Την Έλια τη συναντήσαμε πριν λίγες ημέρες στη θεατρική παράσταση “Ανέμελες διακοπές δίπλα στις γκρίζες σκιές της ιστορίας”, την ιστορία του ατμόπλοιο Ταναϊς, που έφερε γερμανική σημαία, και τορπιλίστηκε από βρετανικό υποβρύχιο νωρίς το πρωί της 9ης Ιουνίου 1944 και βυθίστηκε στα ανοιχτά της Σαντορίνης μέσα σε λίγα λεπτά, παίρνοντας μαζί του περίπου 300 Εβραίους που ζούσαν στα Χανιά.

Μία προσπάθεια Ελλήνων και Γερμανών συντελεστών να γεμίσουν το κενό με τη φαντασία, τις ιδέες και τις επιθυμίες τους για το πώς θα μπορούσαν να είχαν γίνει τα πράγματα. Μια ζωή ανθρώπων μεταξύ ανθρώπων.

Άνετη, αφοπλιστική, με την τέχνη να κυριαρχεί σε ό,τι κάνει στη ζωή της η Έλια Βεργανελάκη μας μίλησε για τη ζωή της, τις δυσκολίες, τις όμορφες συνεργασίες και τους ανθρώπους που πέρασαν από την θεατρική της ζωή, και όχι μόνο, αλλάζοντάς την προς το καλύτερο. Μία ηθοποιός απ τα Χανιά που αναζητεί το καλό σε ό,τι κάνει και την ομαδικότητα με όποιους συνεργαστεί.

Συνέντευξη Στέλιος Κουνδουράκης

Φωτογραφίες Ανδρέας Μαρκάκης
Instagram | www.amarkakis.com

Ρώσικη Φιλολογία στη Θράκη, Υποκριτική στη Σχολή “Δήλος” και Μουσική στο Βενιζέλειο Ωδείο Χανίων και με υποτροφία Βερολίνο, μας λείπει κάτι που δεν ξέρουμε όσο αφορά την αρχή, το παρελθόν;

Τα τελευταία 6 χρόνια έχουμε μία εταιρεία casting με τον συνεργάτη μου, Βίτωνα Μπεσδεμιώτη και είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του βιοπορισμού μου. Πιστεύω ότι κάποια επαγγέλματα στη ζωή τα διαλέγεις και κάποια άλλα σε διαλέγουν.

Ανέβηκα το 2017 στην Αθήνα για δεύτερη φορά αφού είχα γυρίσει από τη Γερμανία και μετά το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης και το έκανα γιατί μου έλειπε πάρα πολύ το να κάνω σινεμά. Ταυτόχρονα είχα ταξιδέψει στη Νέα Ζηλανδία για μία ταινία όπου εκεί μπορώ να πω «έπαθα» μεγάλο και τρελό έρωτα όσο αφορά τα πάντα γύρω από μία κινηματογραφική ταινία. Το να βρίσκομαι σε ένα σετ είναι κάτι που με γεμίζει όσο τίποτε άλλο επαγγελματικά.

Δυστυχώς όμως τα βρήκα πολύ σκούρα, περνούσα από casting αλλά δεν έκλεινα ρόλο. Ενώ είμαι πολύ κοινωνικός άνθρωπος, ταυτόχρονα δεν μπορούσα να έχω μια κοινωνική ζωή που θα με έφερνε στο προσκήνιο για γνωριμίες.

Μέσω ενός γνωστού που έχει μία μεγάλη εταιρεία παραγωγής, τυχαία έπεσε η ιδέα να ασχοληθώ με το casting και δεν το πολυσκέφτηκα. Μου άρεσε η ιδέα γιατί είναι μία δουλειά στην οποία προτείνεις ηθοποιούς που πιστεύεις ότι ταιριάζουν σε αυτό που ψάχνει ο σκηνοθέτης στην εκάστοτε δουλειά που έχει αναλάβει και επίσης η ευκαιρία αυτή αποτέλεσε μια πόρτα για να είμαι σε γυρίσματα και να μάθω περισσότερα γύρω απο το σινεμά. Επίσης είμαι ηθοποιός και το να κάνω casting σε ηθοποιούς με σεβασμό και ευαισθησία, να διεκδικώ τις αμοιβές τους, να συμμερίζομαι την αγωνία τους, ήταν και  είναι κάτι που με ενδιαφέρει πολύ.

