Το Σάββατο 15 Ιουνίου 2024, στο Minos Palace Hotel & Suites, πραγματοποιήθηκε η πρώτη παρουσίαση των τριών έργων που βραβεύθηκαν με το “Βραβείο Τέχνης Ιδρύματος Γ. & Α. Μαμιδάκη 2024” : Landscape in Motion της Ειρήνης Μίγα, The Resilient Thread της Κατερίνας Νάκου και Long Waves του Στρατή Ταυλαρίδη.
ΔΙΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ@VIA ART
“Από το 2019 που ξεκίνησε, ο θεσμός του Βραβείου Τέχνης ενισχύει και προωθεί σύγχρονους δημιουργούς προσφέροντάς τους την ευκαιρία να δημιουργήσουν νέα έργα τέχνης, τα οποία θα παραμείνουν σε μόνιμη έκθεση στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, θα αποτελέσουν μέρος της συλλογής του Ιδρύματος και θα ενταχθούν σε μια σημαντική πολιτιστική κληρονομιά. Επιπλέον, το βραβείο φιλοδοξεί να ενισχύσει την καλλιτεχνική πρωτοπορία όχι μόνο με τη δημιουργία, αλλά και την επιμέλεια των καλλιτεχνικών προτάσεων, και την ένταξή τους σε μια συλλογή σύγχρονης τέχνης.
Το φετινό κάλεσμα αφορούσε προτάσεις έργων μεγάλων διαστάσεων σχεδιασμένων να αποτελέσουν σημεία αναφοράς σε ένα συγκεκριμένο, διαμορφωμένο περιβάλλον, και να αφηγούνται μια εσωτερική πορεία/διαδρομή. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη θεματική της Φροντίδας, η οποία διέπει πολλές από τις δράσεις του Ιδρύματος. Οι βραβευμένες προτάσεις ξεχώρισαν για την καινοτομία και τη δημιουργικότητά τους, καθώς και τη σύνδεσή τους με τη θεματική” (Μπαχτσετζής & Δημητρίου, 2024).
Αυτά επισημαίνουν στην εισαγωγή της παρουσίασης των έργων τέχνης ο Σωτήρης Μπαχτσετζής, artistic director και η Γιώτα Δημητρίου Director του Ιδρύματος οι οποίοι υπογράφουν τα κείμενα τεκμηρίωσης και την επιμέλεια των βραβευμένων έργων τέχνης.
Ξεχώρισε όμως και η άρτια διοργάνωση της βραδιάς απονομής των ετήσιων βραβείων σε συνδυασμό με το συναρπαστικό πολυαισθητηριακό πλαίσιο της μοναδικής αρχιτεκτονικής ταυτότητας του Μinos Palace. Με τη διάδραση των πολύ πρωτότυπων έργων τέχνης με την άμεση και ανοικτή παρουσία των δημιουργών τους, με τους προσκεκλημένους, αλλά και με την πανσέληνο να εντείνει τη συγκινησιακή εμπειρία! Όσοι είχαμε την τύχη να βιώσουμε τη συναρπαστική βραδιά της απονομής των βραβείων των καλλιτεχνών, είχαμε πολλαπλά εναύσματα από την υψηλή αισθητική της αρχιτεκτονικής του τοπίου και του επιμελημένου μίνιμαλ design στους εσωτερικούς γήινους χώρους, αλλά και των ευγενικών με ιδιαίτερη σφραγίδα επαγγελματισμού υπηρεσιών, από την ανθρώπινη δύναμη του ξενοδοχείου. Η πρό(σ)κληση αποκλειστικά για εκείνη τη βραδιά, της ελεύθερης πρόσληψης των καλλιτεχνικών δημιουργιών στον χώρο που εγκαταστάθηκαν και εκτίθενται τα βραβευμένα έργα τέχνης. Στόχος να υπενθυμίζουν διακριτικά τη στοχαστική αναδίφηση της μεταγλώσσας τους, την ιχνηλάτηση των άμεσα και έμμεσα απελευθερωτικών οπτικών διατυπώσεων και συνδηλώσεων τους, καθώς οι φιλοξενούμενοι του Minos Palace διαβαίνουν την είσοδο και έξοδο του προσωπικού τους χώρου, κατά τη διάρκεια της παραμονής τους.
