Μεγάλη τιμή για την ελληνική άρση βαρών αποτελεί το γεγονός ότι η Μαρία Στρατουδάκη είναι υποψήφια για κορυφαία αθλήτρια της χρονιάς, στην ετήσια καθιερωμένη ψηφοφορία του Πανελληνίου Συνδέσμου Αθλητικού Τύπου.
Η ανάδειξη των κορυφαίων θα γίνει την ερχόμενη Δευτέρα 16/12 σε εκδήλωση στο Μέγαρο Μουσικής και το γεγονός ότι η αθλήτρια της άρσης βαρών από τα Χανιά σε τόσο νεαρή ηλικία μπήκε στην ίδια λίστα με Ολυμπιονίκες, αποτελεί σημαντική ηθική επιβράβευση για την ίδια αλλά και αναγνώριση των προσπαθειών της!
Ερχόμενη και από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα άρσης βαρών εφήβων-νεανίδων που πραγματοποιήθηκε στην Πολωνία σαρώνοντας τα χρυσά μετάλλια η καταπληκτική Μαρία Στρατουδάκη στην κατηγορία των 49 κ. των νεανίδων, ανέβηκε τρεις φορές στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου. Κάνοντας Ευρωπαϊκό Ρεκόρ στο επολέ ζετέ με 96 κιλά, απέδειξε και πάλι ότι είναι το μεγαλύτερο ταλέντο του ελληνικού αθλητισμού!
Βρεθήκαμε στα Χανιά, στο γυμναστήριο που προπονείται και μιλήσαμε με την «ελπίδα» όπως λένε πολλοί του ελληνικού αθλητισμού στο μέλλον, Μαρία Στρατουδάκη λίγο μετά το τέλος της προπόνησής της. Η χαρά και η υπερηφάνεια που μας χάρισε αυτό το κορίτσι δεν μπορούν να περιγραφτούν με λόγια, ενώ η ελληνική άρση βαρών ξαναζεί μοναδικές στιγμές δείχνοντας με τον καλύτερο τρόπο ότι έρχονται καλύτερες ημέρες για το άθλημα.
Συνέντευξη Στέλιος Κουνδουράκης
Φωτογραφίες Ανδρέας Μαρκάκης
Instagram | www.amarkakis.com
Ας ξεκινήσουμε με την εύλογη (που δεν θα έπρεπε) απορία, γιατί άρση βαρών και όχι κάποιο άλλο άθλημα;
Έκανα το αγωνιστικό πρόγραμμα στην ενόργανη γυμναστική από τεσσάρων χρονών μέχρι δώδεκα. Κάποια στιγμή έφυγαν οι προπονητές μου και αναζήτησα αλλού το κομμάτι γυμναστική ξεκινώντας crossfit μαζί με τη μητέρα μου στο γυμναστήριο που είμαι και τώρα.
Επειδή ο προπονητής μου, Στέλιος Γιορνταμιλάκης, έκανε στο παρελθόν άρση βαρών και επειδή crossfit και άρση βαρών έχουν μία σχέση μεταξύ τους μου πρότεινε αν ήθελα να ασχοληθώ με το άθλημα. Συμμετέχοντας κάποια στιγμή σε ένα περιφερειακό πρωτάθλημα άρσης βαρών αντιλήφθηκα ότι το άθλημα το συγκεκριμένο με τράβηξε περισσότερο από ότι το crossfit. Έδωσα και την δέουσα προσοχή στις προπονήσεις και σε ό,τι μου ζητούσε ο προπονητής μου και με σκληρή δουλειά ήρθαν τα αποτελέσματα που βλέπουμε σήμερα.
Είναι ένα άθλημα όμως που δεν το βαριέσαι, ποια είναι η άποψή σου;
Σε κάποιους αρέσει το crossfit σε κάποιους άλλους περισσότερο η άρση βαρών. Για μένα είναι λίγο πιο στρατηγικό σαν άθλημα η άρση βαρών οπότε το βρίσκω λίγο πιο ενδιαφέρον και για αυτό και το αγαπώ πολύ. Μπορώ να πω ότι στο παρελθόν δοκίμασα και άλλα αθλήματα, απλά είμαι της άποψης ότι δεν είναι και το καλύτερο να κάνεις παράλληλα δύο και τρία αθλήματα, όπως βλέπω να συμβαίνει με πολλά παιδιά μέχρι να καταλήξουν σε αυτό που θέλουν.
