Ζούμε την εποχή της είδησης, την εποχή της εικόνας, την εποχή της «πληροφορίας» αληθινής ή ψεύτικης και της ασύδοτης γνώμης για όλους και για όλα. Την εποχή της απόλυτης ψευδαίσθησης, αλλά που δύσκολα συνειδητοποιείται. Ζούμε της εποχή της προβολής και της υποκρισίας – μαζί και της δικής μας υποκρισίας- και δεν καταλαβαίνουμε τι ακριβώς συντελείται στην ψυχοσύνθεση μας, στη ζωή μας και στον εσωτερικό μας κόσμο. Την εποχή που η πληροφορία μπορεί να μεταφερθεί σε δευτερόλεπτα από τη μια άκρη της γης στην άλλη και ταυτοχρόνως δεν επικοινωνούμε με τον άνθρωπο που κάθεται ακριβώς δίπλα μας, ακόμα κι αν είναι ο άνθρωπος μας.

Ζούμε την εποχή του «έξω» που καταλαμβάνει πλέον τόσο χώρο στη ζωή μας ώστε να μη γνωρίζουμε πια τι γίνεται βαθύτερα στα εσώτερα μας. Οι ειδήσεις πλέον είναι κατά βάση αρνητικές, τα γεγονότα που διαπιστώνουμε είναι κατά βάση αρνητικά, οι σκέψεις στο μεγαλύτερο ποσοστό για το μέλλον είναι αρνητικές και όλα αυτά σε μια πραγματικότητα που μοιάζει σα να είναι έξω από τον εαυτό μας την ίδια στιγμή που επηρεάζει άμεσα τον εαυτό μας. Κι εμείς τι κάνουμε γι΄ αυτό;

Σε μια νέα κουλτούρα του ατομικισμού, σε μια νέα κουλτούρα της αυτοθέωσης, σε μια νέα κουλτούρα που ο ναρκισσισμός, η έπαρση και η αλαζονεία τείνουν να γίνουν δεύτερη φύση του ανθρώπου την ίδια στιγμή που τα βαθύτερα αρχέγονα ένστικτα του ανθρώπου να βοηθήσει αλλήλους «βαράνε κόκκινο», ο άνθρωπος δε μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά πολύ βαθιά κι εντόνως μπερδεμένος.

Αντικαταστήσαμε την ηρεμία του μυαλού και της ψυχής, τον οραματισμό και την υγιή ονειροπόληση με μια ψευδή παρατήρηση από τον καναπέ και μια οθόνη, μετατρέποντας έναν δημιουργικό άνθρωπο σε  παρατηρητή, κριτή, κουτσομπόλη, σε έναν σύγχρονο «Σέρλοκ Χόλμς» σε ρόλο ντετέκτιβ για τις ζωές των άλλων με αληθινό ή ψεύτικο προφίλ, την ίδια ακριβώς στιγμή που χάνουμε τον έλεγχο στη δική μας ζωή. Και δυστυχώς αυτό συμβαίνει στις ζωές του μεγαλύτερου πληθυσμού παγκοσμίως. Έχουμε άραγε αναρωτηθεί τι συνέπειες έχει αυτό στη ζωή όλων μας;

Γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες σε εγκλήματα και στη συνεχή αύξηση της βίας και της εγκληματικότητας και μας έχει γίνει πλέον τόσο απλή η αποδοχή και συζήτηση τους διαδικτυακά λες και αν θα τα σχολιάσουμε ή αν λάβουμε θέση σε μια συζήτηση όλα θα βρουν μια λύση δια μαγείας. Συνηθίσαμε το τέρας με κίνδυνο μεγάλο πλέον να μοιάσουμε στο τέρας.

Έχουμε μπει σε έναν τόσο δα μικρό και ψεύτικο μικρόκοσμο που αποτελεί επίτευγμα πραγματικό να καταφέρεις να σταθείς ακέραιος κι αυθεντικός έξω στην κοινωνία. Και όσο πιο ακέραιος κι αυθεντικός είσαι, τόσο αντιλαμβάνεσαι πόσο υποφέρουν σήμερα οι άνθρωποι απ’ την αδυναμία έκφρασης της αληθινής τους ύπαρξης και ταυτότητας. Κι εμείς τι κάνουμε γι’ αυτό;

Μάθαμε πια να συντηρούμε μία «άψογη» εικόνα, μάθαμε πια να είμαστε μονάχα καθώς πρέπει, μάθαμε πια να είμαστε τόσο καλά προσαρμοσμένοι σε ένα σύνολο δίχως όμως τη δύναμη, την αυθεντία της αλήθειας. Συμβαίνουν μέσα μας τόσα αντιφατικά κι ακραία συναισθήματα που μόνη διέξοδο βρίσκουν στις κοινωνικές μας συναναστροφές και συμπεριφορές.

Μας έγινε συνήθεια να έχουμε μια γνώμη, δίχως προηγούμενη γνώση ή σοφία. Μας έγινε συνήθεια να κρίνουμε, να παρατηρούμε, να κατασκοπεύουμε δίχως να πράττουμε κάτι ωφέλιμο. Περπατάς πατάς ένα μεγάλο σκουπίδι, δε σκύβεις να το πάρεις να το πας στον κάδο παρά παραμιλάς κάμποση ώρα για αυτόν τον τύπο ή την τύπισσα που το πέταξε και για το πόσο λάθος είναι η κοινωνία την ίδια τη στιγμή που αποτελείς κι εσύ ένα μέρος από την κοινωνία. Γνωρίζεις ή μιλάς σε έναν άνθρωπο και δε γνωρίζεστε όπως παλιά μέρα τη μέρα μες στο χρόνο, αλλά πιστεύεις πως μπορείς να τον γνωρίσεις μέσα από έρευνα σε κάποιο από τα προφίλ του. 

Κι ας μη μιλήσουμε για έννοιες και αξίες και την ασύδοτη διαστρέβλωση τους από τους επιτήδειους.  Στο όνομα της ελευθερίας και του δικαιωματισμού, έχουν καταστρατηγηθεί τόσο πολύ και τόσοι πολλοί κανόνες ηθικής και αξιοπρέπειας  που όταν αντιληφθούμε σε τι ανελευθερία και ασυδοσία οδηγούν, θα είναι πολύ αργά να το μαζέψουμε. Κι εμείς τι κάνουμε γι’ αυτό;

Συνεχίζουμε να είμαστε θεατές μιας παρανοϊκής πραγματικότητας που η κάθε μέρα μας επιβεβαιώνει με νέα γεγονότα για την παράνοια και το παράλογο που επικρατεί και γιγαντώνεται καθιστώντας μας ή κάνοντας μας να πιστεύουμε ότι είμαστε πλέον αδύναμοι να κάνουμε κάτι για να το αλλάξουμε. Κι εμείς τι κάνουμε γι’ αυτό;

Γινόμαστε πλέον μέρος του συνόλου και μίας νοσηρής πραγματικότητας. Διότι, αν η κάθε μονάδα δεν προβληματιστεί και δε γιγαντωθεί η ίδια εμπρός στον εαυτό της και να αποτελέσει λύση και μέρος του συνόλου, δε θα δημιουργηθεί ποτέ ένα πολύ ισχυρό σύνολο.🖋

Με εκτίμηση, Μελίνα Σαριδάκη.