Η τέχνη είναι υπέρβαση και ταυτόχρονα με τις ερμηνείες της και τις συστοιχίσεις της την αγωνία των επιπέδων νοημάτων και των πολλαπλών σημείων θέασης και απόκρισης δημιουργείται στο πεδίο των αντιφάσεων των αποκλεισμών και της συνειδητοποίησης της πολλαπλότητας και της ανακάλυψης της ορατής πραγματικότητας. Τα έργα που βραβεύτηκαν είναι εντυπωσιακό το πόσο αποτελεσματικά τεκμηριώνουν με μια συγκλονιστική αμεσότητα την πολυσημία του έργου τέχνης επικοινωνιακή δυναμική που εκπορεύεται από την επιλογή των υλικών και την ευρηματική τους μεταγραφή μετουσίωση σε έργο τέχνης κοινωνικά σημαινόμενο από την έμπνευση των δημιουργών τους.
Πλέον σε μόνιμη έκθεση ενταγμένα στη Συλλογή Τέχνης του Ιδρύματος Γ.& A. Μαμιδάκη θα τεκμηριώνουν τους τρόπους που επικοινωνεί η σύγχρονη τέχνη την εννοιολογική υπόσταση των έργων της, την ιδιότυπη υλική τους οντότητα τα ρητά και τα άρρητα σήματα τους σε μια πραγματική διαδρομή στον χώρο που καλείσαι να τη διανύσεις με το βλέμμα να ταξιδεύει να εστιάζει να ατενίζει με την προοπτική. Η επιλογή της θέσης των έργων από τους επιμελητές Σωτήρη Μπαχτσετζή και Γιώτα Δημητρίου καίρια και συμβολική ταυτόχρονα γιατί κάθε σπουδή χρήζει βηματισμών για να πραγματώσεις τους στόχους του έργου που συμμετέχεις. Μια εμπνευσμένη επιτέλεση η σύλληψη της εκθεσιακή αφήγησης που ενεργοποιεί εικαστικά και σημειωτικά το αναγκαίο λειτουργικό αρχιτεκτονικό στοιχείο της ταυτότητας των χώρων ανάπαυσης του Minos Palace.
Landscape in Motion
“Το Landscape in Motion (Τοπίο σε Κίνηση) της Ειρήνης Μίγα είναι ένα έργο τέχνης που ανταποκρίνεται στο χώρο και συνδυάζει ζωγραφικά και γλυπτικά στοιχεία, απεικονίζοντας ένα διαρκώς εξελισσόμενο τοπίο. Εμπνευσμένο από το στροβιλισμό ενός φύλλου στον αέρα, εφιστά την προσοχή μας στην απειλούμενη και σπάνια χλωρίδα της Κρήτης, ενθαρρύνοντας τη συλλογική ευαισθητοποίηση για τη διάσωσή της” (Μπαχτσετζής & Δημητρίου, 2024).
H συν-κίνηση της δημιουργού και του έργου είναι σε απόλυτη αρμονία και πλούσια σε αισθητική φροντίδα από την πλευρά της, γιατί επενδύει στην οικειότητα της καμπύλης γραμμής που σε επιλεγμένα σημεία δημιουργεί τις κυκλικές φόρμες, αποτυπώσεις του περιγράμματος φύλλων ως σημεία επαφής και σύνδεσης. Οι φόρμες σηματοδοτούν τις εικαστικές αναπαραστάσεις με γλυπτικά και ζωγραφικά στοιχεία τα οποία δίνουν εύστοχα με τα χρώματα και τις υφές τους, ένα “ρυθμικό οπτικό γίγνεσθαι” με υπόρρητα οικολογικά μηνύματα για τα ενδημικά φυτά της Κρήτης.