Δεν είσαι όμως τέτοιος άνθρωπος και αν και δείχνεις κοινωνικός έχεις και μία εσωστρέφεια λίγο, είναι έτσι;

Θα έλεγα ότι είμαι και μοναχικός άνθρωπος ναι και δεν είναι κάτι που μπορεί να το αναγνωρίσει με την πρώτη επαφή ο κόσμος. Απολαμβάνω να ταξιδεύω μόνη μου με τον σκύλο μου, να κάνω ελεύθερο camping στη φύση, όχι μόνο το καλοκαίρι αλλά και τον χειμώνα, μου αρέσει να κάθομαι σπίτι στην ησυχία και να προσπαθώ να κάνω το τίποτα, κάτι που είναι σχεδόν αδύνατον για μένα (γέλια) γιατί όλο με κάτι καταπιάνομαι.

Πώς είναι να έχεις μία εταιρεία casting;

Είναι ένα επάγγελμα που δε βαριέσαι ποτέ, κάνουμε casting κυρίως στη διαφήμιση και σε ξένες ταινίες, δεν έχουμε κάνει ακόμα για ελληνική σειρά. Το μόνο παράπονο μου είναι πως η διττή επαγγελματική ιδιότητα που έχω, με εμποδίζει από το να έχω συγκεκριμένη ταυτότητα και οι άνθρωποι δυστυχώς έχουν ανάγκη από το να βάζουν ταμπέλες.

Για κάποιους σκηνοθέτες που έχω συνεργαστεί είμαι η Έλια-ηθοποιός και για κάποιους παραγωγούς και ηθοποιούς είμαι η Έλια-casting director. Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια δεν χτυπάει το τηλέφωνο από casting directors για να με προτείνουν σε κάποιο ρόλο, μόνο η Ηρώ Γάλλου με έχει πάρει και το εκτιμώ βαθειά, (άλλωστε εκείνη είναι ο λόγος που έπαιξα σε σερές) και πιστεύω πως είναι λόγω ανταγωνισμού, επειδή εργάζομαι και ως casting director. Είναι ένα μεγάλο παράπονό μου και ένα ρίσκο που πήρα εν αγνοία μου στην αρχή της προσπάθειας μου με την Giant casting.

Παρόλα αυτά και επειδή είμαι και αισιόδοξη και δουλευταρού, με κάποιο μαγικό τρόπο, ασκώ και τα δύο επαγγέλματά μου με επιτυχία και αισθάνομαι υπερήφανη και ευτυχής!

Ποιες είναι οι πρώτες εικόνες που θυμάσαι από τα θέατρα στην Κρήτη, εδώ όπου ξεκινάς ουσιαστικά την επαφή σου με το χώρο;

Να πούμε ότι εγώ στα 26 μου χρόνια αποφάσισα να σπουδάσω την Υποκριτική Τέχνη και αποφοίτησα ως ηθοποιός από την δραματική σχολή στα 30 μου. Η πρώτη μου συνεργασία επαγγελματική στην Κρήτη ήταν με το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης το 2015 επί Μιχάλη Αεράκη. Τον εμπιστεύομαι αυτόν τον άνθρωπο γαιτί πίστεψε σε μένα ενώ ήμουν σε μία πολύ δύσκολη φάση ερχόμενη από τη Γερμανία και την Αθήνα όπου δεν κατάφερα να «στεριώσω».

Ήταν και λίγο αστεία η πρώτη μας επαφή αφού πήγα χωρίς βιογραφικό, με έδιωξε και μου είπε να γυρίσω την επόμενη μέρα «σουλουπωμένη». Επέστρεψα φυσικά με βιογραφικό πιο σοβαρή (γέλια) και μου έδωσε να φανταστείτε και την ευκαιρία να γράψω μουσική, γιατί έγραφα μουσική εκείνη την περίοδο. Συμμετείχα σε αρκετές παραγωγές για 3 χρόνια, και ως βοηθός σκηνοθέτη του Γιάννη Καρχισαρίδη, ενός ανθρώπου που δεν είναι πια στη ζωή και μου έχει κοστίσει πολύ αυτό. Τους ευγνωμονώ για αυτές τις συνεργασίες στο ΔΗΠΕΘΕ, όλους όσους γνώρισα εκεί, ένιωθα σαν να ήμουν στο σπίτι μου, η αγκαλιά του κόσμου, οι συνάδελφοι ηθοποιοί που γνώρισα, όλα.

