Προτελευταίος σταθμός το Ρέθυμνο στο ταξίδι του στην Κρήτη, για την παρουσίαση του νέου του βιβλίου, έκανε ο Σπύρος Πετρουλάκης στο πολυαγαπημένο βιβλιοπωλείο της πόλης, Κλαψινάκη.
Για άλλη μία φορά η οικογένεια Κλαψινάκη τα είχε όλα έτοιμα. Από πολύ νωρίς στο βιβλιοπωλείο ο κόσμος ήρθε να γνωρίσει τον συγγραφέα Σπύρο Πετρουλάκη απο κοντά, να συζητήσει μαζί του για τα βιβλία του, για τον τηλεοπτικό «Σασμό» αλλά και για τα άλλα δύο βιβλία που ετοιμάζονται να γίνουν σειρές στην τηλεόραση.
Στην εκδήλωση, καλεσμένοι του συγγραφέα, ήταν η Πέπη Μπιρλιράκη τέως Αντιδήμαρχος Πολιτισμού, η Στεφανία Φραγκιαδάκη αναγνώστρια, η Μαρία Ζαχαράκη σκηνοθέτης και ηθοποιός και στο τραγούδι ο Μάνος Παπαδάκης, η έκπληξη της βραδιάς. Ο εκδότης του περιοδικού BEST, Στέλιος Κουνδουράκης καλωσόρισε τον κόσμο, ευχαρίστησε την οικογένεια Κλαψινάκη και παρουσίασε τους καλεσμένους.
Το θέμα του βιβλίου αρκετά ιδιαίτερο και εύθραυστο, ο εμφύλιος πόλεμος, μία μαύρη σελίδα στην ιστορία της Ελλάδας. Τα χρόνια μετά την κατοχή και τον πόλεμο με τους Γερμανούς, όταν η Ελλάδα έζησε μαύρες μέρες που όπως αποδεικνύεται μεταγενέστερα δεν έχουν καταγραφεί πολλές από τις δύσκολες και φρικιαστικές μέρες που πέρασαν άντρες γυναίκες και παιδιά σε ένα άδικο πόλεμο. Σε έναν εμφύλιο πόλεμο, που θέλουμε να ξεχάσουμε αλλά δεν μπορούμε.
Μία αληθινή ιστορία της Αυγής, εκείνης της γυναίκας που μαζί με άλλες πέντε χιλιάδες γυναίκες οδηγήθηκαν με καραβάκια στο νησί, στο παλαιό Τρίκερη το 1949. Το Τρίκερη δεν ήταν ένας τόπος εξορίας, ήταν η ίδια η κόλαση πάνω στη γη, όχι το νησί ασφαλώς, αλλά εκείνοι που κρατούσαν τις τύχες όλων αυτών των ανθρώπων στα χέρια τους. Οι δεσμοφύλακες τους, αυτή ήταν η κόλασή τους, η γυναικεία φύση μοιάζει με τον αέρα είναι αόρατη, αλλά και πανίσχυρη.
Ανακαλύπτοντας ένα παλιό τετράδιο, στην ιστορία του βιβλίου, η Αναστασία ταξιδεύει στο ολέθριο παρελθόν. Όταν οι δύο πλευρές βρίσκονται 70 χρόνια μετά μπροστά σε ένα καθρέφτη, μύθοι και πραγματικότητες έχουν μόνο μία όψη. Την αλήθεια.
Τον λόγο στην εκδήλωση πήρε η τέως Αντιδήμαρχος Πολιτισμού Ρεθύμνου, Πέπη Μπιρλιράκη και μέρος από την ομιλία της : «…τιμητική η πρόσκληση να είμαι από αυτούς που θα αναφερθούν στο νέο του πόνημα, στη σημερινή παρουσίαση της ΑΥΓΗΣ, και τον ευχαριστώ γι’ αυτό. Προχώρησα λοιπόν με χαρά στην ανάγνωση του μυθιστορήματος «Αυγή, το θαμμένο τετράδιο. Βυθίστηκα για 3 ημέρες στις 460 σελίδες του και, δεν σας κρύβω, ότι δεν έχω επιστρέψει ακόμα από τον κόσμο στον οποίο με μετέφερε και μέσα στον οποίο βίωσα πολλά , μα πάρα πολλά αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα , σε ένα καταιγισμό που δύσκολα έχω ξανανιώσει σε μυθιστόρημα.
