Ήταν εκεί στις αρχές του ‘80 όταν διάβασα μέσα σε μια νύχτα -φυσικά- το καταπληκτικό Άρωμα του Πάτρικ Ζίσκιντ όταν έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο με εξώφυλλο που θύμιζε Άρλεκιν με έναν τραγόμορφο τύπο που κρατούσε στην αγκαλιά του μια αιθέρια γυναικεία ύπαρξη.
Είχε τίτλο «Το Άρωμα του Ονείρου», κάποιου Τομ Ρόμπινς και ομολογώ δεν τον ήξερα τον άνθρωπο. Κάθε ευπρεπής βιβλιοφάγος που σέβεται τον εαυτό του δεν αφήνει ένα βιβλίο αν δεν ικανοποιήσει τουλάχιστον την περιέργεια του.
Τελικά έπεσα επάνω σε έναν Βίκινγκ που ταξίδευε στην Αρκαδία με τον θεό Πάνα παρέα με ένα μπλε μπουκαλάκι, ήταν αθάνατος και υπήρχαν πολλά παντζάρια. Ήταν σαν μια γνωριμία που ξεκινά με μια απλή καλημέρα και εξελίσσεται σε φιλία.
Στις συζητήσεις με φίλους όλοι μου έλεγαν για τον Τρυποκάρυδο, πράγμα που σημαίνει για εμένα ότι δεν θα το διάβαζα με τίποτα – έχω αυτήν την εμμονή, όταν κάποιο βιβλίο, ταινία, τραγούδι κλπ… παίρνει μεγάλη δημοσιότητα γίνομαι επιφυλακτικός απέναντι του. Έτσι κι εγώ πήρα να διαβάσω τον Χορό των Εφτά Πέπλων. Αυτό ήταν, από τότε η σχέση μας έγινε «αδελφική». Για να μη μακρηγορώ έχω διαβάσει ότι έχει γράψει, σχεδόν ότι συνεντεύξεις έχει δώσει και έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά, φυσικά και τον Τρυποκάρυδο πέμπτο, έκτο δεν θυμάμαι ακριβώς στην σειρά των αναγνώσεων μου.
Επιτρέψτε μου σε αυτό το σημείο να αναφερθώ στην ανάγνωση του κατά την γνώμη μου καλύτερου βιβλίου του. Είναι μια εποχή όπου κάνω μια τηλεφωνική υπηρεσία δύο απογεύματα την εβδομάδα για περίπου μιάμιση ώρα την φορά. Έχω λοιπόν στο συρτάρι το Another Roadside Attraction (Αμάντα το κορίτσι της Γης) – έχω αναφέρει και άλλη φορά ότι οι ελληνικοί τίτλοι κάποιων βιβλίων του είναι τουλάχιστον ατυχείς– και το διαβάζω κάθε φορά πού είμαι εκεί, μου πήρε τελικά περίπου ένα χρόνο να το τελειώσω.
Τέλος πάντων ο Τoμ Ρόμπινς αναχώρησε για τα αστέρια ποu τόσο αγαπούσε φέτος στις 9 του Φλεβάρη. Έχουν γραφτεί δεκάδες άρθρα και αφιερώματα. Τον έχουν αποκαλέσει ως συγγραφέα ψυχεδελικό, εφηβικό, αξιοπερίεργο φυτό τις δεκαετίας του ‘60 και πλείστα άλλα επίθετα. Φαντασθείτε έναν συγγραφέα που βάζει κουταλάκια να ταξιδεύουν δίπλα σε ένα βαν σε σχήμα κοτόπουλου, παρέα με έναν πράκτορα που αν πατήσει στο έδαφος θα πεθάνει, που περιγράφει μια ερωτική ιστορία ενός βομβιστή με μια πριγκίπισσα μέσα σε ένα κουτί τσιγάρα και από την άλλη μεριά να υπάρχει ένας εξαιρετικός μουσικός της τζαζ που κάνει παρέα με έναν ντοπαρισμένο πρώην παίκτη του αμερικάνικου φουτμπόλ που κυκλοφορεί με έναν κλεμμένο νεκρό από το Βατικανό. Μοναστήρια που συνορεύουν με ένα με ράντσο που έχει μόνο καουμπόισσες με παράξενα ανατομικά χαρακτηριστικά.
Εδώ λοιπόν εγώ θα δεχτώ όλα αυτά τα επίθετα όμως θα προσθέσω ότι όχι ο Τομ Ρόμπινς δεν ήταν ένας τριπαρισμένος ψυχεδελικός του `60, το αντίθετο θα έλεγα. Ο Ρόμπινς ήταν ένας βαθύς γνώστης της κοινωνίας και των κανόνων που αυτή βάζει και γι` αυτό με την γραφή του ανέτρεπε ακριβώς αυτούς τους κανόνες και τον τρόπο που εμείς τους αντιλαμβανόμαστε. Ήταν επίσης προφητικός όχι λόγω κάποιας ενόρασης αλλά λόγω αυτής ακριβώς της γνώσης και όλα αυτά μέσα από ένα ταξίδι γεμάτο γεύσεις και αρώματα.
Εγώ θα τον αποκαλούσα τελικά Μέγα Μύστη της Γευσιγνωσίας ο οποίος όπως είχε δηλώσει αν ήταν να εκτελεστεί την επόμενη ημέρα, θα ήθελε για τελευταίο γεύμα μια φρατζόλα ψωμί -από συγκεκριμένο φούρνο φυσικά- για να φτιάξει ένα σάντουιτς με μαγιονέζα –επίσης συγκεκριμένης μάρκας- και ντομάτες και αυτές από συγκεκριμένη περιοχή ασφαλώς.
Κατά την γνώμη μου είναι ένας από τους ποιο επιδραστικούς συγγραφείς του 20ου αιώνα και το έργο του μας το σέρβιρε μέσα σε μια ΘΙΒΕΤΙΑΝΗ ΡΟΔΑΚΙΝΟΠΙΤΑ παρέα με ένα ΜΠ όπως Μπύρα.
Υ.Γ. Θα σας πρότεινα να διαβάσετε όλα του τα βιβλία, χρειάζεται υπομονή και κάποιες στιγμές αντοχή λόγω της ιδιαίτερης γραφής του, όμως πιστέψτε με στο τέλος θα δικαιωθείτε.
Αιδεσιμότατος