Ειδικά η παράσταση “Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα” σε σκηνοθεσία Γιάννη Καραχισαρίδη είναι μια παράσταση που δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου. Με την Ιώ Ασηθιανάκη κάναμε ωραίες συνεργασίες στο θέατρο 73100 και με τη Σίσσυ Δαμουλάκη πού είναι πολύ καλή μου φίλη και την αγαπώ. Συνεργάστηκα και με το θέατρο YOUCA με την φίλη μου την αγαπημένη Μικέλα Παπαδουλάκη. Έχω παίξει αλλά και έχω σκηνοθετήσει εκεί. Αισθάνομαι ότι η πόρτα είναι πάντα ανοιχτή στο να συνεργάζομαι με ανθρώπους εδώ στα Χανιά αλλά και στην Κρήτη γενικότερα.

Επίσης εδώ στα Χανιά εμπνεύστηκα και εργάστηκα πάνω στη solo performance που έκανα το 2017 στην Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων η οποία παράσταση ταξιδεύει ακόμα, και στην Αθήνα την περασμένη άνοιξη παρουσιάστηκε στο ξενοδοχείο Μπάγκειον και πήγε υπέροχα!

«Κlimaka a solo performance», μία παράσταση που δεν παίζεται σε θέατρα αλλά σε δημόσια κτήρια ,συγκεκριμένα πάνω σε σκάλες δημοσίων κτηρίων, και έχω σκοπό να ζητήσω να ανέβει στη σκάλα των Δικαστηρίων Χανίων ελπίζοντας να μου δώσουν την άδεια να πραγματοποιηθεί.

Ένα βαθειά φιλοσοφικό κείμενο της Μαρίας Λαϊνά, με πρωτότυπη μουσική από ένα σπουδαίο λαουτιέρη και φίλο μου, τον Δημήτρη Σιδερή, με την Μαρία Μεντέζ χορογράφο και κινησιολόγο μου. Μία αρκετά extreme παράσταση που ελπίζω την άνοιξη και το καλοκαίρι να την κάνω πρώτη φορά σε ανοιχτό χώρο εδώ στην Κρήτη.

Έχουμε την εντύπωση ότι όλο κάτι κάνεις, όλο με κάτι καλλιτεχνικό ασχολείσαι, αν κρίνουμε κι από το τελευταίο project εδώ στα Χανιά, το “Ανέμελες διακοπές δίπλα στις γκρίζες σκιές της ιστορίας” η αναζήτηση σου γύρω απ΄ την τέχνη είναι πολύπλευρη, είναι έτσι;

ΝΑΙ και με κεφαλαία γράμματα!!! Είμαι ένας άνθρωπος που δεν του αρέσουν καθόλου τα εύκολα, απολαμβάνω να παίζω ρόλους απαιτητικούς. Μου αρέσει πάρα πολύ η διαδικασία της έρευνας, ρόλους που να μπορούν να εξελιχθούν μέσα από μένα, από αυτό που είμαι, το σώμα μου, τη φωνή μου, τα υλικά μου στοιχεία. Κάτι που μου είπε ο σκηνοθέτης της παράστασης “Ανέμελες διακοπές δίπλα στις γκρίζες σκιές της ιστορίας”, που παρακολουθήσαμε πριν από λίγες ημέρες στα Χανιά είναι ότι «είμαι η δεύτερη ηθοποιός που συναντάει στη ζωή του η οποία ενώ είναι μέσα στη σκηνή μπορεί και βλέπει έξω από τη σκηνή». 

Έχω σπουδάσει μουσική στη ζωή μου, αγαπώ τη μουσική και το χορό και ενσωματώνω πάντα αυτές τις πλευρές τις καλλιτεχνικής μου φύσης στην δουλειά μου ως ηθοποιός.

Ποιες συνεργασίες θυμάσαι, ή νοσταλγείς, και θεωρείς ότι έχασαν όσοι δεν τις είδαν;

Ωραία ερώτηση και επειδή είναι πολύ φρέσκο θα έλεγα την παράσταση που παρουσιάσαμε τον Οκτώβρη στη Συναγωγή Χανίων. Δυστυχώς οι παραστάσεις ήταν μόνο 7. Ξέρω ότι θα ήθελαν πολλοί περισσότεροι να την δουν αλλά δεν ήταν εφικτό., μιας και ήταν sold out από τη δεύτερη παράσταση. Υπάρχει ένα πολύ μεγάλο θεατρόφιλο κοινό στα Χανιά, το πιστεύω αυτό.

