Creativity

full of
positivity

Πέμπτη
25 Ιουλίου 2024
Search
Close this search box.

Ο συγγραφέας Μίλτος Αντωνιάδης στο Who is Who και την Κατερίνα Γαγανέλη

Είναι μεγάλη η χαρά μου σήμερα που θα συνομιλήσω με τον Κο Μίλτο Αντωνιάδη. Από τους  αγαπημένους μου συγγραφείς. Αγάπησα την πένα του -άμα τη εμφανίσει- με το πρώτο βιβλίο του, Το πρώτο αίμα, από την τριλογία ΑΙΓΑΙΟ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ (ΑΩΜ). Έχει έναν μοναδικό τρόπο να σε ταξιδεύει σε ένα κόσμο γεμάτο δράση, αγωνία και ενδιαφέρον. Το αφηγηματικό του ταλέντο σε ένα τόσο δύσκολο είδος γραφής όπως είναι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις σε καθηλώνει. Παίρνεις αγκαλιά τα βιβλία του και δε θες να τα αποχωριστείς.

Θα μπορούσα να μιλάω ακατάπαυστα για τον Κο Αντωνιάδη γι αυτό προτείνω να διαβάσουμε τι μας λέει ο ίδιος.

Ο Μίλτος Αντωνιάδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1975. Έχει εργαστεί σαν αναλυτής, στέλεχος αλλά και σύμβουλος στρατηγικής σε εταιρίες και οργανισμούς τεχνολογίας στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Αρθρογραφεί πάνω σε θέματα γεωπολιτικού ενδιαφέροντος και αμυντικής τεχνολογίας σε ιστοσελίδες και fora στην αγγλική γλώσσα, αλλά και σε ελληνικές σελίδες όπως η www.ptisidiastima.com. Αγαπάει την ιστορία, την αεροπορία, τη θάλασσα, τη μουσική. Έχει μια κόρη δεκατεσσάρων και έναν γιο δεκαέξι ετών.

Κύριε Αντωνιάδη, καλώς ήρθατε στο bestmagazine.gr και στη στήλη μου Who is Who. Μεγάλη χαρά να σας έχουμε κοντά μας. Ενικό ή Πληθυντικό;

Ένας είμαι βρε Κατερίνα μου (γελώντας). Σε ευχαριστώ θερμά για την πρόσκληση!

Ένας εσύ, μία εγώ ενικός λοιπόν. Που λες Μίλτο όπου σταθώ  κι όπου βρεθώ μιλάω για τα βιβλία σου. Η συνήθης τοποθέτησή μου είναι ότι δεν πρέπει να λείπει από κανένα σπίτι που μιλάνε ελληνικά αυτή η σειρά. Επέλεξες να ασχοληθείς με ένα δύσκολο θέμα, στρατιωτικές επιχειρήσεις, εμπόλεμες καταστάσεις με σενάριο εμπλοκής της Ελλάδας. Μίλησε μου για την ανάγκη σου αυτή.

Ξεκίνησα να γράφω επειδή ένιωθα ότι έχω κάτι σημαντικό να πω για τη χώρα μου. Αυτή ήταν η δική μου αφετηρία, κι’ αυτό με οδήγησε σε αυτή τη θεματολογία. Το μυθιστόρημα, βέβαια, έχει και μια μαγική ικανότητα καθώς γράφεται να ξεπερνάει τα όρια του αρχικού μηνύματος που είχε στο μυαλό του ο συγγραφέας όταν έγραφε τις πρώτες λέξεις. Οι χαρακτήρες το κάνουν αυτό, είναι σαν να ζωντανεύουν και να σου δείχνουν δρόμους που δεν είχες φανταστεί όταν ξεκινούσες. Πάντως, μέσα από ένα μυθιστόρημα σου δίνεται η δυνατότητα να πεις αυτό που θέλεις, όχι εξηγώντας, αλλά περιγράφοντας. Αυτά που θα νιώσει ο αναγνώστης σου θα τον κάνουν να αγκαλιάσει το μήνυμά σου πολύ περισσότερο από αυτά που θα σκεφτεί.

Οι σκηνές που περιγράφεις είναι απόλυτα ρεαλιστικές. Μάχες, σχέδια τακτικής, λεπτομέρειες.  Δε θα ρωτήσω από πού αντλείς πληροφορίες για όλα αυτά; Θέλω να ρωτήσω τι συναισθήματα βιώνεις όσο τις περιγράφεις. Νιώθεις όπως εγώ; Αόρατος παρατηρητής.

