Η Μαρία Μυριοκεφαλιτάκη, με καταγωγή από το Ρέθυμνο, αποτελεί μία από τις πιο λαμπρές παρουσίες της νέας γενιάς στο ελληνικό γυναικείο πόλο. Με δυναμισμό, πάθος και αφοσίωση, κατάφερε σε νεαρή ηλικία να διακριθεί σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, αποδεικνύοντας πως το ταλέντο συνδυασμένο με σκληρή δουλειά μπορεί να φέρει σπουδαία αποτελέσματα.

Πρόσφατα, με την Εθνική Ομάδα Γυναικών, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο στην πόλη Τσενγκτού της Κίνας, γράφοντας ιστορία για το ελληνικό πόλο. Σε αυτή τη συνέντευξη, μας μιλά για την αξέχαστη εμπειρία της στην Κίνα, την πορεία της από τις πρώτες της βουτιές στο Ρέθυμνο μέχρι την κορυφή, και τα όνειρά της για το μέλλον.

Συνέντευξη Στέλιος Κουνδουράκης

Πώς έζησες τη στιγμή της απονομής του χρυσού μεταλλίου; Τι σκεφτόσουν εκείνη τη στιγμή;

Δεν το είχα πιστέψει – αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Άρχισα να το συνειδητοποιώ όταν πια η σημαία κυμάτιζε και ακουγόταν ο εθνικός ύμνος της χώρας μας, της Ελλάδας. Ήμασταν στο κέντρο του βάθρου και μέσα μου αντηχούσε μια φωνή που έλεγε: «Τι γίνεται τώρα; Θα ακούσουμε τον εθνικό μας ύμνο;». Ήταν μια απορία, αποτέλεσμα της τεράστιας έκπληξης που ένιωθα βλέποντάς μας στο πιο ψηλό σκαλί.

Εκείνη τη στιγμή άρχισα να καταλαβαίνω πως, ναι, είχαμε κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο – πως ήμασταν πρώτες στο World Cup, για πρώτη φορά στην ιστορία αυτής της ομάδας. Μια εμπειρία μοναδική, πρωτόγνωρη, ειδικά για το επίπεδο των εθνικών ομάδων.

Ποια θεωρείς πως ήταν τα “κλειδιά” για την επιτυχία της Εθνικής σε αυτό το τουρνουά;

Θεωρώ πως οι αλλαγές που έγιναν, αυτός ο αέρας ανανέωσης, έπαιξε σημαντικό ρόλο – ειδικά με την έλευση του νέου προπονητή και την προσθήκη νέων παικτριών που από την αρχή “έδεσαν” εξαιρετικά με την ομάδα. Ίσως βοήθησε και το γεγονός ότι η επιτυχία αυτή ήρθε λίγο μετά την Ολυμπιάδα του Παρισιού, οπότε δεν υπήρχε τόσο μεγάλο άγχος, καθώς η πορεία μας στους Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν ήδη πετυχημένη.

Μπορέσαμε έτσι να δοκιμάσουμε τις δυνάμεις μας ενόψει του Παγκοσμίου που έρχεται το καλοκαίρι, τον Ιούλιο. Παρόλα αυτά, πιστεύω πως πλέον οι ομάδες είναι πολύ κοντά σε επίπεδο. Δεν υπάρχουν πια τα “μεγαθήρια” του παρελθόντος, όπως ήταν η Αμερική και η Ισπανία – έχουν αλλάξει πολλά. Έτσι, όλα κρίνονται στις λεπτομέρειες, και γι’ αυτό μπορείς να δεις μια ομάδα να πρωταγωνιστεί σε μία διοργάνωση και μια άλλη να ξεχωρίζει στην επόμενη. Αυτό λειτουργεί ως έξτρα κίνητρο για όλες μας: μπαίνεις πλέον στη διαδικασία να το πιστέψεις – ότι μπορείς να διακριθείς, ακόμη και να κατακτήσεις μια μεγάλη διοργάνωση.

