Η τέχνη ήταν πάντα η φωνή της ψυχής. Και από όλες τις μορφές της τέχνης, η μουσική είναι ίσως η πιο δυνατή γιατί μιλάει κατευθείαν στην καρδιά.

Μέσα από αυτό το τραγούδι, οι δημιουργοί δεν θέλουν απλά να πουν μια ιστορία, αλλά να δώσουν φωνή σε εκείνους που χάθηκαν, σε εκείνους που έμειναν πίσω, σε όσους νιώθουν πόνο, οργή, θλίψη.

Γιατί τα Τέμπη δεν είναι το μόνο σημάδι που πονάει. Υπήρξαν κι άλλα πριν από αυτό. Στάχτες, συντρίμμια, σιωπή. Και πάντα οι ίδιοι να ρωτάμε, οι ίδιοι να θρηνούμε, οι ίδιοι να μην ξεχνάμε.

Αυτό το τραγούδι είναι για εκείνους που δεν γύρισαν. Και για όλους εμάς που δεν πρέπει να σωπάσουμε.

Στίχοι: Θεόφιλος Χριστουλάκης
Μουσική : Πολύμνια Κοτσώνη
Ενορχήστρωση : Πολύμνια Κοτσώνη, Νίκος Κούσης
Μίξη – mastering: Νίκος Κούσης, Πολύμνια Κοτσώνη
Σκηνοθεσία: Μάνος Γιαννακάκης, Πολύμνια Κοτσώνη
Camera: Μάνος Γιαννακάκης
Video Εditing: Μιχάλης Δουνδουλάκης
Vocal Coach: Μαρία Ρουκά

Ευχαριστίες στον Λευτέρη Κουκουράκη για την παραχώρηση του χώρου.

Οι ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν από τον Αλέξανδρο Ζάντζα.

Ακούστε το τραγούδι εδώ :

Έπαιξαν οι μουσικοί :

Φωνή: Πολύμνια Κοτσώνη
Πιάνο: Νίκος Κούσης
Ακουστικές – ηλεκτρικές κιθάρες: Σπύρος Κουτσορινάκης
Μπουζούκι: Αλέξανδρος Ζάντζας
Βιολί: Πέτρος Δούναβης
Cymbal fills: Νίκος Χόντζας

Στη χορωδία συμμετείχαν: Αλέξανδρος Ζάντζας Στέλλα Μποτωνάκη Στέλλα Γεωργακάκη Μαίρη Αθανασίου Λευτέρης Κουκουράκης

Αφήγηση: Θεόφιλος Χριστουλάκης

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους προαναφερθέντες που συνέβαλαν αφιλοκερδώς στην υλοποίηση αυτού του εγχειρήματος.

Στίχοι:

Στα Τέμπη ακούγονται κραυγές
Λένε ακόμα τις βραδυές
Κι εσυ έχεις θράσος να μου λες
Ότι γιατρεύονται οι πληγές  

Στα Τέμπη ακούνε κλάματα
Τη νύχτα ως τα χαράματα
Κι εσυ στον πόνο τους γελάς
Κι ούτε προσχήματα κρατάς  

Στα Τέμπη έπιασανε χορό
Νέοι και νιες ένα σορό
Χορεύουν με τον θάνατο
Σε ένα ταξίδι αθάνατο  

Στα Τέμπη έριξανε μπετό
Να κρύψουνε το μυστικό
Κι εσυ θάρρεις πως θα κρυφτείς
Μέσα στο πλήθος μη φανείς  

Στα Τέμπη έπιασανε χορό
Νέοι και νιες ένα σορό
Χορεύουν με το θάνατο
Σε ένα ταξίδι αθάνατο  

Τα Τέμπη θα ναι αφορμή
Το δίκιο να εισακουστεί
Να δεις και ‘σύ για μια φορά
Απίδια ο σάκος αν χωρά