Την «Klimaka a solo performance» θα ήθελα σίγουρα να την ανεβάσω ξανά και όχι επειδή είναι το “παιδί μου”, αλλά γιατί πιστεύω ότι είναι επίκαιρο και έχει πάντα κάτι να πει στις ψυχές των ανθρώπων. Τέλος, κουβαλάω πάντα μια βαριά νοσταλγία για τον σκηνοθέτη μου Γιάννη Καραχισαρίδη γιατί δεν είναι πια στη ζωή και μου λείπουν πολύ οι συνεργασίες μας.

Πιστεύεις στη δύναμη του κειμένου ή θεωρείς ότι θέλει προσπάθεια απ τον εκάστοτε ηθοποιό;

Πιστεύω σίγουρα στη δύναμη του κειμένου. Γεννιούνται, εξελίσσονται και πεθαίνουν οι ρόλοι αλλά από την άλλη είναι λέξεις πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί. Ο ηθοποιός καλείται να ζωντανέψει κάτι που δεν έχει μορφή, υφή, υπόσταση και σίγουρα ένας σκηνοθέτης πρέπει να είναι ελεύθερος και ανοιχτός να διαβάσει κάθε φορά το έργο και τα πρόσωπα του έργου αλλιώς και όχι με ένα τρόπο τετριμμένο.

Θέλω να πω ότι υπάρχουν έργα τα οποία είναι κλασικά και ανεβαίνουν με τον συνηθισμένο τρόπο και τα ίδια με άλλη προσέγγιση με πιο σύγχρονο τρόπο απόδοσης. Εννοείται έχει δύναμη ένα θεατρικό κείμενο/σενάριο αλλά χωρίς τους ηθοποιούς και το σκηνοθέτη και φυσικά όλους τους συντελεστές μιας παραγωγής, είναι απλά αράδες σε χαρτί.

Performance ή κλασικό θεατρικό, ή και τα δυό μαζί; Τι επιλέγεις ή τι λατρεύεις;

Η βασική προϋπόθεση για μένα στις συνεργασίες μου είναι πάνω από όλα να υπάρχει ανθρωπιά. Αν νιώθω ότι είμαι σε ένα περιβάλλον με ανθρώπους που έχουν το ίδιο «βάθος» προσέγγισης με μένα και δεν διεκπεραιώνουν απλά, που δεν τους ενδιαφέρει κυρίως η προσωπική τους προβολή, λέω πάντα ναι. Λέω ναι σε τραγωδία, λέω ναι σε κλασικό έργο, λέω ναι στην πιο απαιτητική performance που μπορεί να χρειαστεί τρομερή σωματική κόπωση, αρκεί να βρίσκομαι σε ένα περιβάλλον καλλιτεχνών και ανθρώπων πάνω από όλα, που στο τέλος της ημέρας σημασία έχει πάντα το έργο που φτιάχνουμε μαζί και όχι το “εγώ” μας.

Πιστεύεις ότι πρέπει να βλέπουμε περισσότερο παραστάσεις που να θίγονται μέσα απ αυτές ζητήματα που μας απασχολούν στην καθημερινότητα μας;

Μετά την κρίση οι καλλιτέχνες στην Ελλάδα ένιωσαν την ανάγκη να αρχίσουν να ανεβάζουν πιο σύγχρονα έργα με μια θεματική πιο πολιτική. Είναι κάτι πολύ αισιόδοξο. Το θέατρο δεν λειτούργησε ποτέ μόνο ως μέσο “διασκέδασης”. Οφείλει να θίγει  καθημερινά ζητήματα, να προβληματίζει, να προσφέρει γνώση, να συγκινεί.

Καλό θα ήταν για μένα το κοινό να παρακολουθεί και σύγχρονα έργα που θίγουν το σήμερα, στο σήμερα, χρήζει μεγάλης ανάγκης να αλλάξουμε την προσέγγισή μας στα γεγονότα, να τολμήσουμε, να ρισκάρουμε.

Υπάρχουν καλοί ηθοποιοί στην Ελλάδα, ή για να το κάνω πιο «εύκολο» για σένα, υπάρχουν καλές παραστάσεις στην Ελλάδα;

Υπάρχουν πάρα πολύ καλοί ηθοποιοί στην Ελλάδα και πάρα πολύ καλές παραστάσεις. Όταν το κοινό όμως παρατηρεί πώς παίζει ένας συγκεκριμένος ηθοποιός ή προσέχει τα κοστούμια, ή ασχολείται με τη μουσική της παράστασης για μένα το έργο έχει αποτύχει. Μπορεί μια παράσταση να έχει πολύ καλούς ηθοποιούς αλλά ταυτόχρονα να μην είναι καλή.