Υπήρξε κάποια δύσκολη στιγμή κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου που χρειάστηκε να δείξετε ψυχική αντοχή ως ομάδα;

Ναι, χρειάστηκε – και αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στον ημιτελικό με την Ολλανδία. Για δυόμισι οκτάλεπτα κυνηγούσαμε στο σκορ. Σε κάποια στιγμή το σκορ ήταν 11-7 υπέρ τους, όμως στο τέλος του τρίτου οκτάλεπτου είχαμε ισοφαρίσει σε 11-11. Αυτό από μόνο του έδειξε πως έχουμε τα ψυχικά αποθέματα για να ανατρέψουμε έναν τόσο δύσκολο αγώνα – πόσο μάλλον έναν ημιτελικό σε ένα World Cup. Δεν φοβήθηκα καθόλου, γιατί είχα απόλυτη πίστη στα κορίτσια και στο πλάνο του προπονητή μας. Ήξερα ότι με κάποιον τρόπο θα καταφέρναμε να γυρίσουμε το παιχνίδι και να το φέρουμε στα μέτρα μας. Κι όταν το παιχνίδι έρθει στα μέτρα μας, ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει αυτό: ξεκινά η αντεπίθεση, αυτή που ξέρουμε να κάνουμε – και που φέρνει νίκες.

Τι σημαίνει για σένα προσωπικά αυτό το χρυσό μετάλλιο;

Αυτό σημαίνει ξεκάθαρα πως οι κόποι μας ανταμείβονται – σε εθνικό επίπεδο – και μας δίνει ακόμα μεγαλύτερη όρεξη να συνεχίσουμε τη δουλειά, ώστε να έρθουν ακόμα περισσότερες επιτυχίες στο μέλλον, σε όποια διοργάνωση κι αν βρεθούμε.

Πώς ξεκίνησε η σχέση σου με το πόλο και τι ήταν αυτό που σε τράβηξε σε αυτό το άθλημα;

Η ζωή μου στις πισίνες και στο κολυμβητήριο του Ρεθύμνου ξεκίνησε όταν ήμουν πολύ μικρή, μαθαίνοντας απλώς να κολυμπάω – καμία σχέση τότε με το αγωνιστικό τμήμα πόλο του Ν.Ο.Ρ. Όμως, κάποια στιγμή, η Έλσα Πατσαχάκη, που εκείνα τα χρόνια ήταν για χρόνια αρχηγός της γυναικείας ομάδας, παρατήρησε ότι ξεχώριζα – κυρίως λόγω σωματότυπου – από τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας μου και μου πρότεινε να δοκιμάσω το πόλο. Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Από την πρώτη στιγμή που έπαιξα, κατάλαβα ότι αυτό είναι κάτι που με ενθουσιάζει πραγματικά – κάτι που θέλω να κάνω για πολλά χρόνια. Και δεν σταμάτησα ποτέ. Βοήθησε πολύ και το γεγονός ότι εκείνη την εποχή η ομάδα του Ρεθύμνου αγωνιζόταν στην Α1 κατηγορία.

Όλοι θυμόμαστε τι είχε καταφέρει το Ρέθυμνο στις γυναίκες – μια εποχή γεμάτη έντονες στιγμές. Έτσι, από πολύ μικρή και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, βρέθηκα βασική στην ομάδα, με συμμετοχές στην κορυφαία κατηγορία. Ένιωσα περήφανη που ήμουν μέλος της ομάδας που κατάφερε κάποια στιγμή να τερματίσει στην 3η θέση του πρωταθλήματος και να εξασφαλίσει συμμετοχή στην Ευρώπη. Ήταν πραγματικά μοναδικές και αξέχαστες εμπειρίες – και για μένα και για το ίδιο το Ρέθυμνο. Αυτές οι αναμνήσεις μου προκαλούν μόνο χαρά και νοσταλγία. Αν υπήρχαν οι κατάλληλες συνθήκες, θα ήθελα πραγματικά να δω τον Ν.Ο.Ρ. να επιστρέφει στην Α1, να ξεχωρίζει ξανά, να έχει ενεργή παρουσία και όχι απλώς να παλεύει για τη σωτηρία του. Το αξίζει.