Γιατί, διαβάζοντας ιστορικά βιβλία, μαθαίνεις τα ιστορικά γεγονότα ως καταγραφή, που ακόμα και με γλαφυρή χροιά, παραμένουν σε ουδέτερο τόνο, χωρίς ιδιαίτερους συναισθηματισμούς, πολλές φορές αρκετά απρόσωπα.
Όταν όμως η Ιστορία αποδίδεται μέσα από ένα μυθιστόρημα ενός ταλαντούχου συγγραφέα, παίρνει σάρκα και οστά, ο αναγνώστης μπαίνει στο πετσί των γεγονότων που διαδραματίζονται και συμπάσχει με τους ήρωες, οι οποίοι μεταφέρουν σημαντικά και ασήμαντα ιστορικά γεγονότα με ευκολία, ως προσωπική αναβίωση αυτών που περιγράφονται…
…και η δική μου οικογένεια είχε μέλη εξόριστα λόγω του εμφυλίου πολέμου. Τα ακούσματά μου σαν παιδί ήταν γεμάτα από τα δεινά των πολέμων που περνούσαν οι συγγενείς μας και αναλυτικές λεπτομέρειες για τη ζωή των εξόριστων – ανδρών συνήθως- που γνωρίζαμε. Όμως, η Αυγή και οι άλλες εξόριστες του βιβλίου, δείχνουν για άλλη μια φορά πόσο ευάλωτος είναι ο ρόλος της γυναίκας σε κάθε περίπτωση και παράλληλα με πόση δύναμη μπορεί να παλέψει και να νικήσει η γυναικεία φύση. Για άλλη μια φορά η γυναίκα χρησιμοποιείται ως αντικείμενο, εξευτελίζεται, μειώνεται με κάθε τρόπο πνευματικά και σωματικά. Κι όμως, η Αυγή-«το αγρίμι», όπως την αποκαλούν- είναι ο ύμνος του συγγραφέα στη γυναίκα, την πολεμίστρια, την αγωνίστρια , τη μάνα όλων, την επαναστάτρια…
…σ΄ εμένα, προκάλεσε βαρύ προβληματισμό, που αφορά τις επόμενες γενιές και τα ίδια τα παιδιά μου, την 3η γενιά μιας οικογένειας που υπέφερε κι αυτή, μαζί με όλη την Ελλάδα, από τον εμφύλιο σπαραγμό και τους πολέμους του αιώνα της, ελπίζοντας ότι τώρα προχωρά μπροστά χωρίς πολέμους. Βλέπουμε όμως ότι, δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται, και, αντί να έχουμε μάθει από τα βάσανα του πρόσφατου παρελθόντος, ο κίνδυνος των πολέμων και των επιπτώσεών τους, , συνεχίζει να υφίσταται απειλώντας και καταστρέφοντας κάθε πρόοδο που ο άνθρωπος κάνει…
…ας μην ξεχνάμε λοιπόν και ας συμφωνήσουμε με τον Σπύρο Πετρουλάκη στο ότι ,με βάση τις πληγές αυτών των περιόδων πρέπει να μελετάμε τα διδάγματα που έχουν αφήσει , για να αποφύγουμε την επανάληψή τους που θα πλήξει ότι καλό έχουμε πασχίσει να κάνουμε για εμάς και για τα παιδιά μας…
Καλοτάξιδο και με καλά αποτελέσματα, εύχομαι. Ευχαριστώ.»
Αμέσως μετά και κατά διαστήματα της βραδιάς η σκηνοθέτης και ηθοποιός, Μαρία Ζαχαράκη αφηγήθηκε αποσπάσματα από το βιβλίο, ενδεικτικά διάβασε : «Ο Αιμίλιος δεν μπορούσε να φανταστεί ότι σε όλη τη διαδρομή η Αυγή ένιωθε την ντροπή να φουντώνει μέσα της, σε κάθε της βήμα.
