Η Venus Volcanism, κατά κόσμον Ρένα Ρασούλη, είναι τραγουδίστρια, μουσικός και παραγωγός ηλεκτρονικής μουσικής από την Κρήτη, που έχει ως βάση της τα τελευταία τρία χρόνια την πόλη Σίγκλουφιόρδουρ, στα βόρεια της Ισλανδίας. Σπούδασε θεατρολογία και μοντέρνο τραγούδι στην Αθήνα και έχει παρακολουθήσει σεμινάρια παραδοσιακής και πολυφωνικής μουσικής. Έχει λάβει μέρος σε φεστιβάλ ηλεκτρονικής και παραδοσιακής μουσικής σε Ελλάδα, Δανία, Αυστρία και Ισλανδία. Έχει συνεργαστεί με διάφορους μουσικούς και συγκροτήματα από την ελληνική μουσική σκηνή Coti.K , Nikolas Gale κλπ. Είναι μέλος του ηλεκτρονικού ντουέτου V.V.I.A., δίπλα στην Δανέζα In Atlas, και μέλος των Λεπιδόπτερα. Τα μουσικά της εγχειρήματα καταπιάνονται με ποικίλα μουσικά είδη, ενώ η ίδια ασχολείται με ambient, darkwave, post-punk και τέκνο ήχους, ηχοτοπία, field recordings, παραδοσιακές και πολυφωνικές πρακτικές.
Ο πρώτος solo δίσκος της με τίτλο “Rizitiko” κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 2020 από την Weaponize Your Sound, θυγατρική εταιρεία της Σκοτσέζικης Οptimo ο οποίος έχει παρουσιαστεί σε Ελλάδα, Δανία και Ισλανδία. Στην εκπνόη του 2023 κυκλοφόρησε ο νέος της δίσκος, Tissue, από την δισκογραφική εταιρία Submersion Records με έδρα τη Θεσσαλονίκη, που αντλεί έμπνευση από την Ισλανδική φύση και τους ήχους της. Ο δίσκος εξαντλήθηκε και θα είναι διαθέσιμος ξανά για 100 αντίτυπα στο τελος του Φεβρουαρίου. Η μουσικής της Venus Volcanism έχει κυκλοφορήσει από τις δισκογραφικές εταιρείες Submersion Records, Weaponise Υour Sound/Optimo Music, Women of V.V.I.A., Natty Wombat, Phormix, Meta Moto, Vinylograph, June και Echovolt.
Ο δεύτερος προσωπικός της δίσκος, Tissue ηχογραφήθηκε 40 χλμ νότια του Αρκτικού Κύκλου μεταξύ του 2022 και 2022 και πραγματεύεται την έννοια του «ιστού» και συνδυάζουν την ηλεκτρονική και ambient μουσική με παραδοσιακά στοιχεία και νεοκλασικό ήχο. Εφαλτήριος δύναμη για τις συνθέσεις του δίσκου στάθηκε μία αναφορά του Ελβετού επιστήμονα ηχοκυματικής, Hans Jenny: «Η φύση δημιουργεί βασισμένη σε ρυθμούς, περιόδους, κύκλους, αναδιπλασιασμούς, σειρές, ακολουθίες, κλπ.. Με αυτόν τον τρόπο κατασκευάζονται οι φυσικές δομές, πρόκειται για πανταχού παρόν φαινόμενο. Η ίδια η προέλευση της λέξης tissue («ιστός» αλλά και «ύφασμα») από το λατινικό texere («υφαίνω»), αποτελεί ένα σχόλιο από μόνη της: τα κύτταρα διατάσσονται σε σειρές, τα πρότυπα διαδέχονται το ένα το άλλο, όπου κι αν κοιτάξουμε. Οι διακυτταρικές δομές παίρνουν τη μορφή πλαισίων, δικτύων, πλεγμάτων, οικογενειών στοιχείων που επαναλαμβάνονται κι διαδέχονται η μία την άλλη σε κανονικές ακολουθίες, σχηματίζοντας κρόκες και υφάδια, είτε τις παρατηρούμε δια γυμνού οφθαλμού, είτε με το μικροσκόπιο είτε με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο».