Έχεις μεγάλο παρελθόν με τον Ν.Ο.Ρ., αν και έφυγες μικρή για το μεγάλο άλμα και την μεταγραφή σου στον Ολυμπιακό;

Είμαι – και θα είμαι πάντα – ευγνώμων για όλα όσα μου πρόσφερε ο Ν.Ο.Ρ. και οι άνθρωποί του. Το σωματείο με στήριξε ουσιαστικά στα πρώτα μου βήματα και, το πιο σημαντικό, με άφησε ελεύθερη να κυνηγήσω τα όνειρά μου όταν παρουσιάστηκε η ευκαιρία για το επόμενο βήμα στην καριέρα μου.

Ποια ήταν η πιο δύσκολη περίοδος στην καριέρα σου μέχρι σήμερα;

Θα μπορούσα να πω ότι υπήρξαν δύο πολύ δύσκολες στιγμές στην καριέρα μου. Η πρώτη ήταν η μετάβασή μου από το Ρέθυμνο στον Ολυμπιακό, όταν ήμουν μόλις δεκαέξι χρονών. Ήταν η πρώτη φορά που έφυγα από το σπίτι μου, μόνη μου, μακριά από την οικογένεια και τους δικούς μου ανθρώπους. Είχα να διαχειριστώ τις διπλές προπονήσεις, το σχολείο, και παράλληλα μια εντελώς καινούργια καθημερινότητα. Μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα έπρεπε να αλλάξω τα πάντα: συνήθειες, περιβάλλον, ρυθμούς.

Η δεύτερη, και ίσως ακόμη πιο δύσκολη στιγμή, ήταν πέρσι – το 2024 – όταν τραυματίστηκα σοβαρά και δεν κατάφερα να συμμετάσχω στο Πανευρωπαϊκό. Ήταν ένας διαφορετικός τραυματισμός, όχι από αυτούς που “γνωρίζεις” και ξέρεις τι να περιμένεις. Δεν ξέραμε πώς να τον διαχειριστούμε ούτε εγώ, ούτε οι γιατροί, ούτε οι φυσιοθεραπευτές μου. Υπήρχε μεγάλο άγχος: αν θα επανέλθω, αν θα προλάβω, αν θα είμαι ξανά όπως πριν. Γι’ αυτό και θέλω να τους ευχαριστήσω όλους θερμά για τη στήριξη και τη δουλειά που έκαναν για να μπορέσω να επιστρέψω. Είναι πραγματικά τρελό αν το σκεφτεί κανείς: το Πανευρωπαϊκό και το Παγκόσμιο είχαν μόλις τρεις εβδομάδες διαφορά – στο ένα δεν έπαιξα, στο άλλο ήμουν παρούσα. Αυτό και μόνο τα λέει όλα.

Αν μπορούσες να δώσεις μία συμβουλή στην “Μαρία των 12 ετών”, ποια θα ήταν;

Θα της έλεγα να μην εγκαταλείψει ποτέ τα όνειρά της. Να συνεχίσει να δουλεύει σκληρά και με πίστη για αυτό που η ίδια πιστεύει ότι είναι σωστό – γιατί στο τέλος της διαδρομής, αυτό είναι που μετράει: να έχεις μείνει πιστή σε αυτό που αγαπάς.

Τι είναι αυτό που πιστεύεις σε έκανε να ξεχωρίσεις στο πόλο και από μικρή ηλικία φάνηκε ότι αυτό θα κάνεις;

Τα σωματικά μου προσόντα, κακά τα ψέματα, είναι κάτι που πιστεύω με έκανε να ξεχωρίσω. Είναι ένα τεράστιο πλεονέκτημα, αλλά δεν αρκεί από μόνο του – ούτε αυτό, ούτε το ταλέντο, όσο μεγάλο κι αν είναι. Δεν είναι αρκετά για να σε εξελίξουν πραγματικά.

