Με την παράσταση «Αγορομάνα» η Αφροδίτη Μητσοπούλου και ο Ιάκωβος Μολυμπάκης επιστρέφουν στην Κρήτη από 1 Φεβρουαρίου 2025.

Παράσταση που πολλές φορές είναι δύσκολο να βρεις εισιτήριο καθώς γνωρίζουμε όλοι ότι το κοινό είναι απρόβλεπτο στις εκδηλώσεις χαράς και συμμετοχής όταν αντιληφθεί το καλό και το αξιόλογο. Μια τέτοια περίπτωση είναι η «Αγορομάνα», ένα θεατρικό έργο γραμμένο από την ίδια τη σκηνοθέτη και ερμηνεύτρια πάνω στη σκηνή Αφροδίτη Μητσοπούλου.

«Πέρασε καιρός από τότε που -θεατρικά,

τουλάχιστον- ως κοινό, συναντηθήκαμε με κάτι έξυπνο,

φρέσκο, ακομπλεξάριστο»

Πρόκειται λοιπόν για ένα από τα πιο αληθινά κείμενα που έχουμε δει να ανεβαίνουν στη σκηνή για έναν κόσμο τέλειο, επιφανειακά τουλάχιστον, που ό,τι στραβό και ανάποδο συμβεί μας επαναφέρει στην πραγματικότητα που δεν είναι άλλη από έναν κόσμο με λάθη και προβληματισμούς, καθημερινούς.

Συναντήσαμε από κοντά την μάνα, μητέρα, μαμά, μία μοναδική, χαρούμενη, κουρασμένη, απογοητευμένη, φανταστική, ανεξάντλητη γυναίκα Αφροδίτη Μητσοπούλου και τον Ιάκωβο Μολυμπάκη στο πλάι της να μας μιλήσουν λίγο για το τι πρόκειται να δούμε!

Συνέντευξη Στέλιος Κουνδουράκης

Πώς προέκυψε ο τίτλος της παράστασης Αγορομάνα;

AM: Παλιότερα, σε παραδοσιακές κοινωνίες, η «αγορομάνα» ήταν η ανώτερη βαθμίδα κύρους για μια γυναίκα. Αυτό πλέον αυτό δεν ισχύει, ελπίζουμε, αλλά το κοινωνικό φύλο ορίζει τη γυναίκα ως φροντίστρια. Αυτή είναι που θα επωμιστεί την ευθύνη οποιουδήποτε αρσενικού της ευρύτερης οικογένειας όταν θα χρειαστεί κάποιου είδους βοήθεια, όπως μαγείρεμα και καθαριότητα.

Το πιθανότερο είναι ότι, δυστυχώς, οι περισσότερες γυναίκες θα υπάρξουν για κάποιο διάστημα της ζωή τους «αγορομάνες».

ΙΜ: Δυστυχώς, ενώ, όντως με τον τίτλο αναφερόμαστε σε κάτι που συνέβαινε παλαιότερα, καθημερινά καταλαβαίνουμε ότι υπάρχουν πολύ ζωντανές ακόμα τέτοιες πεποιθήσεις. Όχι τόσο για το φύλο του παιδιού, αλλά σίγουρα  μια γυναίκα που είναι μητέρα, σε σχέση με κάποια που δεν είναι, έχει διαφορετική αντιμετώπιση κοινωνικά ακόμα και σήμερα.

Φανταστείτε λοιπόν τι μπορεί να αντιμετωπίζει μια γυναίκα, ειδικά από μια ηλικία και μετά, ανύπαντρη και άτεκνη.

Σε ποιο κοινό απευθύνεται η παράσταση;

ΙΜ: Η παράσταση απευθύνεται σε όλους πιστεύω. Σε οποιονδήποτε θέλει να δει μια αληθινή ιστορία στην οποία σίγουρα θα καθρεφτίσει κάτι δικό του. Οποιονδήποτε τον ενδιαφέρει να αντισταθεί στα έμφυλα στερεότυπα που κυριαρχούν.  

Σίγουρα αφορά νέους γονείς οι οποίοι θα νιώσουν λιγότερο μόνοι και θα ενδυναμωθούν.  Αλλά και αυτούς που δεν έχουν παιδιά οι οποίοι θα νιώσουν και εκείνοι καλύτερα, όπως και αυτοί που θέλουν να κάνουν παιδιά οι οποίοι ίσως να προετοιμαστούν λίγο παραπάνω. Το μόνο βέβαιο είναι πως όποιος και να έρθει θα γελάσει πολύ!

Θα θέλατε να μας μιλήσετε για τη μαιευτική βία;

ΑΜ: Η μαιευτική βία είναι η σωματική ή ψυχολογική βία που μπορεί να δεχτεί μια γυναίκα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, του τοκετού και της λοχείας. Το «πώς κάνεις έτσι, το παιδί σου γεννάς» είναι μαιευτική βία, ιατρικές επεμβάσεις χωρίς τη συναίνεση της επιτόκου ή αναίτια καισαρική, επίσης.

