Σε μία κατάμεστη αίθουσα, στο Πολύκεντρο Ηρακλείου την Δευτέρα 23 Δεκεμβρίου παρουσιάστηκε στο κοινό του Ηρακλείου το βιβλίο

“Το όνειρο που άφησα πίσω μου”

της συγγραφέας Χριστίνας Κατσαράκη, ενώ την έναρξη της βραδιάς έκανε με χορογραφίες η σχολή χορού Make Your Move με την Μαρία Μπερδέκλη, διευθύντρια της σχολής και τις Νίκη Ζαχαριουδάκη και Ελεάννα Βαρβεράκη.

Aποσπάσματα από το βιβλίο διάβασε η φίλη της συγγραφέας ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας η ίδια, Μαρία Αμανάκη.

Μετά το τέλος της παρουσίασης στην ερώτηση “Το να μην σε νοιάζει τι λένε οι άλλοι για σένα δεν έχει ένα ρίσκο να γίνεσαι απαθής σαν άνθρωπος με ότι συμβαίνει γύρω σου;” η συγγραφέας Χριστίνα Κατσαράκη απάντησε : «Έχω μάθει να φιλτράρω ό,τι ακούω, δεν είναι όλες οι γνώμες σωστές, δεν μας πάνε μπροστά όλα όσα ακούμε, το μόνο σίγουρο. Υπάρχουν και άνθρωποι που μας εκπλήσσουν ευχάριστα με την στήριξή τους και άλλοι που περιμένεις απ αυτούς και συμβαίνει το αντίθετο.

Καλό είναι να ακούμε το μέσα μας πάντα, χωρίς να μας επηρεάζουν εξωτερικοί παράγοντες. Όσοι διαβάσουν το βιβλίο μου θα καταλάβουν ακριβώς τι θέλω να πω όσο αφορά την ερώτησή σας.»

Στην ερώτηση “Πόσο καλύτερη σαν άνθρωπος αισθάνεσαι μετά την έκδοση του βιβλίου και πόσο διαφορετική;” θα συμπληρώσει : «αρχικά έφυγε από μέσα μου ένα πάρα πολύ μεγάλος βάρος. Βρήκα έναν τρόπο να εκφραστώ, βγάζοντας προς τα έξω προβληματισμούς που είχα νιώθοντας αυτόματα και πιο «ελαφριά» να το πω. Μπόρεσα να κατανοήσω κάποιες καταστάσεις που με δυσκόλευαν στη ζωή μου. Ήταν τόσο έντονο το συναίσθημα που στο τέλος ένιωσα σα να μην είχα ζήσει ποτέ όλα αυτά για τα οποία “μιλάω” γράφω και αναλύω.

Άσχημα ή όμορφα ήταν σαν να είχαν συμβεί σε κάποιον άλλο, όχι σε μένα. Μία διαδικασία που πραγματικά δεν περίμενα ότι θα με βοηθούσε να βρω την ηρεμία και την γαλήνη που αναζητούσα. Όλοι πιστεύω έχουν έναν τρόπο για να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες ή τους ανθρώπους γύρω τους, εγώ το βρήκα στην συγγραφή αφενός και στο βιβλίο αυτό αφετέρου. Έγινα σίγουρα καλύτερος άνθρωπος μετά την συγγραφή, το πιστεύω.»

Αν θα υπάρξει και επόμενο, δεύτερο βιβλίο θα μας πει : «θα ήθελα πάρα πολύ να το κάνω και η γνώμη των κοντινών μου ανθρώπων, αυτών που διαβάζουν και αγαπούν τα βιβλία, παίζει σημαντικό ρόλο στην απόφασή μου αυτή.»

Κλείνοντας την ρωτήσαμε “πάντα θα υπάρχουν κάποιοι/ες που θα μας κρατάνε πίσω με οποιοδήποτε τρόπο, ένας απλός τρόπος να τους αποφεύγουμε;” μας απάντησε : «ό,τι δεν μπορείς να το αποφύγεις το κόβεις για μένα. Πρέπει να βάζεις όρια, κι όταν τα φτάσεις απλά να φεύγεις, δεν υπάρχει κάτι άλλο σαν λύση για μένα.

Δεν υπάρχει λόγος να κρατάς ανθρώπους και καταστάσεις που δεν σε εξελίσσουν σαν άνθρωπο. Δεν σου προσφέρουν κάτι, πρέπει να το καταλάβουμε, γιατί καμιά φορά δεν το συνειδητοποιούμε αμέσως.»

OΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ:

Πόσα όνειρα μπορείς να εγκαταλείψεις μέχρι να βρεις τον εαυτό σου; Πόσα όνειρα μπορείς να αλλάξεις σε ένα ταξίδι; Τι σε έθρεψε όταν ήσουν παιδί και σε καθορίζει τώρα που είσαι ενήλικας; Αντέχεις να ξεφύγεις από αυτό που έχεις μάθει να είσαι; Και επιτέλους, υπάρχει κάποιος να σε στηρίξει σε όλα αυτά;

Όλη της τη ζωή η Δάφνη έψαχνε την αγάπη. Μεγαλωμένη σε ένα κακοποιητικό περιβάλλον, αναζητά την ελευθερία της μακριά από όλους. Το μαύρο κουτί που κρατάει στα χέρια της γίνεται τροχοπέδη στη ζωή της μέχρι που παίρνει τη μεγάλη απόφαση να ζήσει για εκείνη. Θα μπορέσει όμως να το αποχωριστεί; Τι στ’αλήθεια περιέχει;

Θα αρπάξει τις δεύτερες ευκαιρίες που της δίνει η ζωή ή τα πόδια της θα μείνουν γαντζωμένα για πάντα στη γη;