Πες μας για την Κρήτη, το νησί από όπου κατάγεσαι, παρακολουθείς τις παραστάσεις; Υπάρχει ενδιαφέρον για το κοινό να παρακολουθήσει ό,τι ανεβαίνει;

Η Κρήτη είναι το σπίτι μου και χαίρομαι που ως επαρχία έχει αρκετά ανοιχτό κοινό. Θα έλεγα ότι στο θέατρο, επειδή απουσιάζω, δε βλέπω πολλά. Όποτε έρχομαι όμως βλέπω τις παραστάσεις του ΔΗΠΕΘΕΚ, όπως αυτή της Κιτσοπούλου σε σκηνοθεσία Έφης Θεοδώρου «Το πράσινο μου φουστανάκι» το οποίο μου άρεσε πολύ. Από την παράσταση ελληνογερμανικής παραγωγής  που συμμετείχα τώρα, θα πω πως όχι μόνο το κοινό ενδιαφέρεται αλλά το έχει ανάγκη και αυτό φαίνεται περίτρανα από το πώς γεμίζουν τα θέατρα και παίρνουν παράταση όταν ανεβαίνει κάτι ποιοτικό.

Ποια είναι η σχέση σου με την τηλεόραση; Και ποια η διαφορά με όλη την υπόλοιπη υποκριτική όπου κι αν την συναντάμε;

Έχω συμμετάσχει σε δύο σειρές, πέρυσι στον «Έρωτα φυγά» και πρόπερσι στην «Έξαψη». Η τηλεόραση φέρνει αναγνωρισιμότητα και άρα περισσότερες ευκαιρίες. Η Υποκριτική στην κάμερα και μάλιστα στα απαιτητικά ωράρια των καθημερινών σειρών, είναι άθλος για έναν ηθοποιό. Δεν υπάρχει ο χρόνος να γίνει η λήψη ξανά και ξανά, ο ηθοποιός οφείλει να έρχεται όσο το δυνατόν περισσότερο προετοιμασμένος στο σετ.

Προσωπικά θα ήθελα πάρα πολύ  να  υποδυθώ έναν κωμικό ρόλο σε σειρά στην τηλεόραση γιατί πιστεύω ότι θα ήμουν πολύ καλή, παρόλο που το 99% των ρόλων μου είναι δραματικοί κάνοντας την κακιά ή σκοτώνω κάποιον ή αυτοκτονώ ή εγκαταλείπω το παιδί μου (γέλια)..

Σε ποια παράσταση που δεν έχεις παίξει θα ήθελες να συμμετέχεις;

Δεν έχω σκεφτεί να σου πω την αλήθεια κάποια συγκεκριμένη παράσταση. Όταν βλέπω ωραίες παραστάσεις απλά θα πω ότι ζηλεύω πάρα πολύ και θα ήθελα να έπαιζα κι εγώ. Αυτή τη στιγμή που με ρωτάς νομίζω ότι δεν μπορώ να πω κάτι συγκεκριμένο. Αγαπώ τους ρόλους που παίζω, αγαπώ τις παραστάσεις στις οποίες έχω συμμετάσχει.

Βουνό ή θάλασσα;

Το χειμώνα βουνό και το καλοκαίρι θάλασσα και το ανάποδο (γέλια).

Σπίτι ταινίες και καλή παρέα ή έξοδο και ξενύχτι;

Σπίτι ταινίες παρέα με το σκύλο μου και τους φίλους μου, είμαι πολύ «σπιτόγατα». Έξω βγαίνω για κάποιο live, πηγαίνω συχνά σε συναυλίες.

Fast food ή υγιεινή διατροφή;

Όλα! Κυρίως τρώω υγιεινά αλλά θα υπάρξει και μέρα που θα φάω δρακουλίνια με κόκα κόλα βλέποντας ταινία στον καναπέ μου. Κάνω pilates και hiking τα τελευταία χρόνια όχι γιατί θέλω να προσέχω το σώμα μου αλλά γιατί μ’ αρέσει.

Μαύρο ή ροζ;

Ροζ.

Χανιά ή Αθήνα;

Κρήτη θα πω, αγαπώ όλη την Κρήτη και δεν θα μπορούσα να περιοριστώ μόνο στα Χανιά. Λίγο μετά τα 50 μου χρόνια με φαντάζομαι να επιστρέφω από την Αθήνα σε ένα κτήμα κάπου στο νότο, με θέα το Λιβυκό. 🖋

*ευχαριστούμε το φυτώριο ΦΥΤΑΓΟΡΑ ΓΑΛΑΝΗΣ, για την φιλοξενία