Στοιχεία της χλωρίδας του νησιού που χρήζουν φροντίδας για να μη χαθούν αλόγιστα είναι η έμπνευση της. Η τρυφερή ακολουθία της ελκυστικής λεπτότητας τους αιχμαλωτίζει την περιέργεια. Ενεργοποιεί έκπληξη για την επανασύσταση τους από την Ειρήνη Μίγα με μια τόσο ευρηματική τεχνική ανάπτυξης μέσα από τον οικείο στροβιλισμό ενός φύλλου και της ποιητικής γραμμικής απόδοσης, τόσο του ίδιου όσο και της διαδρομής του καθώς παρασύρεται χωρίς αντίσταση από τον άνεμο. Ο διάδρομος, ο ιδανικός καμβάς αναμφισβήτητα, για μια περιπετειώδη, ανοικτή συστηματική παρατήρηση τους σε ονειρεμένη εικαστική αναπαράσταση, με σκοπό την επαφή με τα χαρακτηριστικά τους, χωρίς την απειλή της κτήσης με ενδεχόμενη “αποκοπή” από το φυσικό περιβάλλον τους.
Επιδίωξη της δημιουργού αρχικά η επίτευξη της οικειοποίησης τους που αφυπνίζει τη στάση ευαισθητοποίησης. Στη συνέχεια η καλλιέργεια της συνειδητοποίησης της αναγκαιότητας να αναγνωρίζονται και να προστατεύονται τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους λόγω της σπάνιας ανταποδοτικότητας τους στον άνθρωπο που τα γνωρίζει ή δεν τα γνωρίζει, αλλά και τα προσπερνά ή τα αφανίζει με την επίφαση του θαυμασμού, χωρίς πάντα απαραίτητα της επίγνωσης της απειλούμενης ύπαρξης τους.
Η Ειρήνη Μίγα αξιοποιεί στον χορευτικό φιλικό ρυθμό της καμπυλόγραμμης κίνησης, χρώματα που γειτνιάζουν, θέσεις που ισορροπούν, διαστήματα με εξαιρετικά μελετημένη δυναμική σημασία που συμπαρασύρουν σε μια εικαστική εμπειρία με πλούσιες οπτικές ιδέες και αποφάσεις, από έναν κόσμο πραγματικό και εύθραυστο, για μια στάση συμμετοχική και αειφορική στο φυσικό περιβάλλον.
Resilient Thread
“Το Resilient Thread της Κατερίνας Νάκου, αποτελείται από μεγάλης κλίμακας συνθέσεις υφασμένες στον αργαλειό, οι οποίες αναδιαμορφώνουν το ρόλο των διακοσμητικών στοιχείων της τέχνης ‘passementerie’, μια υπό εξαφάνιση τέχνη που παραδοσιακά διακοσμούσε τα περιθώρια, επαναπροσδιορίζεται μέσω της μεγέθυνσης, αποτελώντας πλέον το κεντρικό στοιχείο της αφήγησης, οπτικά αλλά και εννοιολογικά, μετατοπίζοντας την προσοχής μας σε πτυχές του κόσμου που πολλές φορές παραβλέπουμε. Κάθε σύνθεση διατηρεί τα μοναδικά χαρακτηριστικά της, ενώ παράλληλα αναγνωρίζει το κοινό νήμα, αρκεί να το αντιληφθούμε και να το αγκαλιάσουμε στην αναζήτησή μας για αρμονία.” (Μπαχτσετζής & Δημητρίου, 2024).
Το βλέμμα κατευθύνεται σε λεπτομέρειες διακοσμητικές μιας πολύμορφης συνέχειας με νήμα που ελίσσεται και συνδέεται για να κρατήσει την οπτική αντίληψη ενεργή και διεισδυτική σε λεπτομέρειες πλουραλιστικές και περίτεχνες, αλλά αναμφισβήτητα απαρατήρητες για το μοναδικό αποτέλεσμα. Πτυχές από νήμα σε απόσταση αναπνοής, εμπνευσμένες κατά κύριο λόγο από τη διακόσμηση της κρητικής παραδοσιακής τέχνης και παράδοσης, της καθημερινότητας αλλά και της γιορτινής τελετουργίας στην ένδυση και στην οικοτεχνία. Το νήμα που τις συνδέει ενιαίο αποκαλύπτει και τεκμηριώνει τη συνοχή μιας σύνδεσης που προϋπάρχει στην τέχνη του νήματος σε κάθε περίσταση, αλλά και με φροντίδα αναδεικνύεται εύγλωττα στο ταξίδι της εμβύθισης στο εκθεσιακό αφήγημα αυτού του διαδρόμου.