Πολύ συχνά οι γυναίκες που έχουν δεχτεί μαιευτική βία κατά τον τοκετό, αντί να νιώθουν ενδυναμωμένες, νιώθουν ντροπή, ταπείνωση και θλίψη αλλά καθώς έχουν μάθει ότι «έτσι γεννάνε οι γυναίκες», δεν μπορούν να εξηγήσουν αυτό που τους συμβαίνει, δεν μπορούν να το βάλουν σε λόγια.

Πρόκειται για κωμωδία; Διαβάζουμε στο δελτίο τύπου για stand-up με στοιχεία ντοκιμαντέρ και μουσικού θεάτρου. Πώς χωράει μέσα σε αυτό η μαιευτική βία;

ΑΜ: Πρόκειται για κωμωδία με ένα μικρό δραματικό plot twist. Ουσιαστικά παρακολουθούμε τη ζωή του ζευγαριού με τις δυσκολίες και τους τσακωμούς, υψηλές τεχνικές κοιμίσματος και ρούχα παντού, ενώ παρεμβάλλονται ηχογραφημένα αποσπάσματα συνεντεύξεων και τραγούδια.

Μέσα σε όλα αυτά θα ακουστεί και η περιγραφή ενός περιστατικού μαιευτικής βίας, όχι σαν ένα μεμονωμένο γεγονός αλλά σαν αποτέλεσμα της έμφυλης βίας που η γυναίκα δέχεται καθημερινά σε όλη της τη ζωή.

Θα δούμε όλα αυτά που περνάνε οι γονείς μέσα στο σπίτι, αυτά που δεν βλέπουμε όταν συναντάμε ένα πανευτυχές ζευγάρι στο δρόμο, περήφανο για το γλυκύτατο μωρό του, αυτά που δεν θα ανέβουν ποτέ στο Instagram.

ΙΜ: Προσωπικά έχω πολύ ανάγκη, ως θεατής, το χιούμορ σε αυτά που παρακολουθώ για να μπορέσω να συγκινηθώ. Σε αντίθεση με θεάματα που κάνουν επίκληση στο συναίσθημα ρεαλιστικά, που όσο ρεαλιστικά και να είναι ξέρω ότι είναι ψέματα, νιώθω πως το χιούμορ και η αποστασιοποίηση μου δίνει τον χώρο και τον χρόνο να δημιουργήσω μέσα μου οποιοδήποτε συναίσθημα που θα είναι πιο αληθινό από οτιδήποτε άλλο γιατί είναι δικό μου.

Οπότε όλα χωράνε και όχι μόνο χωράνε αλλά το ένα βοηθάει και το άλλο.

Διαβάζουμε στο δελτίο τύπου ότι σε κάθε παράσταση φιλοξενείτε μία διαφορετική καλεσμένη ή καλεσμένο.

ΙΜ: Ναι και είναι κάτι φανταστικό και για το οποίο νιώθω τόσο τυχερός και ευγνώμων. Έχουμε γνωρίσει τόσο σπουδαίους ανθρώπους, έχουμε ακούσει τόσες υπέροχες ιστορίες. Κάθε παράσταση γίνεται μοναδική και αυτόματα  η ομπρέλα των θεμάτων που έχουν ακουστεί και θα ακουστούν ανοίγει απίστευτα πολύ.

Κάποιες καλεσμένες/οι έχουν αναφερθεί στο τι σημαίνει να τιμωρείσαι επαγγελματικά επειδή έγινες μητέρα; Η Τι σημαίνει από την άλλη να μην έχεις παιδιά; Πώς βιώνει ενας άντρας την πατρότητα; Τι σημαίνει να είσαι χωρισμένη με παιδιά;

Τι σημαίνει να χάνεις τον εαυτό σου και τα όνειρά σου μέσα σε αυτό το ταξίδι της γονεικότητας; Πώς βιώνει ένας επαγγελματίας στον τομέα υγείας όλα αυτά τα στερεότυπα και τις τόσο παραβιαστικές συμπεριφορές; Υπάρχει άλλος δρόμος/τρόπος; Μπορούμε κάπως να προετοιμαστούμε; κ.ο.κ..

ΑΜ: Είναι ένα βήμα που δίνουμε για να ακουστούν και άλλες φωνές. Είναι και ένας τρόπος για να γνωρίσουμε καλύτερα τον κάθε τόπο που επισκεπτόμαστε. Με τις καλεσμένες μας συναντιόμαστε, συζητάμε για τη συμμετοχή τους, κάνουμε πρόβα και έτσι ανοίγει για μας ένα παράθυρο στο κοινό της κάθε πόλης. 🖋

ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Χορηγός Επικοινωνίας BEST magazine