Η Venus Volcanism εμπνέεται από αυτή την έννοια του φυσικού ιστού με διττό τρόπο: εφαρμόζοντας την λογική των δομών και ακολουθιών του φυσικού κόσμου, “υφαίνει” επαναλαμβανόμενα μοτίβα ήχου – αιθέρια φωνητικά, συνθετητές με drones και αργά arpeggios – με φυσικά ηχοτοπία (field recordings) που ηχογράφησε η ίδια εξερευνώντας το καινούργιο της περιβάλλον – το κρεσέντο ενός ενεργού ηφαιστείου στο Fagradalsfjall, την λάσπη που κοχλάζει στις γούρνες της γεωθερμικής περιοχής Seltún, την άμπωτη και παλίρροια του ωκεανού στο Dýrafjörður, την απόκοσμη ηχώ παγωμένων λιμνών και αποδημητικών πουλιών. Ο συνδυασμός των δύο ηφαίνει ένα ακουστικό ταξίδι στον υπέρτατο Βορρά, όπως τον βιώνει η ίδια.
Ο δίσκος Tissue είναι μία ηχητική ετεροτοπία, που μετεωρίζεται μεταξύ του απτού και του σουρεαλιστικού, και όπου οι δονήσεις και τα κυκλικά μοτίβα της φύσης υφαίνουν το εσωτερικό ταξίδι συμφιλίωσης της δημιουργού με τις δικές της προσωπικές ουλές- scar tissues.
INTERVIEW BEST
Πως θα περιέγραφες στον κόσμο το live που παρουσίασες στην Κρήτη τον περασμένο Δεκέμβρη;
Το live είχε δύο μέρη, γι αυτό και έδωσα τον τίτλο «Μία μουσική ετεροτοπία, από την Κρήτη στην Ισλανδία». Το πρώτο μέρος είχε ακούσματα και αναφορές σε ριζίτικα κομμάτια από τον πρώτο μου δίσκο, όπου ήταν και η πτυχιακή μου παρεμπιπτόντως. Θα σας πω την ιστορία πως έγινε βινύλιο λίγο μετά. Το δεύτερο μέρος του live ήταν από τον δεύτερο δίσκο μου, τον οποίο εμπνεύστηκα και τον έγραψα στην μακρινή Ισλανδία. Το πρώτο μέρος είχε ριζίτικα τραγούδια και γενικά στοιχεία που έχει η παράδοση μας, λίγο μπερδεμένα με συνθεσάιζερ και ηλεκτρονικό ήχο σε πιο ambient ήχους, μία ατμοσφαιρική ηλεκτρονική μουσική με φωνητικά. Αυτό που κάνω είναι κάτι πολύ απλό στη σύνθεση, καθόλου περίπλοκο και βασίζεται σε κάτι που είναι πολύ πηγαίο, όπως είναι η παράδοση. Αυτό από μόνο του είναι πολύ ιδιαίτερο και βαθύ. Είναι σαν να επαναπροσδιορίζω την έννοια της ρίζας, με πολύ σεβασμό και ταπεινότητα. Τουλάχιστον αυτό θέλω να περάσω στον ακροατή γιατί το κάνω με πολλή αγάπη. Εγώ να ξέρετε συγκινούμαι πολύ με τα ριζίτικα, έχω πιάσει αρκετές φορές τον εαυτό μου να κλαίει ακούγοντας ριζίτικα.