Για μένα, τα πιο σημαντικά “προσόντα” που μπορεί να έχει μια αθλήτρια, ειδικά στο πόλο, είναι η υπομονή και η επιμονή. Αυτά είναι που σε βοηθούν όχι μόνο να διακριθείς, αλλά και να αντέξεις μέσα στον χρόνο. Η προπόνηση που έκανα – και συνεχίζω να κάνω – πιστεύω ότι είναι ο λόγος που έχω καταφέρει να σταθώ στο επίπεδο που βρίσκομαι σήμερα και να παραμείνω εκεί, με σταθερότητα και συνέπεια.

Ποιους ανθρώπους θεωρείς “κλειδιά” στην αρχή αυτής της πορείας;

Σίγουρα η Έλσα Πατσαχάκη είναι ο πρώτος κρίκος αυτής της αλυσίδας ανθρώπων που με βοήθησαν. Ήταν η αρχή όλων όσων ακολούθησαν, και δεν θα σταματήσω ποτέ να της το αναγνωρίζω. Στη συνέχεια, ένα τεράστιο κεφάλαιο της πορείας μου υπήρξε και ο Κώστας Χατζηδάκης – ένας άνθρωπος που είχε καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξή μου μέχρι σήμερα.

Επίσης, νιώθω μεγάλο σεβασμό και εκτίμηση για τον Κώστα Φυτσανάκη, έναν προπονητή με σταθερό και ουσιαστικό αποτύπωμα στην πορεία μου, αλλά και φυσικά για τον Χάρη Παυλίδη, που αποτελεί για μένα σημείο αναφοράς – ένα πραγματικό ορόσημο στην καριέρα μου. Όλοι οι προπονητές με τους οποίους συνεργάστηκα ήταν σημαντικοί. Από τον καθένα πήρα κάτι διαφορετικό – κάτι που με βοήθησε να εξελιχθώ και να γίνω καλύτερη. Αλλά το πόλο δεν είναι μόνο προπονητές. Είναι και οι συμπαίκτριες – κορίτσια με ήθος, αξίες, πραγματικά καλά παιδιά. Έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην πορεία μου.

Η παρέα μαζί τους, η καθημερινότητα στην προπόνηση, η εμπειρία του να είσαι μέλος μιας τέτοιας ομάδας, μόνο θετικά μπορεί να σου προσφέρει. Θα ξεχωρίσω τη Φιλιώ Μανωλιουδάκη, όχι μόνο ως αθλήτρια αλλά και ως άνθρωπο – με απίστευτο χαρακτήρα, φιλοσοφία και ηγετική παρουσία. Είναι σπάνιο να συναντήσεις τέτοιες αθλήτριες, εκτός αν βρεθείς σε επίπεδα υψηλού ανταγωνισμού. Το ίδιο ισχύει για τη Νικόλ Ελευθεριάδου, την Ιωάννα Σταματοπούλου και πολλές άλλες που θα μπορούσα να αναφέρω – γυναίκες από τις οποίες έχω πάρει πολλά, σε κάθε επίπεδο. Νιώθω πραγματικά τυχερή που είχα – και έχω – τέτοιους ανθρώπους στη ζωή μου.

Πώς προέκυψε η μεταγραφή σου στον Ολυμπιακό; Πώς ένιωσες όταν έμαθες ότι θα αγωνιστείς σε έναν από τους μεγαλύτερους συλλόγους της χώρας;

Η αλήθεια είναι ότι αυτή η μεταγραφή στον Ολυμπιακό προετοιμαζόταν σχεδόν έναν χρόνο πριν τελικά ολοκληρωθεί. Ο πατέρας μου τότε θεώρησε – και όχι άδικα – ότι ήμουν πολύ μικρή για ένα τέτοιο βήμα. Ήμουν μόλις δεκαπέντε χρονών, ανήλικη, και η σκέψη να φύγω από το Ρέθυμνο και να μετακομίσω στην Αθήνα φαινόταν τεράστια. Όταν τελικά έγινε η μεταγραφή, τα συναισθήματα ήταν πρωτόγνωρα.