Κάθε στοιχείο των έργων τέχνης της Κατερίνας Νάκου που παρουσιάζονται, τοποθετείται και προσδιορίζεται με έμπνευση από την μοναδικότητα της πλοκής του κοινού νήματος της αέναης ανθρώπινης δημιουργίας. Αποκτά όμως από τη δημιουργό Κατερίνα Νάκου την ανεπανάληπτη αναπαραστατική του οντότητα, ανάλογα με τη θέση, τον ρόλο, την αποστολή που κλήθηκε να υπηρετήσει ως πρώτη ύλη, καθώς το νήμα αξιοποιήθηκε με πολλούς τρόπους στον ιστορικό χωροχρόνο στις κλωστοϋφαντουργικές τέχνες. Και τότε και τώρα μέλημα των δημιουργών, να εντείνει η τεχνική και το μέσο, στην λειτουργία κατά περίσταση της χειροποίητης δημιουργίας, την αισθητική και την αξιακή βαρύτητα της προσωπικής καλλιτεχνικής έκφρασης, χωρίς να “τραυματιστεί ο δεσμός” που ενώνει διαγενεακά τον άνθρωπο ΔΙΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ, στις εκφάνσεις της ζωής του.
Long Waves
“Το Long Waves του Στρατή Ταυλαρίδη, μια εγκατάσταση μεγάλης κλίμακας με την τεχνική του papercut, ανακλά στη μνήμη μας τη μορφή και την κίνηση της θάλασσας, αλλά παράλληλα λειτουργεί και ως σύμβολο μίας νέας εποχής, παρομοιάζοντας την με εικόνες από δίχτυα ψαρέματος. Στόχος είναι η αφύπνιση του κοινού για την επιτακτική σημασία της φροντίδας των θαλασσών. Όπως λέει ο καλλιτέχνης: «Θέλω να στρέψω το βλέμμα σε κάτι που έχουμε παύσει να παρατηρούμε, το οποίο, εξαιτίας του τρόπου ζωής μας, περνά πλέον απαρατήρητο. Είμαστε αναπόσπαστο κομμάτι της καταστροφικής πορείας που συμβαίνει τώρα και μας δίνεται η δυνατότητα να το ανατρέψουμε»”. (Μπαχτσετζής & Δημητρίου, 2024).
Η έντονη γεωμέτρηση, χαρακτηριστικό θαυμαστό της καλλιτεχνικής έκφρασης του δημιουργού Στρατή Ταυλαρίδη, σε συνδυασμό με την πρώτη ύλη που επιλέγει, το χειροποίητο χαρτί που έχει παραχθεί στο Νεπάλ, οδηγεί στην απαραίτητη προϋπόθεση της συνέπειας και της προσήλωσης σε κάθε δευτερόλεπτο της δημιουργικής διεργασίας για το μεγάλης κλίμακας πολυδύναμο έργο τέχνης που παρουσιάζεται στο MINOS PALACE. Η σχολαστική φροντίδα της ακρίβειας στη διαδικασία αφαίρεσης με χειρουργικό νυστέρι από τον καλλιτέχνη, επιτυγχάνει αβίαστα την αντιληπτική απόκριση του αποδέκτη που μαγεύεται, καθώς συνειδητοποιεί την ιερή και επίπονη προσήλωση του δημιουργού, για την επίτευξη της αρμονίας, της συμμετρίας, της ισορροπίας, του ρυθμικού οπτικού κώδικα του μεγάλης κλίμακας έργου του.
Ο Στρατής Ταυλαρίδης προκειμένου να αναπαραστήσει την αέναη κίνηση της θάλασσας, αναπτύσσει τον ρυθμό των στροβιλισμών από τις δίνες του νερού ή του ήχου, με τα μοτίβα που υπενθυμίζουν την σπειροειδή κίνηση. Με την ευλάβεια και εκπληκτική ακρίβεια της τεχνικής και με την μονοχρωμία επιτυγχάνουν να μεταγγίζουν αβίαστα μια εξαιρετική αίσθηση γαλήνης. Ωστόσο η ευθραυστότητα της ιδιαίτερης υφής του χαρτιού, υπενθυμίζει εύστοχα την ευαλωτότητα της θαλάσσιας ζωής, καθώς επιδίδεται σε μια αέναη κίνηση. Η θάλασσα συχνά πλήττεται από απειλές φυσικές, αλλά και ανθρώπινες που επικαλούνται ακόμη και την φροντίδα (ιαματική, ψυχοθεραπευτική, χαλαρωτική).