Πολύ ωραίος όρος αυτός που είπες, αόρατος παρατηρητής… Δεν το είχα σκεφτεί αλλά έτσι είναι! Αυτό είναι το κύριο ζητούμενο για μένα, όχι πως θα αντλήσω τις πληροφορίες αλλά τα συναισθήματα. Δηλαδή κάτι το οποίο το έχεις βιώσει ο ίδιος, ή το έχεις παρακολουθήσει να συμβαίνει, είναι πιο εύκολο να το αποδώσεις και αυτό με βοήθησε στο πρώτο βιβλίο. Όσο προχωράω όμως βρίσκονται όλο και περισσότερο μπροστά μου θέματα τελείως απάτητα. Εκεί αρχίζεις και ψάχνεις ανθρώπους που έχουν ζήσει κάτι σχετικό και είτε τους συναντάς είτε τους μελετάς από μακριά για να καταλάβεις πως αντέδρασαν εκείνη τη στιγμή, τί ένιωσαν, πώς επηρεάστηκαν. Τέλος πάντων, έτσι προσπαθώ να το προσεγγίσω εγώ και αυτό παίρνει χρόνο – γι’ αυτό μου γκρινιάζουν οι φίλοι των βιβλίων κάθε φορά ότι αργεί να βγει το επόμενο.

Υπάρχει κάποιο κρυφό μήνυμα που θες να μας περάσεις;

Θα έλεγα ότι τα μηνύματα των βιβλίων δεν είναι ούτε κρυφά, αλλά ούτε και μηνύματα. Είναι περισσότερο αγωνίες και ερωτήματα που ο καθένας μπορεί να απαντήσει στο μυαλό του διαφορετικά. Στο πρώτο βιβλίο, το Πρώτο Αίμα, υπάρχουν ερωτήματα όπως, ας πούμε, το πότε απαντάμε με τα όπλα στις προκλήσεις και πότε όχι. Στο δεύτερο βιβλίο, τον Σκοτεινό Ουρανό, υπάρχουν ερωτήματα σχετικά με την συνταξιοδότηση και την αποστρατεία, το ισοζύγιο εθνικής ασφάλειας και δημοκρατίας, το πολιτικό θάρρος και τις συστημικές αντιστάσεις, τα στερεότυπα των φύλλων και των φυλών, τους μετανάστες κλπ. Δεν προσπαθώ να δώσω απαντήσεις, ούτε καν την δική μου άποψη – όσο γίνεται βέβαια. Προσπαθώ να πω μια ιστορία με διλήμματα, αποφάσεις και συνέπειες. Η ζωή δεν είναι ασπρόμαυρη, πολύ λίγα πράγματα είναι απόλυτα σωστά ή απόλυτα λάθος. Ο κάθε αναγνώστης θα απαντήσει με βάση τις δικές του παραστάσεις και το δικό του αξιακό σύστημα.

Ξέρεις τι αγαπώ πολύ στα βιβλία σου; Θίγεις και κοινωνικά ζητήματα που προκύπτουν έτσι κι αλλιώς σε ενδεχόμενο πόλεμο. Με βοηθάς να καταλάβω την ανθρώπινη φύση. Δεν είναι εύκολο. Προετοιμάζεσαι με κάποιον τρόπο για να εμβαθύνεις τόσο πολύ; Θέλω να μου μιλήσεις και για το μπαμπά του Νικόλα, είναι υπαρκτό πρόσωπο;

Χαίρομαι που εστιάζεις σε αυτόν τον χαρακτήρα από τον επίλογο του Αιγαίο Ώρα Μηδέν: Το Πρώτο Αίμα. Είναι ένα κομμάτι που με συγκίνησε προσωπικά πολύ όταν το έγραφα. Αν είσαι πατέρας και έχεις γιο, όπως εγώ, είναι αδύνατον να μη σε αγγίξει αυτή η ιστορία. Και εξακολουθεί να με συγκινεί όταν άνθρωποι μου λένε πως αυτό ειδικά το κομμάτι τους έκανε να βάλουν τα κλάματα, δυο μέτρα άντρες (γέλια).