Εσύ σαν μικρό παιδί πέρασες εκείνη την αναγνωριστική περίοδο της ζωής σου προσπαθώντας να δεις τι σου αρέσει στον αθλητισμό;
Ναι φυσικά, όταν ήμουν μικρή πήγα με τον πατέρα μου σε διάφορα αθλήματα από ότι θυμάμαι. Γρήγορα όμως κατέληξα στην ενόργανη γυμναστική, το άθλημα από όπου ξεκίνησα τον αθλητισμό κι εγώ, στο αγωνιστικό τμήμα. Όμως αυτό κράτησε μέχρι την ηλικία των 12 χρονών, όπως είπα και νωρίτερα. Μετά ήρθε το cross fit και η άρση βαρών.
Έχεις συνειδητοποιήσει τι έχεις κάνει μέχρι σήμερα, τις επιτυχίες ή την προσπάθεια που χρειάστηκε;
Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω καταλάβει και πολλά (γέλια). Ο προπονητής μου συνέχεια με συμβουλεύει να είμαστε πάνω απ όλα άνθρωποι και η συμπεριφορά μας να είναι ταπεινή, χωρίς ακρότητες. Τον ακούω και τον συμβουλεύομαι και έτσι προχωράω. Προσπαθώ για το καλύτερο σε κάθε προπόνηση, σε κάθε αγώνα.
Αλήθεια σας λέω δεν έχω καταλάβει πολύ τι έχω καταφέρει, το σίγουρο είναι όμως ότι μου αρέσει όλο αυτό που γίνεται. Οι επιτυχίες, η προσπάθεια και η αναγνώριση των κόπων με κάθε τρόπο. Είναι ωραίο να καταφέρνεις να πετυχαίνεις τους στόχους που βάζεις, κι αυτό με ικανοποιεί στο μέγιστο.
Πως μπορεί ένα κορίτσι δεκαέξι χρονών να διαχειριστεί την επιτυχία σε τόσο μικρή ηλικία;
Είναι δύσκολο και περισσότερο δύσκολη είναι η περίοδος που μεσολαβεί μέχρι να καταφέρεις να φέρεις την εκάστοτε επιτυχία. Όλα είναι θέμα ψυχολογίας. Δεν είσαι κάθε μέρα καλά. Η διατροφή παίζει επίσης σημαντικό ρόλο, όπως έχεις την ανάγκη να μπορείς να μιλάς με κάποιον για να βγαίνει το στρες και να μπορείς να ηρεμείς.
Στον προπονητή μου και στους γονείς μου έχω βρει τα πρόσωπα και τις λύσεις των παραπάνω παίρνοντας τις δυνάμεις που χρειάζομαι για να τα καταφέρνω και να συνεχίζω κάθε μέρα. Ό,τι χρειαστώ, ακόμα και θέματα έξω αγωνιστικά έχω τον πατέρα μου αλλά και τον προπονητή μου, τον «δεύτερο» πατέρα μου να τα λύσω. Μεγάλη η βοήθειά τους.
Πόσες ώρες κάνεις προπόνηση και πόσο δύσκολο είναι να έχεις ένα εντελώς διαφορετικό πρόγραμμα από τα κορίτσια της ηλικίας σου;
Να σας πω την αλήθεια δεν μου αρέσει και πολύ το πρόγραμμα των παιδιών της ηλικίας μου, γιατί δεν πιστεύω ότι κάνουν κάτι το συναρπαστικό. Μου αρέσει το πρόγραμμά μου, με την γυμναστική γεμίζω σαν άνθρωπος και “λέω” περισσότερα με τα αποτελέσματα των κόπων μου. Η ζωή μου είναι διαφορετική και μου αρέσει έτσι όπως είναι γιατί κάνω περισσότερα πράγματα, νιώθω απόλυτα ικανοποιημένη.
Θα ξυπνήσω το πρωί και θα κάνω μία ώρα προπόνηση πριν πάω στο σχολείο, μετά θα επιστρέψω στο γυμναστήριο για άλλες τρεις με τρεισήμισι ώρες προπόνηση. Εμένα δεν με κουράζει αυτό το πρόγραμμα γιατί έχει γίνει η καθημερινή μου ρουτίνα, με την καλή έννοια της λέξης πάντα.
Ήσουν το πρόσωπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών στο διαφημιστικό που έκαναν για την Παγκόσμια Ημέρα Άρσης Βαρών που είναι κάθε 16 Οκτώβρη. Πως ένιωσες με αυτό;
Μου άρεσε πολύ, νιώθω πολύ υπερήφανη γι αυτήν την κίνηση και θέλω να πιστεύω ότι το άθλημα θα ξανά βρεθεί στην επικαιρότητα όπως ήταν στο παρελθόν. Του αξίζει, γίνεται αρκετή δουλειά και υπάρχουν ελπίδες πραγματικά. Από πλευράς μας όσο μπορούμε θα προσπαθούμε γι αυτό σε κάθε αγώνα, σε κάθε εμφάνιση με τα χρώματα της εθνικής όσο αφορά τους διεθνής αγώνες.