Δεν μπορούσα να φανταστώ, ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα, ότι θα βρεθώ να παίζω στον Ολυμπιακό – σε μια ομάδα που εκείνη την εποχή κέρδιζε Ευρωλίγκες, Super Cup και είχε ήδη κατακτήσει τα πάντα. Αρχικά δεν υπήρχε κάποιο ξεκάθαρο πλάνο να είμαι τόσο ενεργό μέλος της γυναικείας ομάδας. Απλά… έγινε. Και ξαφνικά, βρέθηκα να παίζω δίπλα σε θρύλους του αθλήματος – όπως η Αλεξάνδρα Ασημάκη, η Χριστίνα Τσουκαλά, η Χριστίνα Μανωλιουδάκη, η Άλκηστη Αβραμίδου… και φυσικά η Τζούλια Έμμολο, η Ιταλίδα Ολυμπιονίκης. Όλα αυτά δημιουργούν αυτόματα απαιτήσεις. Σε βάζουν σε μια καθημερινή διαδικασία να προσπαθείς να βελτιώνεσαι συνεχώς, να ανταποκρίνεσαι σε υψηλά στάνταρ, και να πλησιάζεις – όσο μπορείς – το επίπεδό τους. Ήταν για μένα ένα τεράστιο σχολείο.

Πώς σε επηρεάζει η πίεση του να αγωνίζεσαι σε μία ομάδα που έχει συνηθίσει να πρωταγωνιστεί;

Φυσικά και αισθάνεσαι πίεση – είναι απόλυτα λογικό όταν μπαίνεις σε έναν χώρο όπου έχουν ήδη τεθεί υψηλά στάνταρ. Νιώθεις ότι πρέπει να συνεχίσεις αυτό που έχει ξεκινήσει, και να το κάνεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Στις προπονήσεις, οφείλεις να δίνεις το 100% των δυνατοτήτων σου. Όχι μόνο για σένα, αλλά και για τις συναθλήτριές σου – ώστε να διατηρείται ένα υψηλό, ανταγωνιστικό επίπεδο και όλα να λειτουργούν σωστά μέσα στην ομάδα.

Μέσα από αυτό, όμως, βοηθούσα κι εγώ τον εαυτό μου να εξελίσσεται. Όσο πιο σωστά προπονούνταν οι συναθλήτριές μου με τη δική μου συμμετοχή, τόσο καλύτερη γινόμουν κι εγώ, μέρα με τη μέρα. Και αυτό είναι το ζητούμενο. Γιατί όλα ξεκινούν από την προπόνηση. Εκεί χτίζεις, εκεί προετοιμάζεσαι, εκεί “γίνεσαι” αθλήτρια. Σε αυτό το επίπεδο – είτε ατομικά είτε συλλογικά – ο στόχος είναι να είσαι ανταγωνιστική, να βελτιώνεσαι συνεχώς και, κυρίως, να είσαι έτοιμη όταν έρθει η στιγμή να δείξεις τι αξίζεις.

Τι σημαίνει για σένα να εκπροσωπείς την Ελλάδα και το Ρέθυμνο σε τέτοιο επίπεδο;

Είναι πολύ σημαντικό για μένα να εκπροσωπώ την Ελλάδα, αλλά και την πόλη όπου γεννήθηκα και ξεκίνησα το πόλο. Είναι κάτι που σε γεμίζει υπερηφάνεια, αλλά ταυτόχρονα σου δημιουργεί και μια ευθύνη – να ανταποκριθείς σε όλες τις προκλήσεις που φέρνουν μαζί τους οι μεγάλες, παγκόσμιες διοργανώσεις. Ακόμα περισσότερο, πιστεύω ότι στο άκουσμα πως μια αθλήτρια από το Ρέθυμνο διαπρέπει, υπάρχει μόνο ένας τρόπος να το δεις: με περηφάνεια.