Ο χαρακτήρας αυτός επινοήθηκε για να μας μιλήσει για τη σχέση μπαμπά-γιου, την απώλεια, τη θλίψη και τα στάδιά της. Δεν είχα προετοιμαστεί, ομολογώ, για το πόσο θα εμβαθύνω, ήξερα απλώς ότι πρέπει να το θίξω. Πώς μπορείς να περιγράψεις έναν πόλεμο χωρίς να μιλήσεις και γι’ αυτό; Άρχισα να το φαντάζομαι, προσπάθησα να σκεφτώ τί θα ένιωθε εκείνες τις στιγμές ένας πατέρας που έχει χάσει το παλικάρι του. Κανείς μας βέβαια δεν θέλει να κάνει τέτοιες σκέψεις στα καλά καθούμενα οπότε δεν ήταν εύκολο, το μυαλό σου το διώχνει. Μπήκε όμως τυχαία ο γιος μου βιαστικός να πάρει κάτι, μόλις τον κοίταξα συνδέθηκα πραγματικά με την ιστορία και με πλάκωσε το σκοτάδι. Το άφησα για λίγο, δεν μπορούσα να γράψω. Όταν συνήλθα θέλω να σου πω ότι ένιωσα μια τεράστια ευγνωμοσύνη για τη ζωή και για αυτά που έχουμε κάθε μέρα και θεωρούμε δεδομένα. Αυτό μας δείχνουν οι σκέψεις του Στέργιου στο τέλος, όταν φεύγει από το σπίτι που συνάντησε την οικογένεια του Νικόλα.  

Καταλαβαίνω απόλυτα τι εννοείς. Όσον αφορά στην απεικόνιση των χαρακτήρων. Με ποιο κριτήριο επιλέγεις αν θα είναι άντρας ή γυναίκα ο ήρωας που θα αναμετρηθεί με τα τεκταινόμενα;

Και στα δύο βιβλία οι περισσότεροι χαρακτήρες είναι άνδρες αλλά οι σημαντικότεροι είναι γυναίκες. Στο Πρώτο Αίμα η υπουργός Εξωτερικών Ειρήνη Δρίτσα είναι αυτή που διαφωνεί στο ανδροκρατούμενο συμβούλιο από την αρχή και τελικά φέρνει… τα πάνω κάτω στην εξέλιξη της πλοκής. Στο δεύτερο βιβλίο η υποσμηναγός Ελίνα Μαχαίρα ξεχωρίζει ανάμεσα στους υπόλοιπους της μονάδας της με τη μεθοδικότητα και το πείσμα της και τελικά καταφέρνει το αδιανόητο. Η ανθρωπότητα είναι μοιρασμένη στα ίσια μεταξύ των δύο φύλων, για κάποιο λόγο όμως το πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο υπολείπεται ακόμα. Οι γυναίκες που περιγράφω, μόνο και μόνο επειδή είναι γυναίκες, έπρεπε να δουλέψουν διπλά και τριπλά για να αποδείξουν την αξία τους σε αυτό το περιβάλλον σε σχέση με τους άνδρες συναδέλφους τους. Είναι όμως και οι δύο τους κάπως μοναχικές στην προσωπική τους ζωή, και όχι τυχαία. Αυτό είναι το δίλημμα που δυστυχώς ακόμα και σήμερα πρέπει να αντιμετωπίσει μια γυναίκα αν θέλει να φτάσει στην κορυφή. Το γνωστό καριέρα-οικογένεια-μητρότητα. Και εδώ, δεν είναι δουλειά μου να δώσω απαντήσεις, είναι όμως κάτι που είναι εκεί, είναι άδικο – αφού δεν μας αφορά καθόλου εμάς τους άνδρες-  και μου δίνεται η ευκαιρία να το φωτίσω μέσα από τους χαρακτήρες μου.

Οι αναγνώστες λένε για το βιβλίο: Αυτό δεν είναι μυθιστόρημα αλλά πραγματική περιγραφή των γεγονότων που ελπίζω να μην τα ζήσουμε ποτέ.  Οι ειδικοί γνωρίζουν για ασύμμετρο πόλεμο οι καθημερινοί απλοί άνθρωποι, όχι. Πες μου πως νιώθεις όταν διαβάζεις τις κριτικές αυτών.

Είμαι ευγνώμων στους ανθρώπους που είναι οι πλέον ειδικοί στο αντικείμενο γιατί η αποδοχή και τα δημόσια σχόλιά τους είναι τεράστιας αξίας για τα βιβλία. Προσδίδουν εγκυρότητα και στα ερωτήματα που θέτω και στον τρόπο που τα προσεγγίζω.