Διφορούμενη η σημασία του έργου του ενθαρρύνει τον διάλογο των θεατών μυστηριακά και ψυθιριστά. Ο καλλιτέχνης μεταγγίζει την οικολογική αγωνία του με μια προσπάθεια οπτικής ισορροπίας μέσα σε μια δεδομένη χωρική οικειότητα του υπερσύγχρονου χώρου φιλοξενίας του Minos Palace, απαλλαγμένου από φλύαρα στοιχεία design. O Στρατής Ταυλαρίδης, αξιοποιεί με σοφία, μια απαρχή που ξεδιπλώνεται πανομοιότυπα με την φροντίδα της τεχνικής από την πλευρά του, αλλά παράλληλα με μια ιδιότυπη σύνδεση νοηματική σημειωτικά, ώστε να εκπέμψει κρίσιμα οικολογικά μηνύματα σε ένα συνεχές καθ’ οδόν στη θαλάσσια οδό.
Μια εμπρόθετη ενότητα της απαρχής ενός αναστοχαστικού διαλόγου διαμορφώνεται με εικαστική ευφυία από τον καλλιτέχνη σε μια προστατευμένη αισθητική πραγμάτωση με μια αιφνιδιαστική εσωτερική πολλαπλότητα. Ο δημιουργός κατορθώνει να μετασχηματίσει τη συνείδηση του προβληματισμού του χρήστη του χώρου με μια διφορούμενη αμφισημία. Ένα οικείο από το φυσικό περιβάλλον μοτίβο σε μια δημιουργική οπτική δυναμική ανάπτυξη που κατακλύζει τον χώρο και τον διαπερνά για να εκπέμψει τελικά τον αντικατοπτρισμό των δύο θεμελιωδών ροών ενός έργου τέχνης. Του νοήματος και της επίπονης καλλιτεχνικής διεργασίας του οραματικού αισθητικού αποτελέσματος.
Στην προκειμένη περίπτωση το κερδισμένο αξιακό περιεχόμενο μιας σιωπής, μιας κραυγής, μιας χειρονομίας που αποκαλύπτει περίτεχνα, αλλά όχι με υπερβολή και επιβολή, το οικολογικό μήνυμα από τον καλλιτέχνη, μαζί με τη φροντίδα του της ακρίβειας σε κάθε χιλιοστό της οπτικής απόδοσης και εφαρμογής της σύνθεσης του χωρίς την ελάχιστη παρέκκλιση. Και αυτό όχι με πρωταρχικό μέλημα την αυστηρή τήρηση της επαναληπτικότητας. Αλλά συνετά με την πρόθεση της υποδήλωσης της επιμελημένης αισθητικής, για να ακτινοβολήσει αντάξια την αναγκαία διαμεσολάβηση στη στάση του ανθρώπου, του εν δυνάμει δημιουργού, ως προς την οικολογική συνείδηση.