Να ξέρεις πως μέσα από τις υποδομές αυτής της πόλης, μέσα από τη δουλειά που γίνεται, μπορεί να “βγουν” αθλήτριες που φτάνουν πολύ ψηλά. Θα ήθελα η δική μου πορεία – είτε ως Ολυμπιονίκης, είτε ακόμα πιο παλιά στην κολύμβηση, όπως και η διαδρομή του Ανδρέα Ζήσιμου – να αποτελέσουν αφετηρία και κίνητρο για τα νέα παιδιά. Να ξεκινήσουν το άθλημα, να πιστέψουν πως ακόμα κι από μια μικρή πόλη, όπως το Ρέθυμνο, μπορούν να φτάσουν σε κορυφαίες διοργανώσεις και να κερδίσουν διακρίσεις. Ακόμα κι αν οι υποδομές ή οι συνθήκες δεν είναι πάντα οι ιδανικές, τίποτα δεν είναι αδύνατο όταν υπάρχει πίστη, επιμονή και αγάπη για αυτό που κάνεις.

Πόσο διαφορετική είναι η εμπειρία να παίζεις με το εθνόσημο σε σύγκριση με τον σύλλογό σου;

Είναι σίγουρα διαφορετικό, αλλά με έναν τρόπο και παρόμοιο. Με την εθνική ομάδα ξέρεις ότι σε βλέπει ολόκληρη η Ελλάδα. Υπάρχει αυτή η αίσθηση ευθύνης – ότι πρέπει να είσαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου, γιατί εκπροσωπείς τη χώρα σου και έχεις στόχο να φτάσεις όσο πιο ψηλά γίνεται. Από την άλλη, και στον σύλλογο, στον Ολυμπιακό, νιώθω το ίδιο έντονα τη δύναμη του κόσμου. Είμαι πραγματικά πολύ τυχερή που ανήκω σε έναν σύλλογο με τόσο πολλούς ανθρώπους από πίσω του – είναι μια στήριξη που λειτουργεί ως καθημερινό κίνητρο. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο σε κάποιους, το πόλο έχει πάρα πολλούς φίλους του Ολυμπιακού δίπλα του. Είναι κάτι που το θαυμάζω και πραγματικά το χαίρομαι ως αθλήτρια.

Ποιο ήταν το πρώτο σου μεγάλο “βραβείο” ή διάκριση που σε έκανε να πιστέψεις ότι μπορείς να φτάσεις ψηλά;

Νομίζω πως η στιγμή που πραγματικά άρχισα να ξεχωρίζω ήταν όταν αναδείχθηκα πρώτη σκόρερ, και μάλιστα με διαφορά, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νεανίδων στο Βελιγράδι το 2018. Είχα σημειώσει 29 γκολ σε έξι αγώνες, με μέσο όρο 4,8 τέρματα ανά παιχνίδι.

Εκείνη η διοργάνωση είχε και ομαδική επιτυχία, αφού επιστρέψαμε στην Ελλάδα με το χάλκινο μετάλλιο, κατακτώντας την 3η θέση. Ήταν μια σπουδαία στιγμή για όλους μας, αλλά και σημείο καμπής για μένα προσωπικά. Ήταν τότε που άρχισα να συνειδητοποιώ ότι μπορώ να διακριθώ ως αθλήτρια. Ήταν τα πρώτα σοβαρά δείγματα πως όλη αυτή η προσπάθεια είχε αρχίσει να αποδίδει.