Βέβαια το ίδιο ευγνώμων νιώθω και προς όλους τους απλούς αναγνώστες που αγάπησαν τα βιβλία και μου το λένε σε μηνύματα προσωπικά και δημόσια. Είναι μοναδικό συναίσθημα να βλέπεις ανθρώπους από όλη την Ελλάδα και πιο πέρα να μοιράζονται φωτογραφίες με το βιβλίο στον τόπο τους (αυτό ξεκίνησε τυχαία στη σελίδα του βιβλίου στο Facebook και έχει γιγαντωθεί). Άγνωστοι άνθρωποι μοιράζονται μεταξύ τους μια αγάπη – όχι για τα βιβλία, τα βιβλία είναι απλώς η αφορμή για να εκφράσουν αυτό που νιώθουν, αυτό που μας ενώνει, κόντρα στα πολλά που μας χωρίζουν, που δεν είναι κάτι άλλο από την Ελλάδα. Τελικά η Ελλάδα είναι μια σπάνια έννοια, όλοι αγαπούν τις χώρες τους αλλά εμείς την αγαπάμε κάπως αλλιώς. Δεν ξέρω πώς να το πω – μεράκι; καημό; πίστη; – πάντως το νιώθεις έντονα αν ζήσεις στο εξωτερικό. Τα βιβλία με κάποιον τρόπο μετέχουν σε αυτή την αγάπη, το δείχνουν οι αναγνώστες με τα σχόλια και τις φωτογραφίες τους και αυτό με κάνει πολύ περήφανο.   

Μεράκι.. Μια λέξη 100 συναισθήματα. Οι Άγγλοι τη μεταφράζουν passion. Προχωρώ στα δικά μας. Πες μου λίγο, οι γυναίκες τι σου λένε για τα βιβλία; Μας έχουν κατατάξει σε ξεχωριστό αναγνωστικό κοινό. Γυναικεία λογοτεχνία. Εσύ τι λες γι αυτό;

Υπάρχουν γυναίκες που τα έχουν λατρέψει, άλλωστε έχω μπροστά μου μία από αυτές! Η αλήθεια είναι πως η θεματολογία είναι αρκετά ανδρική και το καταλαβαίνω, γιατί και εγώ δεν θα διάλεγα αντίστοιχα ένα βιβλίο της λεγόμενης γυναικείας λογοτεχνίας. Και σίγουρα χάνω πράγματα εκεί που θα μπορούσαν να με εκπλήξουν.

Χωρίς να είμαι ειδικός, θεωρώ ότι μια ιστορία μας ενδιαφέρει και τους άνδρες και τις γυναίκες για τους ίδιους θεμελιώδεις λόγους. Θέλουμε να ακούσουμε για ανθρώπους με τους οποίους μπορούμε να ταυτιστούμε. Άλλωστε η τέχνη του να λες ιστορίες είναι κομμάτι του ανθρώπινου είδους από τότε που αρχίσαμε να μαζευόμαστε γύρω από τη φωτιά, να αρθρώνουμε λέξεις και να ζωγραφίζουμε σκηνές κυνηγιού στα τοιχώματα της σπηλιάς. Από την άλλη, αυτός είναι μάλλον ο λόγος που υπάρχει αυτός ο διαχωρισμός μεταξύ ανδρικής και γυναικείας λογοτεχνίας. Στη σπηλιά οι αγωνίες των ανδρών είχαν να κάνουν με το κυνήγι, ενώ των γυναικών με το μεγάλωμα των παιδιών. Είναι άλλου είδους οι ιστορίες με τις οποίες ταυτίζονται οι άνδρες και άλλου είδους αυτές με τις οποίες ταυτίζονται οι γυναίκες. Όμως έχουμε βγει από τη σπηλιά – επιτέλους. Θεωρώ ότι αυτό θα σβήνει όλο και πιο γρήγορα τα επόμενα χρόνια. Αν δεις το ποσοστό γυναικών στις αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι πολύ μεγαλύτερο από ότι στις δικές μας. Αντίστοιχα, οι άνδρες που μπορούν να αποβάλλουν στερεότυπα του παρελθόντος, όπως ότι τα αγόρια δεν κλαίνε, οι άνδρες δεν λένε πολλά, κλπ., είναι όλο και περισσότεροι. Οι νεότερες γενιές αφήνουν πολύ μικρότερο κενό μεταξύ των δύο φύλων – με τα καλά του και τα κακά του φυσικά και αυτό. Πάντως, όσο συγκλίνουν οι ρόλοι ανδρών και γυναικών, τόσο θα συγκλίνει και η λογοτεχνία μας.

