Τον περασμένο Δεκέμβρη, λίγο πριν τις γιορτές, οι μαθητές της Στ3 τάξης του 14ου Δημοτικού Σχολείου Ρεθύμνου παρουσίασαν στους γονείς τους (και σε κάποια τμήματα του σχολείου), τρία χριστουγεννιάτικα θεατρικά έργα.
Επειδή, όμως, σχεδόν οι μισοί μαθητές του σχολείου δεν είχαν παρακολουθήσει τα έργα, δόθηκε, στο αμφιθέατρο του σχολείου, μια τελευταία, ετεροχρονισμένη αλλά εξίσου “επίσημη” παράσταση, την Πέμπτη 23 Ιανουαρίου 2025.
Τα έργα αυτά προέκυψαν, όπως θα φανεί στη συνέχεια, από το ενδιαφέρον των ίδιων των παιδιών, που ενθουσιάστηκαν, έγραψαν διαλόγους, μοίρασαν ρόλους, σκηνοθέτησαν, αυτοσχεδίασαν, προσφέροντας απίστευτη χαρά, περηφάνια και συγκίνηση στους γονείς και στη δασκάλα τους.
Ας δούμε ποια ήταν αυτά τα έργα :
Α. Χριστουγεννιάτικη ιστορία: Το κοριτσάκι και το σκυλάκι που έχασαν τον δρόμο για το σπίτι τους
Όταν η Χρύσα είδε το μικρό τρισδιάστατο χριστουγεννιάτικο παραμύθι Μια χιονισμένη νύχτα (εικόνες Σουζάννα Ρόνκι, εκδόσεις Πατάκη) ενθουσιάστηκε και πρότεινε να γράψει εκείνη τους διαλόγους. Έτσι έγινε η ηρωίδα που μαζί με ένα σκυλάκι αναζητά το σπίτι τους. Η ιστορία της είναι …ολοζώντανη καθώς συμμετέχει και ο αγαπημένος της Όσκαρ!!
Β. Το ποντικάκι που ήθελε να αγγίξει ένα αστεράκι, του Ευγένιου Τριβιζά (προσαρμοσμένο στις ανάγκες της τάξης μας!)
Ένας ποντικούλης θέλει να πετύχει το ακατόρθωτο. Να αγγίξει ένα αστέρι. Ο παππούς του του εξηγεί ότι δεν είναι εύκολο. Εκείνος όμως δεν το βάζει κάτω. Προσπαθεί να πετύχει το στόχο του και δεν αφήνει κανέναν να του αποσπάσει την προσοχή…
Ο Δημήτρης δακτυλογράφησε τα λόγια και μοίρασε τους ρόλους συζητώντας με τα παιδιά. Το γνωστό παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά έπρεπε, όμως, να το διασκευάσουμε ώστε να συμμετέχουν όλοι οι μαθητές. Έτσι οι ήρωες …κλωνοποιήθηκαν (αντί έναν έχουμε δύο στρατιώτες, δύο κουκλίτσες, δύο ναύτες) και προστέθηκαν ρόλοι όπως οι μπαλαρίνες, οι ποδοσφαιριστές καθώς και η σχεδιάστρια αθλητικών ρούχων!!
Γ. Στο Χριστό στο Κάστρο, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Δυο ξυλοκόποι, από την πόλη της Σκιάθου, ανέβηκαν στο κάστρο του νησιού παραμονές Χριστουγέννων, να κόψουν ξύλα και αποκλείστηκαν, από το χιόνι. Ο παπα- Φραγκούλης, θέλει να βοηθήσει τους συγχωριανούς του Όμως είναι αδύνατο να περπατήσει κανείς στο χιόνι για να τους βοηθήσει. Πρέπει να βρεθεί άλλος τρόπος. Για να δούμε τι θα σκεφτεί ο παπα-Φραγκούλης. .. Θα καταφέρει να τους σώσει;
Και ποιοι άλλοι θα ωφεληθούν από τις δικές του ενέργειες;
Η Ισμήνη και η Διαμαντία, μόλις διάβασαν το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη ‘Στο Χριστό στο Κάστρο’ (εκδ. Παπαδόπουλος), πρότειναν να γίνει θεατρικό. Πράγματι μόνες τους το διασκεύασαν, έγραψαν διαλόγους και μοίρασαν τους ρόλους στους μαθητές της τάξης μας. Όλοι μαζί κάναμε κι άλλες αλλαγές. Έτσι οι κάτοικοι της Σκιάθου βρέθηκαν να μιλάνε κρητικά, ο Σπύρος έγινε ‘Σηφαλιός’ και οι βοσκοί έψησαν αντί γουρουνόπουλο, κατσίκια…
Φυσικά, κανείς δε θα είχε βιώσει αυτή τη μαγική εμπειρία αν δεν υπήρχε η στήριξη του Συλλόγου Γονέων του σχολείου μας! Η ενίσχυση της κ. Λιάνας, η κατασκευή του σκηνικού από τον κ. Νίκο, το χαμόγελο και η προθυμία για βοήθεια της κ. Πέγκυς, η εκπαίδευση στη χρήση της κονσόλας από τον κ. Γιαννούλη, το ταλέντο της κ. Μαρίας (και της συνεργάτιδας στο νηπιαγωγείο κ. Λίτσας) για την ‘κατασκευή’ της εκκλησίας, η προθυμία άλλων γονέων να φέρουν κάποια κοστούμια ή να κάνουν κατασκευές.
Με τέτοιες συνεργασίες παίρνουμε δύναμη οι εκπαιδευτικοί να πορευόμαστε σε πολύ δύσκολες εποχές…
Κρίνοντας το όλο εγχείρημα μπορούμε να πούμε ότι οι μαθητές κινήθηκαν με άνεση πάνω στη σκηνή, με αφοσίωση, με σοβαρότητα, με υπομονή, με ευελιξία, με χιούμορ, ξεπερνώντας τις όποιες δυσκολίες στις σχέσεις τους, παρακινώντας ή διορθώνοντας ο ένας τον άλλον, μετακινώντας έπιπλα ή αντικείμενα ώστε να γίνει η αλλαγή στο σκηνικό από το ένα έργο στο άλλο.
Οι «ηθοποιοί» μας το διασκέδασαν και απέδειξαν ότι η τέχνη μπορεί να μας ενώσει. Μπορεί να ανοίξει δρόμους. Να μας βοηθήσει να αναπτύξουμε τα ταλέντα μας ή να τα ανακαλύψουμε. Να δούμε τις αδυναμίες και τα όριά μας. Να μας θυμίσει ότι αξίζει να βάζουμε στόχους, κι ας μοιάζουν ακατόρθωτοι και να μην εγκαταλείπουμε τα όνειρά μας.
Η τέχνη μπορεί να μας προστατεύσει από την ασχήμια. Μπορεί να δώσει χαρά στη ζωή μας.
Και η χαρά στο σχολείο, μπορεί να φέρει και την αγάπη.
Κι αυτό ίσως μας οδηγήσει σε ένα καλύτερο αύριο.
Μαρία Ψαρρού.