Πόσο άλλαξες – αθλητικά και προσωπικά – από τα πρώτα σου παιχνίδια μέχρι σήμερα;

Έχω αλλάξει πάρα πολύ – και ως αθλήτρια, αλλά και ως άνθρωπος. Η εξέλιξη στο αγωνιστικό κομμάτι είναι μεγάλη. Έχω πλέον πολλές εμπειρίες, πολλές παραστάσεις, και καλώς ή κακώς, έχω αποκτήσει μεγάλη εμπειρία σε σχέση με τα χρόνια που παίζω. Έχω μάθει να στέκομαι διαφορετικά μέσα στο νερό, να βλέπω διαφορετικά το παιχνίδι. Αλλά και ως άνθρωπος, νιώθω πως έχω αλλάξει πολύ. Μπορώ να διαχειρίζομαι καλύτερα τα συναισθήματά μου, τις καταστάσεις, ακόμα και την πίεση.

Είναι και η φύση του αθλήματος τέτοια – απαιτητική, έντονη, πολλές φορές και σκληρή. Πρέπει να έχεις μέσα σου και λίγο τσαμπουκά για να τα βγάλεις πέρα. Πλέον, όμως, ξέρω πώς να το ισορροπώ, να το χρησιμοποιώ σωστά. Μπορεί κανείς να φανταστεί τι γίνεται κάτω από το νερό, πόσο ανταγωνιστικές γινόμαστε για να πάρουμε αυτό που θέλουμε. Είναι ένα παιχνίδι που παίζεται σε πολλά επίπεδα, και γι’ αυτό είναι τόσο συναρπαστικό αλλά και τόσο διαμορφωτικό για εμάς που το ζούμε από μέσα.

Ποιοι είναι οι επόμενοι στόχοι σου, ατομικά και με την Εθνική ομάδα;

Καταρχάς, εύχομαι να είμαι υγιής – εγώ και οι συμπαίκτριές μου – γιατί μόνο έτσι μπορούμε να συνεχίσουμε να προχωράμε μαζί, τόσο με την Εθνική ομάδα, όσο και με τον Ολυμπιακό, όσο καλύτερα μπορούμε, σε κάθε διοργάνωση που θα κληθούμε να δώσουμε το παρών. Ο άμεσος στόχος μου είναι το Champions League που έρχεται σε λίγες μέρες στον Πειραιά.

Θέλουμε να τα δώσουμε όλα και να κατακτήσουμε άλλη μία κούπα. Ακολουθεί το πρωτάθλημα Ελλάδας, που κι εκεί ο στόχος είναι ξεκάθαρος. Και βέβαια, μέσα στον Ιούλιο, έρχεται το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Σιγκαπούρη. Είναι ένας μεγάλος σταθμός και ελπίζουμε να φέρουμε πίσω στην Ελλάδα ένα μετάλλιο. Έχουμε όνειρα, έχουμε πίστη, και δουλεύουμε καθημερινά για να τα κάνουμε πραγματικότητα.

Και η κλασική ερώτηση για να κλείσουμε πως φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε 10 χρόνια;

Νομίζω πως δεν θα με βρείτε στις πισίνες σαν αθλήτρια στο μέλλον – αλλά ίσως από κάποιο άλλο πόστο. Δεν μπορώ να ξέρω ακόμα με σιγουριά. Αν και σπουδάζω ναυτιλιακά, δεν είμαι βέβαιη ότι θα ασχοληθώ τελικά με αυτό τον τομέα ή ότι θα καταλήξω σε κάποια εταιρεία. Είναι όλα ακόμα σε θεωρητικό επίπεδο και δεν έχω νιώσει πως με ενθουσιάζει αρκετά ώστε να πω ότι το βλέπω μπροστά μου.