Δεν ήταν ντροπή επειδή τα χείλη τους ενώθηκαν εκείνη τη στιγμή που ρίσκαραν τη ζωή τους, αλλά επειδή εκείνο το φιλί την έκαιγε περισσότερο και από το αίμα που είχε δει χυμένο. Τι παράξενο πλάσμα ο άνθρωπος! Αρκεί ένας μίξη με τον χειλιών για να αλλάξει μεμιάς ο κόσμο στα μάτια του.»
Η Στεφανία Φραγκιαδάκη, αναγνώστρια και φίλη καρδιακή του συγγραφέα θα πει εκτός των άλλων : «Το βιβλίο αυτό είναι φανερό πως είναι αποτέλεσμα ενδελεχούς έρευνας από το συγγραφέα, ο οποίος αγγίζει, με ιδιαίτερη ευαισθησία ένα θέμα που σημάδεψε την σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας και αποτέλεσε αντικείμενο έντονης ιστοριογραφικής ενασχόλησης και διαφωνίας, τον Εμφύλιο πόλεμο και τα βασανιστήρια που υπέστησαν χιλιάδες άνθρωποι. Δεν παίρνει θέση, δεν κρίνει την ιστορία, περισσότερο προβληματίζει τον αναγνώστη και αναπόφευκτα τον οδηγεί να ψάξει σε βάθος τα γεγονότα που σημάδεψαν τη μεταπολεμική Ελλάδα και την οδήγησαν σε μια πολεμική σύγκρουση με τις μεγαλύτερες απώλειες που γνώρισε η χώρα από το 1930 εως σήμερα. Τον οδηγεί να ερευνήσει και να αποκτήσει γνώση στα λάθη πράξεων ,που κατέστρεψαν, όχι μόνο την αξιοπρέπεια του ανθρώπου ,αλλά και το δικαίωμα στη δικαιοσύνη και να γνωρίσει όλα όσα πέρασε τότε, ο μπερδεμένος Ελληνικός λαός…
…δεν είναι ένα ιστορικό βιβλίο, είναι ένα μυθιστόρημα που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, τοποθετημένο στην εποχή με απόλυτη αρμονία, δημιουργώντας ποικίλα συναισθήματα στον αναγνώστη. Θα βιώσετε διαβάζοντας το, τη δύναμη της μάνας, της αγάπης, της αλληλεγγύης , του πόνου, της ελπίδας, της εκδίκησης και τελικά της συγχώρεσης. Η Αυγή μια γυναίκα με ελεύθερο πνεύμα και αντάρτικη ψυχή, μια γυναίκα που απαρνήθηκε την οικογένεια της, τον τόπο της, τη γυναικεία φύση της ή έτσι νόμιζε τουλάχιστον, για να συνεισφέρει στον αγώνα…
…ένα βιβλίο που θα σας συγκινήσει και θα σας προβληματίσει βαθιά. Κάθε βιβλίο κατά την άποψη μου για να μπορεί να σταθεί στο αναγνωστικό κοινό θα πρέπει να αφήνει ένα βαθύτερο νόημα. Εδώ είναι αυτό ακριβώς που τονίζει και ο συγγραφέας «η δύναμη της γυναικείας φύσης», που κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες θα βρει τον τρόπο γίνει κινητήριος δύναμη, ν αναστήσει τη ζωή , την ίδια.»
Κατά τη διάρκεια των ομιλιών, των συζητήσεων και καταγραφών της ιστορίας που διαδραματίζεται το βιβλίο ο μουσικός Μάνος Παπαδάκης θα τραγουδήσει με την εξαιρετική του φωνή τραγούδια όπως το «Πόσο πολύ Σ αγάπησα» – Κατίνα Παΐζη – Βασίλης Δημητρίου, «Η ιστορία της Μαρίας» – Βασίλης Νικολαΐδης και «Ερωτόκριτος» – διασκευή Μάνος Παπαδάκης, τα οποία και κατά χειροκροτήθηκαν από το κοινό που ήταν στην αίθουσα.