Ποια συμβουλή του προπονητή σου ακολουθάς πιστά και σε έχει βοηθήσει μέχρι σήμερα;
Να μένω συγκεντρωμένη στους στόχους μου και να μην παρασυρθώ στο μέλλον από καταστάσεις που θα με βγάλουν εκτός αυτών. Ξέρω ότι το λέει γιατί γνωρίζει πάρα πολύ καλά πόσο αγαπώ το άθλημα και θα ήταν κρίμα να παρεκκλίνω των στόχων μου και του προγράμματός μου.
Πόσο υποστηρικτικό είναι το οικογενειακό σου περιβάλλον και πόσο σε βοηθάει στην εξέλιξή σου;
Πάρα πολύ. Οι γονείς μου, Νεκτάριος Στρατουδάκης και Ελένη Μποβάλη, είναι σε όλα δίπλα μου και ο προπονητής μου το ίδιο. Γνωρίζουν όλοι τους από προπόνηση, από αντοχή και θέληση ακόμα και το κομμάτι της διατροφής που είναι πολύ σημαντικό για μία αθλήτρια που κάνει πρωταθλητισμό. Με βοηθάνε σε όλα αυτά, είτε αγωνιστικά είτε ψυχολογικά είναι πάντα δίπλα μου και αισθάνομαι πολύ τυχερή που τους έχω.
Στους τραυματισμούς πως αντιδράς;
Σίγουρα από έναν τραυματισμό δεν έχω σκεφτεί να σταματήσω το άθλημα που ενδεχομένως έχει συμβεί σε άλλους αθλητές. Να πω την αλήθεια μεγάλο τραυματισμό δεν είχα μέχρι σήμερα, και θα ήθελα να παραμείνει έτσι. Μικρούς τραυματισμούς είχα και έχω, και είναι κάτι που στην αρχή δεν μου άρεσε όταν συνέβαινε.
Ο προπονητής μου όμως με βοήθησε δουλεύοντας σωστά για την αποκατάστασή μου λέγοντας μου ότι είναι φυσιολογικό να υπάρχουν μικρό τραυματισμοί, που είναι και μία μεγάλη αλήθεια.
Ποιος αθλητής δεν έχει τραυματιστεί ή δεν έχει υπερβεί εαυτό στην προσπάθειά του να καταφέρει κάτι. Ειδικά στον πρωταθλητισμό. Με υπομονή και επιμονή περνάει η περίοδος που προπονητικά κάνεις κάτι άλλο, βελτιώνοντας την κατάστασή σου μέχρι να μπεις στην άρση βαρών ξανά. Βγαίνοντας από την περίοδο που κάνεις κι άλλα πράγματα προπονητικά αισθάνεσαι κερδισμένη και πιο βελτιωμένη σε όλα.
Τι ήταν αυτό που σε βοήθησε και σε βοηθάει να γίνεσαι καλύτερη με το άθλημα της άρσης βαρών;
Σίγουρα η τεχνική είναι το άλφα και το ωμέγα στην άρση βαρών. Μπορεί με το cross fit να είχα μία «σχετική» επαφή με τη μπάρα αλλά στην άρση βαρών είναι διαφορετικά. Ξεκινήσαμε με τον προπονητή μου απ αυτό, απ την τεχνική. Εξελίσσεσαι θα έλεγα συνέχεια πάνω σ αυτή, στο κομμάτι της τεχνικής, ακόμα και μετά από χρόνια πάντα μπορείς να γίνεσαι καλύτερος.
Κι εγώ η ίδια αν θυμηθώ σίγουρα βλέπω μία βελτίωση στον εαυτό μου από την πρώτη μέρα μέχρι σήμερα. Η τεχνική και ο τρόπος που αγωνίζεσαι ή κάνεις προπόνηση πάντα εξελίσσεται με αποτέλεσμα να εξελίσσει και εμένα την ίδια.
Πες μας το συναίσθημα της πρώτης φοράς που ανέβηκες στο βάθρο για ένα μετάλλιο.
Ήταν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών U17, που πήρα δεύτερη και τρίτη θέση. Δεν το περίμενα και δεν το πίστευα να πω την αλήθεια. Είχα και το ενδεχόμενο να μπω άνευ εξετάσεων στα ΤΕΦΑΑ και ο προπονητής μου, μου έδωσε το motivation να καταφέρω κάτι περισσότερο από αυτό που πίστευα.
