαυτό μου. Γιατί ξέρω πως μέσα από τις μαντινάδες μου έχω κάτι να πω σαν άνθρωπος — και αυτό έχει για μένα μεγάλη αξία. Μου έχει τύχει αρκετές φορές να μου ζητήσουν να αλλάξω λέξεις μέσα σε μια μαντινάδα, και ειλικρινά… δεν είναι κάτι που με χαροποιεί ιδιαίτερα. Ξέρεις, για έναν μαντιναδολόγο δεν είναι εύκολο να του “πειράζουν” τα λόγια του. Πονάει λίγο, θα έλεγα, να χρειάζεται να αλλάξεις τις λέξεις σου.

Όμως, κάποιες φορές γίνεται — και γίνεται σωστά. Όπως στο καινούργιο μου τραγούδι η αλλαγή που έγινε ήταν εξαιρετική, και δεν με στεναχώρησε καθόλου. Όσο το άκουγα, η αλήθεια είναι ότι ένιωθα πως χρειαζόταν. Και αυτό τελικά είναι που μετράει.

Πόσες μαντινάδες σου έχουν γίνει τραγούδια;

Ο πρώτος που με πλησίασε, όπως προ είπα, ήταν ο Αλέξανδρος Παπαδάκης, και τον ευχαριστώ πάρα πολύ. Μαζί κάναμε τον δίσκο “Νιόσπαρτο” το 2023. Στη συνέχεια ήρθε ο Κωστής Καμηλάκης, στον οποίο έδωσα μία μαντινάδα την προηγούμενη βραδιά, πριν βγει στην εκπομπή του κύριου Βιτώρου. Μια μαντινάδα που την ένιωσε πολύ και ήθελε να τη πει.

Αν δεν τη νιώσεις μέσα σου, δεν μπορείς να την εκφράσεις. Μετά, ο Κωστής Σταυρακάκης έκανε μία από τις μαντινάδες μου τραγούδι, και πολλές άλλες μαντινάδες μου ακούγονται μέχρι σήμερα σε γλέντια και πανηγύρια. Παρόλο που δεν αμείβομαι για αυτό και με το μικρό της ηλικίας μου, μπορώ να πω ότι δέχομαι πολλά συγχαρητήρια και μεγάλη έκπληξη από ανθρώπους που είναι διαβασμένοι, έχουν δει και ακούσει τόσα πολλά, κι όμως με προτιμάνε. Αυτό για μένα έχει πολύ μεγάλη αξία.

Με τι συχνότητα γράφεις μαντινάδες;

Υπάρχουν φορές που μπορεί να περάσει ολόκληρη εβδομάδα και να μην γράψω καμία μαντινάδα. Πιστεύω πως αν το πρόγραμμα μου είναι φορτωμένο, αυτός είναι ένας από τους λόγους που μπορεί να περάσουν μέρες χωρίς να γράψω κάτι. Βέβαια, με στενοχωρεί το γεγονός αυτό, αλλά προσπαθώ να το προσπερνώ και να το αντιμετωπίζω με ηρεμία.

Σε έχουν ζητήσει μαντινάδα για οποιοδήποτε λόγο θέλουν να την χρησιμοποιήσουν φίλοι ή γνωστοί;

Πάρα πολλές φορές, μαντινάδα για ερωτικό γράμμα, για πρόσκληση, φακελάκι γάμου, ό,τι μπορείτε να φανταστείτε.

Πες μία ιστορία ή τις ιστορίες που κρύβονται πίσω από κάποια μαντινάδα.

Προφανώς, για να γράψεις μια μαντινάδα πρέπει να σε οδηγεί κάποιο συναίσθημα. Ένα από τα πρώτα συναισθήματα που με ώθησαν να γράψω τις πρώτες μου μαντινάδες ήταν ο πόνος — ο εφηβικός πόνος, που ήθελα με κάποιον τρόπο να τον εκφράσω. Έτσι απλά, έγραψα τη μαντινάδα. Την κράτησα για μένα, κι έτσι έμεινε. Μαντινάδες βγαίνουν και μέσα από γεγονότα της ζωής.

