Η Κωνσταντίνα Βιδαλάκη, γεννημένη στα Χανιά, ανήκει στη νέα γενιά ανερχόμενων Ελλήνων πιανιστών. Ξεκίνησε μαθήματα πιάνου στην ηλικία των πέντε ετών και από νεαρή ηλικία έχει διακριθεί σε πολλούς διαγωνισμούς και έχει τιμηθεί με πολλές υποτροφίες, όπως μεταξύ άλλων, υποτροφίες από το Ισπανικό Σωματείο “World in Harmony”,  το Ι.Κ.Υ, το Ίδρυμα “Ελευθέριος Βενιζέλος”, το Ίδρυμα Μαρίας Κασιμάτη, το γερμανικό Ίδρυμα Ernst von Siemens και το πρόγραμμα υποτροφιών του Υπουργείου Πολιτισμού της Γερμανίας “Neu Start Kultur“. Στα πλαίσια του Διαγωνισμού “Βραβεία Gina Bachauer” στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τιμήθηκε με ειδικό βραβείο για την εξαιρετική εμφάνισή της παρουσία της Πριγκίπισσας Ειρήνης.

Ως σολίστ έχει εμφανιστεί σε διεθνούς φήμης αίθουσες συναυλιών στην Γερμανία, Αυστρία, Ιταλία, Περού, Κολομβία και Εκουαδόρ και σε σημαντικά φεστιβάλ στην Ελλάδα, όπως το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, το Φεστιβάλ Πιάνου Θεσσαλονίκης και το Διεθνές Φεστιβάλ Πιάνου Πόρου. Επιπλέον έχει ηχογραφήσει σε ζωντανή μετάδοση για το Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας στα πλαίσια του Αφιερώματος στον Γάλλο συνθέτη Claude Debussy – Young Greek Classics. Έχει συνεργαστεί αρκετές φορές με ορχήστρες όπως η Συμφωνική Ορχήστρα του Ανόβερου, τις Συμφωνικές Ορχήστρες της Arequipa και του Cusco, η Ορχήστρα Renaissance Filarmonia και η Chamber Orchestra του Colegio Republica de Francia. Τον Μάιο του 2021, προσκλήθηκε από την UNESCO City of Music Hannover να ηχογραφήσει μια συναυλία για τη γερμανική τηλεόραση H1.

Παράλληλα με τις καλλιτεχνικές της δραστηριότητες, η Κωνσταντίνα προσκλήθηκε από τη Γερμανική Πρεσβεία και το Πολυτεχνείο Κρήτης να δώσει μια ομιλία τον Μάιο του 2019, στο πλαίσιο της σειράς διαλέξεων του Γλωσσικού Κέντρου του Πανεπιστημίου.

Το 2020 κυκλοφόρησε το άλμπουμ “Après un rêve”, σε συνεργασία με τον τρομπονίστα Pavlo Titiaiev. Τον Ιούλιο του 2022 πραγματοποίησε  περιοδεία συναυλιών στην Λατινική Αμερική μαζί με το Trio Jaris. Τον Σεπτέμβριο του 2022 επιλέχθηκε να εμφανιστεί  στο Φεστιβάλ Hidalgo του Μονάχου. Έλαβε σημαντικά καλλιτεχνικά ερεθίσματα από διεθνώς αναγνωρισμένους καλλιτέχνες όπως οι Ian Fountain, Oliver Wille, George-Emmanuel Lazaridis, Konrad Maria Engel, Αrne-Christian Pelz, Jacques Ammon, Yuri Bogdanov και Igor Petrin. Αποφοίτησε από το Ελληνικό Ωδείο με την υψηλότερη βαθμολογία (Δίπλωμα Πιάνου με Άριστα Παμψηφεί και Πρώτο Βραβείο) στην τάξη της Θέτιδας Νικολοπούλου. Συνέχισε τις σπουδές της στην Hochschule für Musik, Theater und Medien Hannover στην τάξη του καθηγητή Christopher Oakden και το 2022 ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της με τις ανώτατες διακρίσεις στην τάξη της Βασιλείας Ευσταθιάδου.