Τα τραγούδια που ακούσαμε στα live ήταν όπως και στους δίσκου σου;
Όχι ακριβώς, έχουν κάποιες διαφορές γιατί έχω την λουπιέρα και «χτίζω» τα τραγούδια εκείνη την στιγμή. Οπότε όπως καταλαβαίνετε τα τραγούδια είναι κατά προσέγγιση. Αν ακούσετε το δίσκο η παραγωγή είναι διαφορετική, υπάρχουν πολλά περισσότερα στοιχεία, ενώ εγώ εντάσσω στοιχεία δικά μου στα Live. Ακόμα και από live σε live υπάρχουν διαφορές. Είναι σαν να φτιάχνω ένα ψηφιδωτό, κι αυτή είναι η σκέψη μου στα Live, να παίρνω κάτι και να το δημιουργώ εκείνη τη στιγμή και ξανά και ξανά.
Πως προέκυψε η συνεργασία με την Ελευθερία Ζανιδάκη;
Η Ελευθερία είναι ένα από τα άτομα που συνέβαλαν για να δημιουργηθεί το Artwork / Design του δίσκου.(Το design έχει επιμεληθεί η ομάδα Εsto Association σε συνεργασία με την Ελευθερία). Εκείνη μέσα από καθοδηγήσεις και references δημιούργησε το αφηρημένο αντικείμενο που υπάρχει στο εξώφυλλο. Aυτό το αντικείμενο που δημιουργήσε είναι αναπόσπαστο κομμάτι του όλου κονσεπτ και υπάρχει στα visuals. Είναι ουσιαστικά ένας αφηρημένος ιστός που έχει χαρακτηριστικά λάβάς, λειχήνας ταράνδου (reindeer moss) και θυμίζει επίσης έναν οποιοδνήποτε ιστό. Ωστόσο εγώ γνώριζα τη δουλειά της Ελευθερίας γιατί ακολουθιόμαστε στα σόσιαλ και μάλιστα ένα από τα references ήταν δική της εικόνα. Οπότε καταλαβαίνεις φαντάζομαι γιατί πλαισιώνει με τα visuals της τα live μου. Είμαι πολύ χαρούμενη που μοιράζομαι αυτό το εγχείρημα μαζί της και φοβερά ευγνώμων για τη συνεργασία μας. Μ’ αρέσει πολύ η αισθητική της και θεωρώ ότι υπάρχει καλή χημεία μεταξύ μας και κοινή κατεύθυνση.
Δεν ξεκίνησες μουσικά κατευθείαν με το είδος μουσικής που ακούμε σήμερα από σένα;
Όχι φυσικά, όπως όλοι οι καλλιτέχνες παίξαμε και γνωστές μουσικές στα live μας, κάναμε τα cover μας αλλά με την πάροδο των χρόνων αποφάσισα τι θέλω να δείξω στον κόσμο. Μπορεί βέβαια πλέον να μην κάνω covers αλλά αυτό που με γεμίζει σαν καλλιτέχνης και μ αρέσει πολύ είναι να κάνω live με τα αδέρφια μου. Να παίξουμε κρητική μουσική. Στην Ισλανδία έχουν έρθει και τα δύο μου αδέρφια και έχουμε παίξει σε Φεστιβάλ Παραδοσιακής Μουσικής δύο φορές κι έχουμε κάνει και σεμινάρια χορού. Ασχολούμαι και με την ηλεκτρονική μουσική, προσπαθώ όταν το κάνω βασικά να εμπεριέχεται η παράδοση σε αυτή είτε είναι ελληνική είτε ισλανδική παραδοσιακή μουσική.
Από σπουδές τι πρέπει να γνωρίζουμε για σένα;
Έχω τελειώσει Θεατρολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, θεατρικών Σπουδών. Έχω κι ένα δίπλωμα εξ αποστάσεως για μουσικοκινητική κι έχω κάνει και σύγχρονο τραγούδι με μέντορά μου τη Νατάσα Φλουρή. Μαθήματα ιδιαίτερα για 8 χρόνια. Φυσικά ξεκίνησα κι εγώ με μαθήματα πιάνου από 6 χρονών.
