Στα πλαίσια της έκθεσης από την Ομάδα Τέχνης ΣYN, όπου ΣΥΝ σημαίνει σημείο αναφοράς και αναζήτησης, μέσω της συλλογικότητας και της αλληλεπίδρασης, με ενδιαφέρουσες διαδρομές οπτικής επικοινωνίας, πειραματισμού και διαβούλευσης, μιλήσαμε με την συνεπιμελήτρια Χρυσούλα Σκεπετζή.

Μία αρκετά ενδιαφέρουσα έκθεση που όμοιά της δεν έχει ξανά γίνει στο Σπίτι του Πολιτισμού, στο Ρέθυμνο. Στην ερώτησή μας πως δημιουργήθηκε η ιδέα της “ΣΥΝ-ΚΑΤΟΙΚΗΣΗΣ” η κα Χρυσή Σκεπετζή θα πει :

«Η έκθεση ξεκίνησε από μία σκέψη που είχαμε η πενταμελής ομάδα που αποτελεί την ΣΥΝ την οποία έχουμε δημιουργήσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια με διεθνή παρουσία στα καλλιτεχνικά δρώμενα και συμμετέχει σε πάρα πολλά project.

Επειδή όλο αυτό που συνέβαινε ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρον και μας το έδειχναν έμπρακτα οι επισκέπτες μας, είπαμε ότι θα ήταν πολύ όμορφο να συνέβει κάτι εδώ στο Ρέθυμνο. Σε μία επαρχιακή πόλη όπου πραγματεύομαι και επιμελούμαι διαφόρων καλλιτεχνικών δρώμενων και του φεστιβάλ φυσικά.

Αποφασίσαμε να δουλέψουμε ένα άλλο project και σε αυτό θα ενσωματώναμε δύο άλλους καλλιτέχνες που δεν είναι από εδώ θεωρώντας ότι θα είναι φιλοξενούμενοι της έκθεσης. Αποφασίσαμε ότι θα δουλέψουμε με την συγκατοίκηση την έννοια αυτής. Συναντηθήκαμε για πρώτη φορά πριν από δύο μήνες στην Αθήνα όλοι μαζί και αργότερα ήρθαμε στο Ρέθυμνο.

Εκ των υστέρων είδαμε πόσο ταιριάζουν μεταξύ τους, σύμφωνα με αυτά που είχαν ζητηθεί και μπήκαμε στην διαδικασία να εξηγήσουμε στους εαυτούς μας τι σημαίνει συγκατοίκηση. Όλοι μας κουβαλάμε τα δικά μας βιώματα, βιώματα που ενίοτε δεν μπορείς να τα εξαφανίσεις θέλοντας και μη ή και όχι.

Τα καταθέσαμε και μπήκαμε στη διαδικασία να χρησιμοποιήσουμε την τεχνική και την τεχνοτροπία που χρησιμοποιούμε έτσι κι αλλιώς σαν ανεξάρτητοι καλλιτέχνες στα έργα μας και προσπαθήσαμε να τα συνδέσουμε όλα μαζί.»

Στην ερώτησή μας αν είναι ικανοποιημένη από τη συνεργασία και το αποτέλεσμα θα συμπληρώσει:

«Απολύτως ικανοποιημένη. Είμαστε ικανοποιημένοι όλοι για τη συνεργασία και για το αποτέλεσμα και νομίζω ότι δεν έχει ξαναγίνει τέτοιου είδους έκθεση στο Ρέθυμνο, ειδικά σε αυτό το χώρο, το Σπίτι του Πολιτισμού.

Όσο αφορά τα έργα και τη σχέση που έχουν μεταξύ τους νομίζω ότι είναι κάτι μοναδικό. Τους έδειξα τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να δουλέψουν, μία κάτοψη ενός σπιτιού, χωρίζοντάς το στα δωμάτια του, ένα κανονικό οροφοδιαμέρισμα με όλα τα δωμάτια ενός σπιτιού που γνωρίζουμε.

Τα έργα τοποθετήθηκαν σε κάθε δωμάτιο, το καθένα έχει την δική του ερμηνεία, την δική του οπτική, δυναμική και αισθητική.»

θα συμπληρώσει όπως έχει προαναφέρει και πριν το άνοιγμα της έκθεσης :

«Έχει σκοπό να ερευνήσει και να δημοσκοπήσει την έννοια της συγκατοίκησης. Οι καλλιτέχνες έχουν αναλάβει την πρόκληση να παρέμβουν στο χώρο εικαστικά, ο καθένας με τη δική του ευαισθησία, για να εκφράσουν την προσωπική τους θέση πάνω στο θέμα αυτό.

Εδώ ενσωματώνονται οι ατομικές προσεγγίσεις και αφηγήσεις των καλλιτεχνών ανοίγοντας καινούριες αντιλήψεις και προβληματισμούς για τις ανθρώπινες σχέσεις, που βιώνει κανείς μέσα στο σπίτι του.

Η μόνη βεβαιότητα για μια υγιή συγκατοίκηση, αν αποπειραθούμε να τη αναγνώσουμε κοινωνιολογικά, είναι πως οφείλουμε να διαλύσουμε τις βεβαιότητές μας και να «υπογράψουμε» ένα από κοινού συμφωνηθέν συμβόλαιο. Να μοιραστούμε τις σκέψεις μας, αφήνοντας χώρο στις προσδοκίες των μελών της ομάδας, και έπειτα να συνδιαμορφώσουμε τις ανάγκες μας.

Για τον καθένα διαφέρει το πώς ορίζεται η συγκατοίκηση. Άνθρωποι με έντονη την ανάγκη συνδιαλλαγής, μπορεί να θεωρούν αυτονόητο το μοίρασμα του ελεύθερου χρόνου με συνανθρώπους τους. Για άλλους η καθημερινή συναναστροφή μπορεί να βιώνεται ως εγκλωβιστική και να επιθυμούν περισσότερο χρόνο με τον εαυτό τους…»