Συνέντευξη στον Στέλιο Κουνδουράκη

Μπορείτε να μας πείτε σε αυτό το ταξίδι σας ως πιανίστας πώς δημιουργήθηκε το πάθος σας για το πιάνο;

Προέκυψε από μία πολλή ευτυχής συγκυρία, από μία γειτόνισσα που έπαιζε πιάνο εκείνο τον καιρό στη γειτονιά στο Γαλατά, την οποία και άκουσα και είχα την επιθυμία να ξεκινήσω κι εγώ πιάνο στα πέντε μου χρόνια. Μαζί της έκανα για ένα διάστημα περίπου ενάμιση χρόνου καθώς έπρεπε αργότερα να φύγει για το εξωτερικό, οπότε άλλαξα δασκάλα. Ξεκίνησα με την Χρυσούλα Βερναδάκη και στη συνέχεια πήγα στο Ωδείο στα Χανιά όπου πήρα και το δίπλωμά μου με καθηγήτρια την Θέτιδα Νικολοπούλου, η οποία εκείνη ήταν που με έκανε να αγαπήσω τη μουσική και το πιάνο, με την αφοσίωσή της, με την δική της αγάπη προς τη μουσική και προς εμένα.  Με αποκορύφωμα όταν βρέθηκα πλέον στην Γερμανία, με τους καθηγητές μου εκεί, η αγάπη για την μουσική απέκτησε νόημα και σκοπό ζωής. Πήρα απίστευτα μεγάλη έμπνευση για την μετέπειτα πορεία μου από τους καθηγητές μου εκεί. Κι ακόμα παίρνω.

Υπάρχει μουσική στην οικογένεια, είχες κάποιους συγγενείς που πήρες το μικρόβιο της μουσικής από αυτούς;

Τον μοναδικό άνθρωπο που ξέρω ότι ασχολήθηκε με τη μουσική από την οικογένειά μου είναι ο προπάππους μου, κι αυτό γιατί τον είδα σε μία φωτογραφία να κρατάει ένα βιολί, οπότε όταν ρώτησα μου είπαν ότι ήταν μουσικός. Ίσως έχω πάρει από αυτόν ποιος ξέρει, να είναι η αιτία δηλαδή και μου βγήκε τόσα έντονα η επιθυμία ή η ανάγκη να ασχοληθώ με τη μουσική και την εξέλιξη που είχα μέσα στα χρόνια που πέρασαν.

Πως ήρθαν οι υποτροφίες και πόσο τυχερή αισθάνεσαι;

Οι υποτροφίες που πήρα ήρθαν σε διαφορετικές φάσεις της ζωής μου και της ενασχόλησής μου με τη μουσική. Στην αρχή ήταν εδώ στο Βενιζέλειο Ωδείο, στα Χανιά σε έναν διαγωνισμό και μετά στη Γερμανία από το Πανεπιστήμιο που σπούδασα. Σίγουρα αισθάνομαι πολύ τυχερή, προσπάθησα και προσπαθώ πάντα να γίνομαι καλύτερη και το αποτέλεσμα αυτού ήταν και οι υποτροφίες που πήρα. Όπως και το βραβείο Unesco, ένας πανελλήνιος διαγωνισμός εδώ στην Ελλάδα, όταν ήμουν 10 χρονών και διαγωνίστηκα σε τραγούδια στο πιάνο. Μετά τον συγκεκριμένο διαγωνισμό είδα τον εαυτό μου να λειτουργεί με περισσότερη αυτοπεποίθηση, ότι μπορώ δηλαδή να πετύχω και να καταφέρω να φέρω εις πέρας ό,τι σκεφτώ να κάνω που έχει σχέση με τη μουσική.

Μετά τις σπουδές σου, στην ερμηνεία πιάνου, τι είναι αυτό που σε εντυπωσίασε παίζοντας;

Η δημιουργικότητα που υπήρξε και υπάρχει και που έγκειται στο να βρίσκεις τρόπους να μεταδώσεις, να επικοινωνήσεις, το μήνυμα που έχει η μουσική μέσω της έκφρασης και της δικής σου εσωτερικής ανάγκης και προσωπικότητας. Κάθε εμφάνιση είναι διαφορετική, ως προς τα πάντα γύρω από αυτήν. Ποτέ δεν μπορείς να παίξεις το ίδιο κομμάτι με τον ίδιο τρόπο, πάντα θα υπάρχει κάτι λίγο διαφορετικό που κάνει μοναδική την κάθε στιγμή. Σε επηρεάζει ο χώρος που παίζεις, το κοινό το ίδιο, αλλά σίγουρα το μεγαλύτερο μέρος της επιτυχίας έχει να κάνει με το πόσο καλά προετοιμασμένος είναι κάποιος πριν από ένα live.