Μαρία Λουίζου, Six Breaths per Minute Κεραμικά Αγγεία
Τρία πήλινα αγγεία σε ανθρώπινο μέγεθος που συμβολίζουν έναν ασφαλή χώρο, έναν χώρο συνύπαρξης με το σώμα μας και έκφρασης της φωνής μας προσφέρουν χώρο σε τρεις καλλιτέχνες ώστε να εισέλθουν και να ερμηνεύσουν με τα σώματα τους. Στην πρακτική της η Μαρία Λουίζου διερευνά ερωτήματα όπως : Που μπορούμε να βρούμε έναν χώρο που μας κάνει να νιώθουμε ασφαλείς να εκφραστούμε ελεύθερα; Είναι πάντα το σώμα μας ένας ασφαλής χώρος; Πώς μπορεί κανείς να δημιουργήσει έναν χώρο που να επιτρέπει στα άτομα να εκφράσουν και να ακούσουν τις δικές τους φωνές και να τις κάνουν πιο ηχηρές για τους άλλους; Πώς είναι όταν διαταράσσεται η συνήθης κατεύθυνσης του βλέμματος? Πώς μιας ανάσα δημιουργεί το κύριο μέσο επικοινωνίας;
(Μπαχτσετζής & Δημητρίου, 2024)
“[..]H Λουίζου έχει διεξάγει εκτεταμένη έρευνα και πειραματιστεί με διαφορετικά κεραμικά σχήματα και τον τρόπο που αυτά συντονίζονται με τις φωνητικές της συνθέσεις. Την ενδιαφέρει η παιχνιώδης μέθοδος μετασχηματισμού της εικόνας του σώματος συγχωνεύοντας την με το σχήμα του γλυπτού και κατ’επέκταση με τη φωνή. Οι φωνητικές της συνθέσεις είναι εμπνευσμένες από παραδοσιακές τελετές και πρακτικές πένθους. Το Six Breaths per Minute εξερευνά την εξέλιξη της κεραμικής τέχνης χρησιμοποιώντας παραδείγματα παραδοσιακής κεραμικής στο πλαίσιο μιας εποχής διεπιστημονικής τέχνης.Όπως έχει δηλώσει η Μαρία Λουίζου σύμφωνα με την τεκμηρίωση των επιμελητών “Κάνω αυτή τη δουλειά για τα θύματα της βίας για τους ανθρώπους που πενθούν για τα μέρη για τα οποία εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν -για τα θύματα εκείνα που ίσως δεν έχουν ποτέ τη δύναμη να βγάλουν ούτε έναν ήχο. ….[…]Το σχήμα του σώματος των ερμηνευτών εναρμονίζεται με το σχήμα των κεραμικών γλυπτών και ελεύθερα οι ερμηνευτές επιλέγουν ποια μέρη του σώματος τους θα παραμείνουν ορατά ώστε να αισθάνονται άνετα να εκφραστούν . ”( Μπαχτσετζής & Δημητρίου, 2024).
Διάδραση σώματος, φωνής και συναισθήματος με τη διασφάλιση μιας ασφαλούς και οικείας φωλιάς που σε παραπέμπει σε κεραμική κόγχη με εισόδους που καλείσαι να εισέλθεις .Να αγγίξεις και να πειραματιστείς προκειμένου να διερευνήσεις την πολυσημία του φαινομένου της επικοινωνίας, με ερμηνευτικά μέσα, το σώμα, τη φωνή, τις δυνατότητες του πηλού που πάντα επαναφέρει οικείες ενθυμήσεις φροντίδας καθημερινών τελετουργιών του ανθρώπου. Η βρώση, η προστασία του αγαθού , η αφή, το πλάσιμο, η φωτιά, το χώμα, το νερό, η ζωή…
Η επιτέλεση (performance) με ερμηνεύτριες την Μαρία Λουίζου, την Ελεωνόρα Ζαχαριά και Αλίκη Σιούστη σηματοδότησε την ολοκλήρωση της παρουσίασης των βραβευμένων έργων τέχνης στο MINOS PALACE με συγκλονιστικές ερμηνείες.
Το σώμα η έκφραση, η φωνή και ο πηλός της δημιουργίας που μετουσιώνεται αιφνίδια σε μεγενθυντή της εκφραστικής έντασης και σε μέσο ενδυνάμωσης για τον ερμηνευτή που απελευθερώνει το βουβό συναίσθημα . Η φωνή δεν κωδικοποιείται σε λέξεις σημαινόμενα, αλλά αξιοποιεί με έναν συγκλονιστικό ρυθμό τις αναπνοές σε συγχρονισμό με το σώμα, για να λειτουργήσουν μαζί ως δυναμικά σημαινόμενα μια ρυθμικής συμ-φωνίας!!!!
“Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται μια “κατάσταση” δυναμικής ισορροπίας, όλα συγκινούνται και κυλούν το ένα μέσα στο άλλο, και επέρχεται και πραγματώνεται ο ρυθμός, μια πραγματικότητα που υπερβαίνει οποιαδήποτε κατάσταση, που από την φύση της είναι τελειωμένο και οριστικό γεγονός, αλλά και τις δύο σταθερές άκρες του χρόνου (στιγμή και αιωνιότητα)” (Κόρδης , 2022:36). Στις προθέσεις της δημιουργού perfomer Μαρίας Λουίζου, συγκαλέγεται η ανασήμανση του εννοιολογικού φορτίου της στιγμής και της αιωνιότητας στην αναπαράσταση της μνήμης αυτοβιογραφικής, ατομικής, συλλογικής.