Μίλησε μου για μελλοντικά σχέδια. Σκέφτεστε με τον εκδοτικό να το επικοινωνήσετε και στο εξωτερικό;

Ναι, βρισκόμαστε σε διαδικασία μετάφρασης των δύο πρώτων βιβλίων και διερεύνησης συνεργασιών με το εξωτερικό. Θεωρούμε πως υπάρχει μεγάλο κοινό εκεί έξω που διψάει για καλά πολεμικά μυθιστορήματα, ανεξαρτήτως προέλευσης. Δεν είναι εύκολη υπόθεση να βγάλεις ένα βιβλίο έξω από την Ελλάδα, όμως πιστεύουμε στο Αιγαίο Ώρα Μηδέν και έχουμε την απαραίτητη τρέλα – και εγώ και ο Θωμάς από τις εκδόσεις Memento – για να το δοκιμάσουμε.

Πέρα από το 3ο και τελευταίο μέρος που περιμένουμε εναγωνίως τον Νοέμβριο του 2024 ετοιμάζεις κάτι άλλο; Έχεις σκεφτεί να γράψεις κάτι διαφορετικό ή το όνομα σου θα συνδεθεί άρρηκτα με τα warbooks;

Κοίτα, αυτό είναι ένα θέμα για το οποίο αισθάνθηκα ότι έχω πράγματα να πω. Γι’ αυτό το επέλεξα, όχι γιατί πίστευα ότι θα ήμουν καλός σε αυτό, δεν το ήξερα όταν ξεκινούσα αν θα πάει καλά… Προέκυψε. Όταν θα ολοκληρωθεί αυτή η τριλογία δεν έχω αποφασίσει ακόμα πώς ακριβώς θα συνεχίσω. Υπάρχουν θέματα για τα οποία νιώθω ότι έχω πράγματα που θέλω να πω, για τη ζωή, την αγάπη, την ωρίμανση, την απώλεια, την επιμονή και την παραίτηση. Αυτά θίγονται ήδη μέσα στα βιβλία, βέβαια με φόντο έναν πόλεμο, οπότε καμιά φορά νιώθω ότι δεν προλαβαίνω να τα σκαλίσω όσο βαθιά θα ήθελα. Προς το παρόν έχω αρκετές ιδέες, κάποιες πολεμικές, κάποιες όχι, ξέρω όμως ότι δεν θα πιάσω κάτι καινούργιο αν δεν νιώθω ο ίδιος έντονα συναισθήματα γι’ αυτό, όπως επίσης ότι δεν θα συνεχίσω να γράφω όταν δεν θα έχω κάτι σημαντικό να πω.

Μίλησέ μας για τη συνεργασία σου με τις Εκδόσεις Memento. Στους συγγραφικούς κύκλους τον Κο Τσερώνη τον αποκαλούμε εκδότη της καρδιάς μας; Είναι; Πέστα όλα χωρίς φόβο και πάθος, δε θα του στείλουμε ποτέ τη συνέντευξη (γέλια).  Ποιος βρήκε ποιόν;

Ε μα ναι, αυτό είναι, ο εκδότης της καρδιάς μας! Λοιπόν ο Θωμάς είναι μια εξαιρετική περίπτωση στον χώρο γιατί αυτό που κάνει στις εκδόσεις Memento το κάνει με πάθος και αγάπη. Δεν επέλεξε το Αιγαίο Ώρα Μηδέν επειδή πίστευε ότι θα πάει απαραίτητα καλά, τότε κανείς μας δεν ήξερε τί θα γίνει, ήταν δύσκολο θέμα, από έναν πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα, σε μια δύσκολη εποχή για το βιβλίο. Ο Θωμάς ήθελε να το εκδώσει επειδή συγκινήθηκε ο ίδιος όταν το διάβασε. Είχα γράψει σε πολλούς εκδοτικούς, είχα πάρει λίγες θετικές απαντήσεις, αλλά όταν με πήρε ο Θωμάς τηλέφωνο κατάλαβα ότι ταιριάζουμε. Που είναι πολύ σημαντικό, το σημαντικότερο ίσως. Οπότε δεν το πολυσκέφτηκα, πήγα με το ένστικτο και έπεσα μέσα.