Για μένα η προσπάθεια να «βγω» από το «εγώ» μου την ώρα που θα κάνω μία εμφάνιση ξέροντας ότι όλη η προσοχή είναι πάνω μου βοηθάει πάρα πολύ. Αφήνω την μουσική να με παρασύρει και ξεχνάω ότι είμαι πάνω στη σκηνή μόνη μου και όλοι με κοιτάζουν. Πρέπει να γίνεσαι ένα με το μήνυμα που θέλει να περάσει η μουσική εκείνη την ώρα ώστε να φεύγει το άγχος που ενδέχεται να σε κυριεύσει αν δεν προσέξεις.

Πόσες ώρες παίζει πιάνο την ημέρα η Κωνσταντίνα Βιδαλάκη;

Αυτό εξαρτάται αρκετά με το τι κάνω επαγγελματικά την κάθε περίοδο της ζωής μου. Αν έχω να ετοιμαστώ για κάποια συναυλία ή βρίσκομαι στο στούντιο και έχω ηχογραφήσεις μπορεί να παίζω 8 ώρες πιάνο την ημέρα. Γενικά είναι πολλές οι ώρες πρόβας εκείνες τις περιόδους, όλοι καταλαβαίνουμε ότι για να καταφέρεις να φέρεις το επιθυμητό αποτέλεσμα οι πολλές ώρες σίγουρα βοηθάνε, που είναι και το ζητούμενο. Μέσο όρο όμως θα πω ότι παίζω ανεξαρτήτως περιόδου γύρω στις 3 με 4 ώρες την ημέρα. Υπάρχουν μέρες όπου δεν έχω παίξει καθόλου πιάνο μέσα στη μέρα, αλλά σκεφτείτε το σαν τον αθλητισμό. Κάθε αθλητής αν αφήσει για περισσότερο από δύο με τρεις ημέρες την προπόνησή του αρχίζει να χάνει τον ρυθμό του και θα χρειαστεί περισσότερη ώρα προπόνησης να επανέλθει, έτσι κι εγώ. Δεν μπορώ να αφήσω το πιάνο περισσότερο από δύο ή τρεις ημέρες.

Ακούς μουσική όταν δεν παίζεις πιάνο και τι μουσική ακούς γενικά;

Ακούω φυσικά μουσική, και ακούω και τα πάντα γύρω από την μουσική. Μ αρέσει η μουσική πάρα πολύ, πιστεύω ότι η μουσική έχει έναν συγκεκριμένο σκοπό ύπαρξης, να επικοινωνήσει κάτι. Άσχετα αν το είδος της μουσικής ίσως και να απαιτεί συγκεκριμένο χρόνο για να καταλάβεις τι θέλει να σου πει. Κάτι που κάνει η κλασική μουσική, αν και πιστεύω όλες οι μουσικές θέλουν τον χρόνο τους γι αυτό και είμαι ανοιχτή σε όλες τις μουσικές.

Τι είναι αυτό που σε παρακινεί να συνεχίζεις να παίζεις και να βελτιώνεσαι ως πιανίστας;

Είναι αυτή η μαγική στιγμή που όταν παίζω ένα κομμάτι νιώθω ότι όλα βγάζουν ένα νόημα, και δένουν, και σε μουσικό επίπεδο αλλά και σε υπαρξιακό επίπεδο. Είναι ένα πολύ πολύ στενό δέσιμο που ίσως μόνο εγώ μπορώ να το καταλάβω και ο κόσμος απλά απολαμβάνει το αποτέλεσμα αυτού στις εμφανίσεις μου.

Τι συμβουλή θα δίνατε στους επίδοξους μικρούς/ές πιανίστες που θέλουν να ακολουθήσουν μια καριέρα στη μουσική;

Αν θέλουν να ακολουθήσουν αυτό το ταξίδι της μουσικής, την περιπέτεια που κρύβεται πίσω από όλο αυτό, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι είναι ένας δύσκολος δρόμος, που χρειάζεται πολλή αφοσίωση και χρόνο μέχρι να βρεις τον εαυτό σου. Είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να πεις κάποια στιγμή ότι με αυτό που κάνεις περνάς πολύ καλά κι ότι έχεις πετύχει αυτά που θέλεις. Υπομονή αρκετή και πάντα μα πάντα να απολαύσουν την διαδρομή, ξοδεύοντας αμέτρητες ώρες μελέτης γιατί χωρίς μελέτη δεν μπορείς να κάνει την υπέρβαση. Πολύ σημαντικό είναι και η σωστή καθοδήγηση από κάποιον δάσκαλο, από κάποιον μέντορα, που θα αφιερώσει κι αυτός/ή τον κατάλληλο χρόνο. Σε μικρές ηλικίες πιστεύω ότι ένα υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον βοηθάει επίσης πάρα πολύ.