Μια κουρά, ένας γάμος — για τον γαμπρό ή τη νύφη — ακόμα και σε μέρα που κάποιος παίρνει το πτυχίο του, μπορώ να γράψω μαντινάδα. Όπως το φαντάζεστε: ένα μεγάλο πανό, και πάνω του γραμμένη η μαντινάδα. Γενικά, μπορώ να γράψω για πολλά πράγματα που συμβαίνουν. Όμως, συχνά σε μια παρέα δεν φαντάζεται κανείς ότι μια γυναίκα μπορεί να βγάλει μαντινάδα, και ενθουσιάζονται όταν το κάνω. Μόλις με ακούσουν, η έκπληξη δίνει γρήγορα τη θέση της στον θαυμασμό — και μετά συνεχίζουν να ζητούν κι άλλες. Ακόμα περισσότερες.

Πες μας την μαντινάδα που έβγαλες πρόσφατα, την τελευταία σου μαντινάδα.

Ήταν προχθές… Μια μαντινάδα που μιλάει για τον σεβντά και λέει:

«Θέε μου, αν είχα ένα λεφτό να έσαζα τα πάντα,
που το σεβντά μου θ’ άρχιζα, και μην ρωτήξεις γιάντα.»

Την έγραψα σε ένα γλέντι και εκτελέστηκε αμέσως από τον Γιώργο Αλεξαντωνάκη. Υπάρχει και σε βίντεο, αλλά και σε ένα χαρτάκι που έβαλα μετά στην τσέπη μου. Νιώθω πως αν δεν τις γράψω τις μαντινάδες μου, είναι σαν να τις πετάω. Γι’ αυτό και τις κρατάω – τις φυλάω σαν να είναι παιδιά μου. Έχουν ψυχή.

Γράφεις πολλές μαντινάδες, βιβλίο θα δούμε κάποια στιγμή, το έχεις στα άμεσα σχέδιά σου;

Μεγάλη κουβέντα είπατε τώρα… Είναι μέσα στους στόχους μου — μέσα στα όνειρά μου — να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο. Έχω ήδη κρατήσει αρκετό υλικό για ένα τέτοιο πλάνο, και σκοπεύω να το οργανώσω σωστά. Οι μαντινάδες θα χωριστούν σε ενότητες, ώστε να μην κουράζουν τον αναγνώστη, αλλά και για να υπάρχει μια φυσική ροή ανάλογα με το θέμα και το συναίσθημα.

Πάντα ζητάω γνώμες από ανθρώπους που με περιβάλλουν, ώστε να επιλέξω εκείνες τις μαντινάδες που πιστεύω ότι ταυτίζονται με τους περισσότερους ανθρώπους. Ο σκοπός μου είναι να αγγίξουν τους μεγαλύτερους σε ηλικία, αλλά παράλληλα να μπορούν να διαβαστούν και να αγαπηθούν και από τη νεολαία.

Η γυναικεία ματιά που έχεις σε αυτό που κάνεις, έχει διαφορά από μαντινάδες που γράφουν άνδρες μαντιναδολόγοι;

Σίγουρα τα συναισθήματα τα νιώθουμε, αλλά οι δικές μου μαντινάδες είναι λίγο πιο ήπιες. Οι άνδρες έχουν την τάση να ζουν πιο έντονα αυτά που γράφουν — κάτι που το θαυμάζω, φυσικά, δεν το κατακρίνω καθόλου. Πολλές φορές, επειδή ακριβώς οι μαντινάδες μου είναι πιο ήπιες, μου ζητάνε να τις «βαρύνω» λίγο.

Και το κάνω με μεγάλη χαρά – δεν χαλάω χατίρια. Αν και κάποιες φορές δυσκολεύομαι να γράψω κάποιες μαντινάδες, τελικά τα καταφέρνω μια χαρά. Όταν δω πως δεν μου βγαίνει, το αφήνω για λίγο. Στενοχωριέμαι λιγάκι με τον εαυτό μου, αλλά ξεκουράζομαι και μετά το συνεχίζω. Να ξέρετε, στις μαντινάδες, το δεύτερο κομμάτι είναι πιο δύσκολο από το πρώτο. Εκεί χρειάζεται να ταιριάξουν οι καταλήξεις, να υπάρχει ρυθμός και νόημα, να βγάλει μια ποίηση που θα την κάνει μοναδική.

Υπάρχει και μία μαντινάδα που θυμάμαι ότι με δυσκόλεψε αλλά την έβγαλα και λέει : δεν φτάνει μύδα μυγδαλιά την ομορφιά που σέρνεις, κι αυτή ανθίζει όμορφα μα συ την υπερβαίνεις.