Σχήματα, φόρμες, ρυθμοί, σε κεραμικά γλυπτά με την ενσώματη διάδραση, επιχειρούν να εκφράσουν όσα μένουν σαν “φυλακισμένα λόγια” να κατατρύχουν τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο δυσβάστακτος πλούτος της ανθρώπινης εμπειρίας, πέρα από χρονικούς καθορισμούς, στην κρύπτη του ανθρώπινου μόχθου και της οδύνης που συσσωρεύονται, στην παραδοσιακή κεραμική έκφραση των γλυπτών των δημιουργών του Θραψανού, από χώμα, νερό, φωτιά για να πρωταγωνιστήσουν σε μια πρωτότυπη επιτέλεση! Η έννοια του μόχθου, το γέμισμα και το άδειασμα, η απόθεση και η διατήρηση, αναπλάθουν ιστορίες βιωμένης αντίστασης που φυλάχτηκαν με σιωπηρές προθέσεις φροντίδας, ως αξιακή παρακαταθήκη για να μην καούν από την αμείλικτη πύρινη λαίλαπα της ανθρώπινης ασυδοσίας. “Η στιγμή είναι ο άπειρος χρόνος… ( Ψυχοπαίδης,202 213)” που περνά στην αιωνιότητα με την αγάπη που απευθύνεται εντός και εκτός. Ενέχει η μνήμη την πολυαισθητηριακή πρόσληψη και απόκριση, τους ήχους, την αφή, τη γλώσσα του σώματος, που όρισαν την εμπειρία επώδυνη ή λυτρωτική.
Σε πείσμα της όποιας απειλής του σήμερα και της προοπτικής του, τα δρώντα μέρη της επιτέλεσης έστειλαν μοναδικά το μήνυμα της ψυχικής ανθεκτικότητας, με την σύνδεση της ανθρώπινης οντότητας με απλά διαχρονικά αρχέτυπα μέσα, που σηματοδοτούν την ζωή,την φροντίδα, την επίβιωση….
Νέοι συσχετισμοί ανάμεσα στα έργα τέχνης και στο βίωμα του φυσικού αποδέκτη…
Η σύγχρονη τέχνη καλλιεργεί το βλέμμα, ενεργοποιεί τον κριτικό αναστοχασμό και κυρίως απελευθερώνει συγκινησιακό και νοηματικό φορτίο, δίνοντας ευκαιρίες για προσωπικές ταυτίσεις και αναγνώσεις. Ο ετήσιος θεσμός των βραβείων σύγχρονης τέχνης από νέους δημιουργούς που τελικά τα έργα τους αποκτούν μόνιμη στέγη στους ξενοδοχειακούς οργανισμούς του Ιδρύματος Γ.& Α. Μαμιδάκη, είναι ένα πολύ σπουδαίο δώρο στην κοινότητα, γιατί προσφέρεται ανοικτά η δυνατότητα για συνεχείς συσχετίσεις, αναγνώσεις και ερμηνείες τους και δεν επιβάλλεται μια μονοσήμαντη νοηματοδότηση των προθέσεων και των μηνυμάτων των καλλιτεχνών. Είναι απαράμιλλος πλούτος που προσφέρεται ελεύθερα και ισότιμα από τη ζωοδότρα Κρήτη, για να εξελίσσει δια βίου τον άνθρωπο επίμονο ταξιδιώτη της ζωής που επιλέγει συνειδητά να δρα ελεύθερα και να αντιστέκεται.
Ο στόχος που δόθηκε από τους επιμελητές Σωτήρη Μπαχτετζή και Γιώτα Δημητρίου αλλά και τεκμηριώθηκε από την Διεπιστημονική Επιτροπή Αξιολόγησης του Ιδρύματος Γ.& Α. Μαμιδάκη να “αποτελέσουν σημεία αναφοράς σε ένα συγκεκριμένο, διαμορφωμένο περιβάλλον και να αφηγούνται μια εσωτερική πορεία/διαδρομή…” μετέτρεψε ευρηματικά σε πρωτότυπες εκθεσιακές αφηγήσεις έργων σύγχρονης τέχνης, οι οποίες αφυπνίζουν και ευαισθητοποιούν με την γαλήνια υψηλή αισθητική τους, πανομοιότυπους με την πρώτη ματιά διαδρόμους, ενός καινοτόμου τελικά χώρου φιλοξενίας.