Περιγράψτε μας την καλύτερη παράσταση που έχετε δώσει ποτέ. Τι την έκανε ξεχωριστή;

Για μένα κάθε στιγμή πάνω στη σκηνή είναι μοναδική, είναι διαφορετική και είναι στιγμές που νιώθεις ότι έχεις ισχυρή σύνδεση με το κοινό. Όλο αυτό που γίνεται μεταξύ του ερμηνευτή και του κοινού μέσω της μουσικής για μένα είναι κάτι μαγικό. Από τις συναυλίες που θυμάμαι και ένιωσα πάρα πολύ έντονα αυτή τη σύνδεση με το κοινό ήταν στη Γερμανία, στο Bielefeld. Είχα παίξει στο κονσέρτο του Γκέρσουιν με την συμφωνική ορχήστρα του Ανόβερου, σε μία αίθουσα με καταπληκτική ακουστική και ήταν ένα πάρτι πάνω στη σκηνή, το είχα ευχαριστηθεί πάρα πολύ. Μία άλλη που θυμάμαι ήταν από το περσινό tour στη Λατινική Αμερική που έπαιξα με την τσελίστρια μου, Leonor Swyngedouw, και το ντού μας το Duo Alkyone, στο Εκουαδόρ, όπου κι εκεί ήταν τέτοια η σύνδεση σαν να είχαμε γίνει ένα ερμηνευτές και κοινό μαζί. Πολλή δυνατή η στιγμή, που δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Σίγουρα έχει να κάνει με την ερμηνεία μας, και των δύο, αφού εξαρτάται καθαρά από εμάς πως νιώθουμε εκείνη τη στιγμή.

Πώς αντιμετωπίζετε ένα αδιάφορο κοινό, αν υπήρξε;

Αυτό είναι και το μεγαλύτερο challenge των ερμηνευτών για μένα. Το πιο δύσκολο κομμάτι έγκειται στο να καταφέρεις σαν ερμηνευτής να καταλάβεις τι ήθελε ο συνθέτης να περάσει μέσω της μουσικής του και μετέπειτα να το μεταφέρεις στο κοινό με τον σωστό τρόπο. Άλλες φορές γίνεται άλλες όχι, χωρίς να μπορώ να πω ότι συνάντησα αδιάφορο κοινό κάποτε σε κάποια εμφάνισή μου.

Ένας συνάδελφος πιανίστας δυσκολεύεται να απομνημονεύσει ένα κομμάτι. Πώς θα βοηθούσατε εκείνη τη στιγμή;

Όταν παίζεις πιάνο και μαθαίνεις ένα κομμάτι υπάρχουν πολλά επίπεδα απομνημόνευσης για έναν ερμηνευτή. Μπορείς ακουστικά να λειτουργήσεις, οπτικά, αναλυτικά. Θυμάσαι την παρτιτούρα, θυμάσαι τους ήχους, ακόμα και κινητικά πως λειτουργούν τα χέρια πάνω στο πιάνο βοηθάει, όλα αυτά. Πρέπει να τα εξασκείς παράλληλα με την πρακτική του κομματιού. Την στιγμή που θα παίξεις μπροστά στο κοινό μπορεί κάποια από αυτές τις μνήμες να μην λειτουργήσει, λόγω του στρες ή πολλών άλλων παραγόντων. Θα πρότεινα να προσπαθήσει κάποιος να φτιάξει μία ψυχολογική δραματουργία, να συνδέσει το κομμάτι με διάφορα συναισθήματα που του δημιουργεί γιατί αυτά είναι που βοηθάνε να θυμηθείς το κομμάτι και την κάθε στιγμή του. Να σκηνοθετήσεις το κομμάτι και να ξέρεις ανά πάσα στιγμή που βρίσκεσαι, βάση του συναισθήματός σου.  