Υπάρχει σωστή ή λάθος θεματολογία στις μαντινάδες, να είναι ερωτικές ή λυρικές;

Όλες αυτές οι παράμετροι είναι κατά την άποψη του καθενός. Για μένα, όμως, δεν είναι ακριβώς έτσι. Ξέρω, βέβαια, από κάποιους ανθρώπους που θα πουν “ναι”, ότι τις ξεχωρίζουν. Είναι αναλόγως τι θες να διαβάσεις, τι θες να ακούσεις, και πώς το παίρνει ο καθένας μέσα του.

Ποια δική σου μαντινάδα είναι η αγαπημένη σου;

Η αγαπημένη μου λέει:

«Εγώ γατέχω που θα πω το πόνο που με δέρνει, σε ένα πουλί που με φτερά σπασμένα γύρωφέρνει.»

Είναι από τις αγαπημένες μου, κι αυτή αφιερωμένη στον παππού μου. Και άλλη μία θα σας πω, που βγήκε στη στιγμή, στο τραπέζι την ώρα που τρώγαμε όλοι μαζί.

«Μη θες παντέρμε άνθρωπε περίσσια να σου τρέχουν, και κράθιε εκείνο που χτισες, με πλειά αξία έχουν.»

Θυμάμαι ότι συζητούσαμε για ό,τι μας συμβαίνει αυτό τον καιρό, για τις καταστάσεις που ζούμε και βιώνουμε. Τόσα πολλά γίνονται και οι περισσότεροι δεν μπορούν να συμβιβαστούν με ό,τι έχουν, αναζητούν μονίμως περισσότερα. Έτσι μου βγήκε και ήταν ο λόγος που την είπα. Έχω βγάλει και δύο μαντινάδες για τα Τέμπη, αν θέλετε να σας τις πω και λένε:

«Σαφή νεκροί, σαφή κακά, εγκλήματα και λάθη,
γροικώ και γίνονται παντού, Θέε μου πάνε όλα στράφη.»

Και η δεύτερη λέει:

«Το πλια μεγάλο έγκλημα που θα ‘χουμε ιστορία,
είναι εκείνο των Τεμπών κι αυτό ναι αμαρτία.»

Σε άγγιξε η ιστορία των Τεμπών όπως όλους μας;

Η αδερφή μου σπουδάζει στη Θεσσαλονίκη και μεταφέρεται με αυτά τα μέσα. Οπότε το ένιωσα σα να έχει συμβεί σε εμένα. Πρέπει να αλλάξει όλο αυτό. Είναι πολύ λυπηρό να συμβαίνουν όλα αυτά και επειδή είμαι ευαίσθητη, δεν μπορούσα να μην γράψω κάτι. Βέβαια, το κλάμα και τη συγκίνηση εγώ τα μεταφράζω σε δύναμη. Εκφράζεις αυτό που νιώθεις, για να βγουν αισιόδοξα μηνύματα.

Μία άλλη που έχω βγάλει αναφέρεται στον παιδικό καρκίνο και λέει:

«Γιάντα, Θεέ μου, πέμπιστο το πόνο σε κοπέλια,
κι να σκορπούνε τη χαρά στο σπίτι με τα γέλια.»

Συνεχίζει λέγοντας:

«Σφίγγει η καρδιά μου οντέ γροικώ κοπέλι με καρκίνο,
και μου θυμίζει πως απλά πράγματα αξία δίνω.»

Τώρα θέλουμε να μας πεις κι άλλες οπότε σε ακούμε, μοιράσου μαζί μας κάποιες που σε έχουν αγγίξει συναισθηματικά πολύ.

Δυστυχώς ακούμε για τροχαία ατυχήματα, ένα μεγάλο πρόβλημα εδώ στο νησί, και αυτό με έχει κάνει να γράψω. Ένας φίλος έχασε τη μητέρα του και, ακούγοντας την μαντινάδα που έβγαλα, μου εκμυστηρεύτηκε ότι του πέρασα αυτό που νιώθω. Λέει:

«Σε ενούς δεντρού που χει κλαδιά σπασμένα θα μιλήσω,
τον πόνο που χω στην καρδιά να το παρηγορήσω.»

Συνεχίζει λέγοντας:

«Τον ίδιο πόνο θα χουμε κι εγώ κι αυτό συνάμα,
πονεί κι εκείνο κι ας μη δω να φαίνεται το κλάμα.»

Και τελειώνει με:

«Πολλές φορές πως δεν θα ειδείς δάκρυα μπρος στα μάτια,
δεν πάει να πει πως η ψυχή δεν έσπασε κομμάτια.»

Είναι ταλέντο αυτό που έχεις το μόνο σίγουρο.