Εντάξει θα του τη στείλουμε τη συνέντευξη (γέλια). Περιέγραψε μου την καθημερινότητα σου. Πώς είναι ο Μίλτος, τι χόμπι έχει, που πίνει τον καφέ του, τι διαβάζει. Είσαι και εξαιρετικός μουσικός μαθαίνω. Για πες.

Τον καφέ μου τον πίνω εκεί που έχει την καλύτερη θέα, όχι τον καλύτερο καφέ. Η καθημερινότητά μου έχει τη δουλειά μου, τα παιδιά μου, έχει γράψιμο το βράδυ αργά και μουσική τις Κυριακές. Δε ξέρω ποιος σου το κάρφωσε για τη μουσική αλλά όντως, πάντα ήταν στη ζωή μου η μουσική, μεγάλωσα σε ένα σπίτι με μουσική, παίζω μουσική, είναι βίωμα. Πολλά χόμπι και δραστηριότητες έχω αγαπήσει κατά καιρούς, μακάρι να είχα χρόνο για όλα, πάντως η μουσική ποτέ δεν πήγε στην άκρη. Τώρα παίζουμε πάλι με φίλους που ήμασταν από παιδιά συμμαθητές και αυτό είναι φανταστικό, περνάμε πολύ καλά. Παίζουμε πού και πού και σε κανα μαγαζί αλλά η ουσία είναι ότι απολαμβάνουμε και το ταξίδι, όχι μόνο τον προορισμό. Ξέρεις, εμείς οι άνδρες για να συνδεόμαστε τακτικά με τους φίλους μας χρειαζόμαστε κάποια δραστηριότητα. Είμαστε ανίκανοι να κάνουμε αυτό που κάνετε οι γυναίκες, να βρισκόμαστε και να μιλάμε για εμάς. Μπλοκάρουμε και το παρατάμε. Οπότε για να ερχόμαστε κοντά το πάμε μέσω… κωλοπετινίτσας. Κάποιοι μαζεύονται και βλέπουνε μπάλα, άλλοι πάνε για ψάρεμα, άλλοι παίρνουν τα βουνά, ε, εμείς έχουμε αυτό και είναι πολύ ωραίο. 

Γρήγορα πολύ, πέντε ελαττώματα και άλλα τόσα προτερήματα. (Μη σκέφτεσαι, γρήγορα είπαμε)

Λοιπόν, ελαττώματα:

1) Απαιτητικός (με τους άλλους όσο και με μένα, δηλαδή πολύ)

2) Ανυπόμονος (εκεί που θέλει υπομονή)

3) Υπομονετικός (εκεί που είναι να φεύγεις)

4) Ξεχνάω (αυτά που είναι να θυμάσαι)

5) Θυμάμαι (αυτά που είναι να ξεχνάς)

Προτερήματα:

1) Αν πω ότι θα το κάνω, θα το κάνω

2) Αν δεν πω τίποτα, πάλι παίζει να το κάνω

3) Όταν φοβάμαι κάνω βήμα μπροστά, όχι πίσω

4) Όταν πέφτω ξέρω ότι θα ξανασηκωθώ

5) Όταν αγαπάω κάτι, το αγαπάω φουλ

Το αγαπημένο σου  moto;

Αυτός που έχει όνειρα είναι πιο δυνατός από αυτόν που έχει δεδομένα.

Τι θες να σου ευχηθούμε για το μέλλον; Μη ντρέπεσαι , ευχές είναι, τις δίνουμε δωρεάν (γέλια).

Να μη σταματήσω να ονειρεύομαι. Τα άλλα γίνονται.

Μίλτο, θέλω να σε ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου για το χρόνο που διέθεσες και κυρίως για την εμπιστοσύνη. 

Εγώ σε ευχαριστώ Κατερίνα μου για την πολύ όμορφη κουβέντα μας.

Θα κλείσω αυτή τη συνέντευξη με αυτό που λέω πάντα για τα βιβλία του Μίλτου Αντωνιάδη: Ένα βιβλίο έτσι κι αλλιώς σε ταξιδεύει.. Ε, με αυτό θα “ζήσετε” στιγμές που αξίζει να διηγείστε.🖋