Ήταν πάρα πολύ ωραία στιγμή, ένιωσα πάρα πολύ όμορφα και υπερήφανη αρκετά. Είχα τρακ την στιγμή της απονομής δεν ήξερα πώς να ανέβω στο βάθρο (γέλια). Χαρούμενη και υπερήφανη ακούγοντας τον εθνικό ύμνο αργότερα σε άλλο αγώνα όταν πια είχα βγει πρώτη.
Δεν μπορούσα να καταλάβω τι είχε γίνει, έκλαιγα θυμάμαι, ήμουν πλέον κι εγώ μία αθλήτρια που εκπροσωπούσε την Ελλάδα στο πιο ψηλό σκαλοπάτι!
Στην κατηγορία των 49 κ. των νεανίδων ανέβηκες τον Οκτώβρη που πέρασε τρεις φορές στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου κάνοντας μάλιστα και Ευρωπαϊκό Ρεκόρ στο επολέ ζετέ με 96 κιλά. Εμπειρίες;
Κάναμε προετοιμασία τρεις μήνες, απ τον Ιούνιο γι αυτόν τον αγώνα. Κάναμε διπλές προπονήσεις, μία εξαντλητική δίαιτα ακολούθησε γιατί ήθελα να είμαι πάρα πολύ συνεπής και προσηλωμένη από όλες τις απόψεις, με στόχο ό,τι καλύτερο αν και η κατηγορία U20 ήταν πιο δύσκολη. Αισθανόμουν όμως πολύ καλά αλλά όταν πήγαμε στον αγώνα ήμουν πολύ αγχωμένη με αποτέλεσμα να χάσω την πρώτη προσπάθεια, εκτός λογικής η κατάσταση.
Με πολλή συγκέντρωση και κουβέντα με τον προπονητή μου συνειδητοποίησα ότι το έχουμε κάνει τόσες φορές που δεν υπήρχε λόγος να με κυριεύσει το άγχος. Στην τελευταία μου προσπάθεια θυμάμαι έβαλα τα κλάματα γιατί μου βγήκε όλη η πίεση, η κούραση, ο κόπος μου και το άγχος και ένιωσα ότι επιτέλους τα καταφέραμε.
Συγκινημένη πλέον στο βάθρο δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω αντιλαμβανόμενη τι είχα καταφέρει.
Ποιοι είναι οι στόχοι που έχετε θέσει με τον προπονητή σου το επόμενο διάστημα;
Ένας πολύ καλός αγώνας ακολουθεί, νομίζω τον Απρίλιο του ’25, το Πανευρωπαϊκό Γυναικών, ενώ έχω και τον τελευταίο μου αγώνα U17 στο Πανευρωπαϊκό και στο Παγκόσμιο αλλά και τους αγώνες U20 σε Πανευρωπαϊκό και Παγκόσμιο επίσης. Πέντε αγώνες μέσα στο 2025 και βλέπουμε.
Σκέφτεσαι τον εαυτό σου επαγγελματικά στο μέλλον γύρω από τον αθλητισμό;
Είμαι 16 χρονών και όταν έρθει η στιγμή θα πάω στο Πανεπιστήμιο, καθώς λόγω επιτυχιών μου στην Άρση βαρών έχω «κερδίσει» την είσοδό μου στα ΤΕΦΑΑ, άνευ εξετάσεων, για να τελειώσω τη Γυμναστική Ακαδημία. Στην επιλογή μου θα βρεθώ Αθήνα, με ειδικότητα φυσικοθεραπεία. Πιστεύω θα μου είναι αρκετά χρήσιμη στο μέλλον για πολλούς λόγους.
Θέλω επίσης να έχω το δικό μου γυμναστήριο, να κάνω cross fit και άρση βαρών. Δεν θα μπορούσα να σκεφτώ τον εαυτό μου να κάνει κάτι άλλο αφού αυτό με ευχαριστεί και με γεμίζει πάρα πολύ.
Ποια συμβουλή θα έδινες σε παιδιά που ασχολούνται από μικρά με τον αθλητισμό;
Θα τους έλεγα να μην τα παρατήσουν ποτέ, όσο δύσκολο και να είναι κάτι, γιατί στο τέλος θα ανταμειφθούν στο μέγιστο. Όσο πιο σκληρή και επίπονη είναι η προπόνηση τους τόσο μεγαλύτερα θα είναι και τα αποτελέσματα. Υπομονή και επιμονή να έχουν.
Σε ευχαριστούμε πολύ γι αυτή τη κουβέντα και σου ευχόμαστε ακόμη περισσότερες επιτυχίες στο μέλλον.
Σας ευχαριστώ πολύ για την κουβέντα μας! 🖋