Το θεωρώ Θεού χάρισμα. Έχω περάσει πόνο στη ζωή μου για διάφορους λόγους, όμως πλέον η δύναμή μου είναι το να γράφω μαντινάδες. Είναι η παρηγοριά μου. Τίποτα άλλο δεν με ηρεμεί και δεν με κάνει να νιώθω καλά όσο η στιγμή που γράφω μια μαντινάδα.

Παράλληλα, η άλλη στιγμή που με γεμίζει ευτυχία και χαρά είναι όταν βρίσκομαι με τα παιδιά μου στο σχολείο. Ως δασκάλα, δεν τα βλέπω απλώς σαν μαθητές, αλλά σαν παιδιά μου. Τα αγαπώ πάρα πολύ. Ήταν και το όνειρό μου να γίνω δασκάλα, και χαίρομαι πολύ που το κατάφερα. Ένα από τα όνειρά μου είναι να δημιουργήσω έναν δικό μου χώρο, όπου θα μπορώ να προσφέρω δημιουργική απασχόληση στα παιδιά. Θεωρώ ότι τα παιδιά είναι το νόημα της ζωής, και θα ήθελα, κάποια στιγμή στο μέλλον, να γίνω και η ίδια μητέρα.

Με τι άλλο ασχολείσαι στον ελεύθερο χρόνο σου;

Μου αρέσει πάρα πολύ ο χορός και χορεύω από 6 χρονών μικρό παιδί ξεκινώντας φυσικά με παραδοσιακούς χορούς. Ήταν και ο μπαμπάς μου χορευτής οπότε ήταν επόμενο να μάθω κι εγώ από μικρή πηγαίνοντας και ξεκινώντας αυτό το ταξίδι στην παράδοση από τη σχολή χορού Πυρρίχια Δρώμενα του Μάρκου Κοκολάκη.

Μου έδωσε πολλή ώθηση αυτό το ξεκίνημα, εξελίχθηκα και σε άλλους συλλόγους με την πάροδο των χρόνων κι έφτασα στο σημείο να διδάσκω χορό κι εγώ η ίδια μετά στα παιδιά. Ακόμα ένα όνειρο που έχω να δημιουργήσω μία δική μου σχολή χορού. Έχω ασχοληθεί και με τον αθλητισμό, έκανα στίβο, βόλεϊ και καράτε κι έχω και κάποια μετάλλια.

Πως είσαι σαν εκπαιδευτικός;

Όταν τελειώσω το γράψιμο της μαντινάδας, κάθομαι και διαβάζω πολύ. Στόχος μου είναι να μπορέσω να μεταλαμπαδεύσω στα παιδιά μου στο σχολείο όλα όσα ίσως εγώ δεν κατάφερα να πάρω. Δεν είναι πια όλα με φωνές και τιμωρίες, όπως παλιά. Σήμερα, έχουμε τους δικούς μας κώδικες, περιορισμούς και όρια. Όλα ξεκινούν από εμάς τους ίδιους.

Πρώτα πρέπει να είμαστε εμείς καλά και, μόνο έτσι, θα μπορέσουμε να γίνουμε καλύτεροι εκπαιδευτικοί για τα παιδιά μας. Νιώθω πολλές φορές ότι περιμένω με ανυπομονησία την ώρα και τη στιγμή να βρεθώ ξανά κοντά τους. Σε σημείο που συζητάω με γονείς και εκτός σχολείου, για να δω τα παιδιά τους. Αυτό το εκτιμούν και φαίνεται στα χαμόγελα των παιδιών. Με τον τρόπο μου, προσπαθώ να τους προσφέρω όσα περισσότερα μπορώ.

Υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον έχεις;

Ναι, πάντα. Έχω τους γονείς μου δίπλα μου σε ό,τι κάνω. Ο μπαμπάς μου, αυστηρός μεν, αλλά πάντα παρών, με έχει βοηθήσει καθοριστικά. Με τη βοήθειά του απέφυγα λάθη που θα μπορούσαν να με οδηγήσουν σε κακές επιλογές, όπως θα έκανε κάθε πατέρας για την κόρη του. Θέτοντας όρια, κατάλαβα πως αυτά είναι που σε βοηθούν να εξελιχθείς σαν άνθρωπος.

Η καθοδήγηση του και τα όρια που μου έβαλε είναι ακριβώς αυτά που με έχουν διαμορφώσει και με έχουν κάνει να είμαι ο άνθρωπος που είμαι σήμερα. 🖋