Ολοκληρώνω τη σχολή μου φέτος, αλλά, για να είμαι ειλικρινής, όλο μου το μυαλό είναι στο πόλο. Είναι αυτό που απορροφά την ενέργειά μου, την καθημερινότητά μου – και δεν σκέφτομαι αυτή τη στιγμή κάτι άλλο. Αυτό που ξέρω σίγουρα, όμως, είναι ότι δεν θα μείνω στην Αθήνα. Ό,τι κι αν κάνω επαγγελματικά στο μέλλον, αν η δουλειά μου δεν απαιτεί να ζω εδώ, δεν πρόκειται να είμαι εδώ. Μεγάλωσα στο Ρέθυμνο και, όσο κι αν αγαπώ την εμπειρία της Αθήνας, δεν μου ταιριάζει μακροπρόθεσμα.

Στο Ρέθυμνο από άλλο πόστο στην πισίνα έχεις σκεφτεί τον εαυτό σου;

Εύχομαι πραγματικά να γίνει επιτέλους η νέα πισίνα στο Ρέθυμνο. Είναι κάτι που η πόλη το χρειάζεται, τόσο για την άθληση του κόσμου όσο και για τα αθλήματα όπως η κολύμβηση και το πόλο, που είναι τόσο σημαντικά για την περιοχή. Το Ρέθυμνο αξίζει να έχει τις κατάλληλες υποδομές για να συνεχίσουν να αναπτύσσονται οι αθλητές και οι ομάδες. Ένα ακόμα πράγμα που σκέφτομαι πολύ είναι το να κλείσω την καριέρα μου στο Ρέθυμνο.

Θα ήταν το ιδανικό σενάριο για μένα. Αν αυτό συνδυαστεί με μια καινούργια πισίνα, τότε θα ήταν απλά το τέλειο. Ξέρω ότι η νέα πισίνα είναι αποτέλεσμα ιδιωτικής πρωτοβουλίας, και πραγματικά τους αξίζουν πολλά συγχαρητήρια για ό,τι έχουν κάνει μέχρι τώρα. Ωστόσο, πρέπει να στηριχθεί από τον Δήμο και άλλους ιδιώτες, προκειμένου να μπορέσει να κάνει το επόμενο βήμα και να προσφέρει πραγματικά κάτι σπουδαίο στην τοπική κοινωνία.

Έχω βιώσει και τις δύο πλευρές του αθλητισμού, σε δύο συλλόγους, στο Ρέθυμνο και στην Αθήνα, και η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα είναι περίπου τα ίδια παντού. Για να προχωρήσει το Ρέθυμνο μπροστά και να δημιουργηθούν σωστές συνθήκες για το μέλλον, πρέπει όλοι να συνεργαστούν για το κοινό καλό. Ο Δήμος, οι ιδιώτες, αλλά και όλοι όσοι ασχολούνται με τον αθλητισμό της πόλης πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να δουλέψουν για να βγει ένα αποτέλεσμα που να ικανοποιεί όλες τις πλευρές. Και όταν αυτό γίνει, πιστεύω ότι όλοι θα έχουν να κερδίσουν από αυτό.

Last but not least ερώτηση, και φυσικά αφορά το οικογενειακό σου περιβάλλον. Έχεις υποστήριξη; Είναι δίπλα σου όσο φανταζόμαστε;

Η οικογένεια είναι κάτι που ποτέ δεν ξεχνάμε. Με έχει στηρίξει πάρα πολύ, περισσότερο από ό,τι φαντάζεστε. Νιώθω πραγματικά ευγνώμον για τους γονείς που έχω και για όλη τη στήριξη που μου έχουν προσφέρει. Από την πρώτη στιγμή με άφησαν να ακολουθήσω το όνειρό μου, ακόμα κι όταν χρειάστηκε να φύγω από το Ρέθυμνο σε πολύ μικρή ηλικία.

Πάντα θα συμβουλεύομαι την οικογένειά μου για ό,τι με προβληματίζει ή χρειάζομαι καθοδήγηση. Η δική μου άποψη και η δική τους, όταν συνδυάζονται, λειτουργούν αρμονικά και με βοηθούν να πάρω τις σωστές αποφάσεις. 🖋