Ήταν το 2006, πριν από 18 χρόνια, Οκτώβρης και τότε, μελαγχολικός μήνας του φθινόπωρου, όμως το καλωσόρισμα του ήταν ένα φωτεινό, πνευματικό, Καλοκαιρείνιο δώρο για την ηρακλειώτισσα ποιήτρια!

Ο έγκριτος φιλολογικός σύλλογος Παρνασσός, ο παλαιότερος πολιτιστικός σύλλογος της Ελλάδας, τίμησε με το Βραβείο του Καλοκαιρίνειου Θεατρικού Διαγωνισμού, το ποιητικό της έργο “Χάρισα” γραμμένο σε ομοιοκατάληκτο κρητικό ιδιωματικό λόγο.

Οκτώβρης του 2024 και πάλι ο μελαγχολικός μήνας, μαζί με τα Φθινοπωρινά του χρώματα, έφερε με ποιητική αύρα από τον “Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός” Τιμητικό Έπαινο, στην Θεοδοσία Αργυράκη-Ασαργιωτάκη, για την ποιητική της συλλογή “Ηλιόρρηττα”

Ένα χαρακτηριστικό ποίημα της νέας της συλλογής :

ΠΑΙΔΙΑ ΜΕΓΆΛΟΙ

Για εκείνα τα παιδιά μιλώ
που μεγάλωσαν
αλλά τα όνειρα τους
είναι πάντα παιδικά.
Για εκείνα τα παιδιά μιλώ
που ένιωθαν μεγάλοι
γιατί δεν έπαιξαν ποτέ.
δεν παίζουν οι μεγάλοι.

Για εκείνα τα παιδιά μιλώ
που φόρεσαν παπούτσια για μεγάλους.
μεγάλωναν και τα ρούχα τους
έπεφταν μικρά.
Το λιανό τους το κορμάκι
λύγιζε απ` την σκληρή δουλειά
που ήταν για μεγάλους.

Για εκείνα τα παιδιά μιλώ
που όταν το παράπονο
πλημμύριζε τη στέρνα της καρδιάς τους
ανάβλυζαν μικρά υδάτινα ρυάκια
ίαμα παρηγοριάς..
Εκείνα τα μικρά παιδιά
τα σκούπιζαν βιαστικά
με τις φθαρμένες άκρες
των μανικιών τους.
χάδι κρυφό στη θλίψη
της διάφανης ψυχής.

Κι όταν στην καλοσύνη της νύχτας
δάκρυα, τάμα προσευχής
πότιζαν της κλίνης το μαξιλάρι
εκείνα τα μικρά παιδιά
το γύριζαν απο την άλλη την πλευρά
να μην βραχεί το όνειρο
να γίνει αλήθεια η ευχή.

Εκείνα τα μικρά παιδιά
που ένιωθαν μεγάλοι,
πονούσαν, χαμογελούσαν
κι ονειρεύονταν,
πως ήτανε παιδιά…

Η Θεοδοσία Αργυράκη Ασαργιωτάκη είναι Ηρακλειώτισσα συγγραφέας, εικαστικός, με πλούσιο λογοτεχνικό, εικαστικό και εθελοντικό έργο, πολιτιστικά κοινωνικά και περιβαλλοντικά ενδιαφέροντα! Έχει διακριθεί και τιμηθεί για το έργο της από έγκριτους δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς της Ελλάδας και του εξωτερικού! 🖋