Πώς λειτουργείτε όταν έχετε να κάνετε ατελείωτες ώρες με πρόβες;

Η αλήθεια είναι ότι το μυαλό μου είναι όλη την ώρα στην προετοιμασία που έχω να κάνω για να είμαι έτοιμη όταν έρθει η ημέρα που θα εμφανιστώ κάπου. Η εξάσκηση είναι μία εσωτερική διαδικασία για μένα και είμαι πραγματικά σε μία περίοδο εγώ με μένα (γέλια). Δεν υπάρχει κάτι άλλο. Αν έχω ένα δύσκολο μέρος στο κομμάτι συνήθως ξεκινάω με αυτό πολλές πρόβες, έτσι ώστε να του δώσω λίγο αυτοπεποίθηση για την συνέχεια και μετά προσπαθώ να τα ενώσω μέσα στη ροή του κομματιού.  

Περιγράψτε μια εποχή που δουλέψατε με έναν δύσκολο μουσικό. Τι μάθατε απ αυτό;

Ο κάθε μουσικός έχει την προσωπικότητά του. Δεν είχα κάποιον δύσκολο μουσικό που με έκανε να πω ότι δεν θέλω να ξανά συνεργαστώ μαζί του. Σίγουρα μπορώ να πω ότι κάθε μουσικός έχει την δική του αντίληψη πάνω στη μουσική οπότε υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις απλά. Ευτυχώς με τους μουσικούς που έχω συνεργαστεί είμαστε πάνω κάτω στην ίδια φιλοσοφία αντίληψης της μουσικής. Διαφορές στην προσέγγιση της μουσικής, στον τρόπο που διδάσκουν θα δεις αλλά όχι στην ουσία, σε αυτό που θέλουν να περάσουν. Είχα την τύχη να έχω πάρα πολύ καλούς καθηγητές στην πορεία μου.

Είχατε καθηγητές/τριες με μεγάλη επιρροή πάνω σας και πως ήταν εκείνες οι μέρες, προσωπικά και μουσικά;

Η δασκάλα μου, Χρυσούλα Βερναδάκη, όταν ήμουν 5 χρονών ήταν ο λόγος που ξεκίνησα να παίζω πιάνο. Η δασκάλα μου, Θέτιδα Νικολοπούλου, στο Βενιζέλειο Ωδείο Χανίων αργότερα ήταν ο λόγος που αγάπησα το πιάνο. Είχε ξοδέψει πάρα πολύ χρόνο και ξοδεύει πολύ χρόνο με τους μαθητές της γενικά. Και οι δάσκαλοί μου στο Πανεπιστήμιο στο Ανόβερο, Christopher Oakden και Βασιλεία Ευσταθιάδου ήταν ο λόγος που ερωτεύτηκα το πιάνο (γέλια). Από όλους έχω επηρεαστεί, με έχουν σχηματίσει σαν καλλιτεχνική προσωπικότητα.

Πώς προσεγγίζεται ένα δύσκολο μουσικό έργο και πώς έχει αναπτυχθεί η αντίληψή σας για αυτό από τότε που το καταφέρατε;

Τα δύσκολα μουσικά έργα για μένα θέλουν καλή τεχνική κατάρτιση, πολλές ώρες μελέτης, πιανιστική δεξιοτεχνία και όλα αυτά σε συνδυασμό με την έκφραση και με το τι θέλεις να δώσεις με αυτά τα έργα. Υπάρχουν έργα για μένα που είναι πολύ απλά να τα παίξεις, χωρίς τεχνικές δυσκολίες, αλλά πρέπει να τα καταλάβεις για να τα αποδώσεις. Να καταλάβεις με πιο τρόπο θα το εκφράσεις μουσικά έτσι ώστε να γίνει κατανοητό από τους περισσότερους. Για μένα αυτά είναι τα πιο περίπλοκα έργα που ίσως και να χρειάζεσαι χρόνια μελέτης για να τα καταφέρεις. Πάντα υπάρχει τρόπος να πας ακόμα πιο βαθιά στη μουσική και στην ερμηνεία της, να γνωρίσεις πολλά περισσότερα κρυμμένα σημεία που υπάρχουν και θα σε ξεκλειδώσουν στο παίξιμό σου.  

Σαν μουσικός ρισκάρεις σε αυτά που επιλέγεις να παίξεις;

Μικρότερη με θυμάμαι σε αυτό που με ρωτάς να είμαι πιο φιλόδοξη και μου άρεσαν οι προκλήσεις, να είμαι στα όριά μου. Τώρα πλέον επειδή ξέρω ότι έχω ανοίξει πολύ τα όριά μου, διαλέγω κομμάτια και έργα τα οποία μπορώ να τα αντιπροσωπεύσω καλύτερα.