Το Ίδρυμα Γ.& Α. Μαμιδάκη δεν σταματά να μεριμνά για τις πολλαπλές πτυχές της φροντίδας στη σύγχρονη κοινότητα με εικαστικές παρεμβάσεις ΔΙΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ που αναδεικνύουν πρωτοποριακά τον πολυδιάστατο και ανεκτίμητο ρόλο της σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας. “Το μεγάλο ζητούμενο κάθε δημιουργίας είναι να εκπέμψει -ενόψει όλων των καιρών-έναν οίστρο ζωής, και όπως για τον ποιητή οι λέξεις μοιάζουν με πηλό, από τον οποίο ο ερημίτης του λόγου πλάθει νέες λέξεις, έτσι και για τον ζωγράφο ο πηλός είναι οι γραμμές και τα χρώματα, η γραμματική και το συντακτικό μιας νέας γλώσσας, που ζητά να κάνει δυνατό το αδύνατο, να αναπαραστήσει έναν κόσμο όχι όπως είναι, αλλά μονάχα όπως θα μπορούσε να είναι …” (Ψυχοπαίδης, 2021:23).
Επιμέλεια έκθεσης και κειμένων καταλόγου : Σωτήρης Μπαχτετζής, Γιώτα Δημητρίου
Επιτροπή Αξιολόγησης :
- Γιώργος Γυπαράκης, Εικαστικός Καθηγητής Τμήματος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ,
- Πολίνα Κοσμαδάκη, Ιστορικός Τέχνης, Επιμελήτρια Μοντέρνας και Σύγχρονης Τέχνης, Μουσείο Μπενάκη
- Σωτήρης Μπαχτσετζής, Καλλιτεχνικός Διευθυντής Ιδρύματος Γ&Α Μαμιδάκη Ιστορικός Τέχνης, Αν. Καθηγητής Τμήματος Πολιτισμού και Δημιουργικών Μέσων και Βιομηχανιών, Παν. Θεσσαλίας
- Νίκος Μαυρίδης, Εικαστικός, Καθηγητής Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών Αθήνας
- Αλέξανδρος Ψυχούλης, Εικαστικός, Καθηγητής Τμήματος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Παν. Θεσσαλίας
Φωτογραφίες Λουκιανός Αρναουτάκης
Σχεδιασμός καταλόγου Alta Grafico
Τόπος Minos Palace Hotel & Suites
Εγκαίνια: 15.06 | Μόνιμη έκθεση
Συμμετέχοντες Καλλιτέχνες: Ειρήνη Μίγα, Κατερίνα Νάκου, Στρατής Ταυλαρίδης
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ
- Κόρδης Γ., Η ωραιότης ως λειτουργία, Η σύνθεση στην βυζαντινή ζωγραφική, Ένας διάλογος με τον PAUL KLEE, εκδ. ΑΡΜΟΣ
- Ψυχοπαίδης Γ., Εις τον καιρόν, Πρόσωπα της τέχνης, Μικρά κείμενα για τις μορφές και τους δημιουργούς, εκδ. ΚΕΔΡΟΣ
- Oι αναφορές των επιμελητών προέρχονται από τον έντυπο κατάλογο του G.&A. MAMIDAKIS FOUNDATION ART PRIZE 2024, June15, 2024
- Το μεγαλύτερο μέρος του φωτογραφικού υλικού παραχωρήθηκε ευγενικά από το Ιδρυμα Γ.& Α.Μαμιδάκη για τις ανάγκες του αφιερώματος και ευχαριστώ θερμά για την εμπιστοσύνη του.
- Στις φωτογραφίες που πλαισιώνουν το αφιέρωμα υπάρχουν και ερασιτεχνικές λήψεις από το κινητό της αρθρογράφου.
Αναλυτικότερα στις διευθύνσεις :
Βραβείο Τέχνης του Ιδρύματος Γ. & Α. Μαμιδάκη
Oμάδα Ιδρύματος Γ. & Α. Μαμιδάκη