Λένε και γράφουν ότι οι ερμηνείες σας, σας χαρακτηρίζονται από μεστό και πλούσιο σε εικόνες ήχο, βαθιά εκφραστικότητα  και προσεγμένη άριστη δεξιοτεχνία. Εσείς πως θα περιγράφατε τον εαυτό σας ως πιανίστας;

Μαχητική θα με περιέγραφα, επίμονη και ευαίσθητη.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια και τι να περιμένουμε από εσάς μουσικά στο άμεσο μέλλον;

Το χειμώνα θα είμαι στη Γερμανία, έχω συναυλίες εκεί, όπως και στο Βέλγιο. Θέλω του χρόνου, επειδή είναι το έτος Μίκης Θεοδωράκης το 2025, να κάνω ένα project που να έχει σχέση με τη μουσική του.

Πως έγινε η επαφή για την εμφάνισή σας στα Χανιά και στο Φεστιβάλ Μίκης Θεοδωράκης;

Τα Χανιά είναι η πόλη μου, έχω μεγαλώσει εδώ, σπούδασα στο Ωδείο και το κοινό των Χανίων το αγαπώ πάρα πολύ. Κάθε φορά που παίζω εδώ συγκινούμαι και η επαφή μου με το Φεστιβάλ έγινε στην αρχή της χρονιάς όταν και μου το πρότειναν. Θα παίξω στις 2 Σεπτεμβρίου, την ημέρα του μνημόσυνου του Μίκη Θεοδωράκη, στο θέατρο Μίκης Θεοδωράκης, στις 8 μισή το βράδυ. Θα παίξω κάποια κομμάτια από την συμφωνική μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, όχι τα λαϊκά τραγούδια του που όλοι γνωρίζουν, κομμάτια που έγραφε σε ακαδημαϊκό επίπεδο, σονατίνες, πρελούδια και σουίτες, κομμάτια στο στυλ του δυτικού κόσμου. Είναι τεράστια η τιμή να είμαι μέρος του φεστιβάλ, τον νιώθω έναν δικό μου άνθρωπο, όπως όλη η Ελλάδα πιστεύω. Έχω μεγαλώσει με τη μουσική του, και είναι και η πρώτη φορά που θα παίξω μουσική του Μίκη Θεοδωράκη σε συναυλία.  

Σας λείπει η Κρήτη ή έχετε αποδεχτεί ότι ανήκετε πλέον σε ολόκληρο τον πλανήτη μεταφορικά κυριολεκτικά;

Μου λείπουν τα Χανιά, είναι η πατρίδα μου, εδώ μεγάλωσα, λογικό είναι. Έρχομαι στα Χανιά σχετικά συχνά αυτά τα 10 χρόνια που λείπω και μπορώ να πω ότι αισθάνομαι την κρητική μου ταυτότητα ότι την κουβαλάω μαζί μου όπου κι αν πάω. Μου αρέσει που έχω επιλέξει να βρίσκομαι εκτός Κρήτης λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων γιατί αποδείχθηκε ότι άνοιξε ένας δρόμος για καινούργια μουσικά πράγματα και εμπειρίες. Αυτό το ταξίδι, κυριολεκτικά και μεταφορικά, που σου προσφέρει ο κόσμος της μουσικής, σου εμπλουτίζει την ταυτότητά σου και σε κάνει να εκτιμήσεις πάρα πολύ αυτά που έχεις. Θέλω να συνεχίσω να κάνω μουσική, να επικοινωνώ μέσω της μουσικής με όσους περισσότερους ανθρώπους γίνεται και από εκεί και πέρα όπου με βγάλει αυτό το ταξίδι. Η Κρήτη θα είναι πάντα στην καρδιά μου, με εμπνέει που κατάγομαι και έχω μεγαλώσει εδώ.

Σε ευχαριστούμε πολύ για την συνάντηση και ευχόμαστε κάθε επιτυχία σε ό,τι κάνεις.

Εγώ σας ευχαριστώ και σας περιμένω στο θέατρο Μίκης Θεοδωράκης, στις 2 Σεπτεμβρίου!

ΔΕΥΤΕΡΑ 2 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2024 – ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ, Θέατρο Μίκης Θεοδωράκης, Ενετικό Λιμάνι Χανίων ώρα 7.30 μ.μ.

• Χαιρετισμοί διοργανωτών
• Κεντρική ομιλία:Νίκος Χριστοδουλίδης, Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας
• Μουσική αναφορά

Ένας διάλογος της Κρητικής με την Συμφωνική Μουσική του Μίκη

Κωνσταντίνα Βιδαλάκη (σολίστ πιάνου).