Πότε καταλαβαίνεις ότι μουσικά βαδίζεις σε άλλα μονοπάτια, όχι τα ασφαλής και δοκιμασμένα;
Κάποια στιγμή στο παρελθόν, νομίζω το 2014, παίξαμε στο TED-x στα Ανώγεια μαζί με τον Γιώργο Καπαρό από τους Gemma, τον αδερφό μου και με έναν πολύ καλό χορευτή και φίλο μου, τον Γιώργο Μιχελάκη, που έχει τελειώσει την Κρατική Σχολή. Εκεί είχα τραγουδήσει την μελωδία του Ερωτόκριτου, κάποια κομμάτια από την Ερωφίλη. Πάλι με συνθεσάιζερ και ήχους διαφορετικούς, με έκανε όλο αυτό να νιώσω λίγο διαφορετικά, σα να απελευθερώθηκα, εκείνη τη στιγμή ένιωσα ότι ίσως κάνω κάτι διαφορετικό στο μέλλον. Αυτός ο πειραματισμός της φωνής, να λειτουργεί σαν όργανο από μόνη της, κι όχι σαν λόγος. Ήταν μάλλον η αρχή για κάτι νέο που ερχόταν.
Το κοινό πως αποδέχεται τη μουσική σου;
Στο εξωτερικό πιστεύω ότι όλο αυτό τους φαίνεται πολύ εξωτικό, τους αρέσει πάρα πολύ, ειδικά το ριζίτικο. Και στην Ισλανδία αλλά και στην Δανία που το έχω παρουσιάσει το αποδέχτηκαν αρκετά καλά. Τα παραδοσιακά χωρίς επεξεργασία και ηλεκτρονικό ήχο έχουν πολλή καλή αποδοχή από τον κόσμο. Με κάποιο τρόπο ενεργοποιούν τα συναισθήματα του ακροατή και αυτό είναι το όμορφο σε όλο αυτό. Νομίζω ότι στο εξωτερικό είναι πιο ενθουσιασμένοι από ότι εδώ. Στην Αθήνα βέβαια όταν βγήκε το βινύλιο είχε καλή απήχηση δεν μπορώ να πω. Άρεσε. Με αποτέλεσμα να έρθει εκείνο τον καιρό μία κοπέλα, η Κριστίν που ζει στο Λονδίνο, και μου ζήτησε να παίξει ένα κομμάτι μου στο ραδιοφωνικό σταθμό NTS. Μετά ένα μήνα μου ζήτησε όλα τα τραγούδια λέγοντάς μου ότι πρέπει να τα κάνουμε βινύλιο. Η δισκογραφική εταιρία που θα το έκανε είναι θυγατρική της Optimo, μίας δισκογραφικής με έδρα τη Γλασκόβη. Εκείνη ήταν που μου είπε ουσιαστικά ότι την πτυχιακή μου θέλει να την κάνει βινύλιο, κι έτσι κι έγινε.
Γιατί Ισλανδία κι όχι κάπου αλλού;
Έχω έναν πάρα πολύ καλό φίλο που είναι εικαστικός και δημιουργεί κόμικς και είχε πραγματοποιήσει πάρα πολλές επισκέψεις και παρουσιάσεις στην Ισλανδία, στο μέρος που ζω τώρα. Πάντα μου έλεγε λοιπόν για την Ισλανδία και είχα γενικά πολλές εικόνες στο μυαλό μου από εκεί. Ήταν ο άνθρωπος που μου γνώρισε και τον σύντροφό μου, οπότε άρχιζα σιγά σιγά να φλερτάρω με το σενάριο να βρεθώ στην Ισλανδία. Γιατί όχι. Ήταν και η περίοδος του κορονοϊού τότε όπου τέθηκε το θέμα να ταξιδέψω μαζί με τον σύντροφό μου στην Ισλανδία αφού αυτός είχε αποφασίσει να φύγει από Ελλάδα. Τον ακολούθησα, απλά, σκέφτηκα ότι θα πήγαινα για σεζόν και κατέληξα να ζω ήδη δυόμιση χρόνια εκεί πλέον.
Πες μας πως είναι η ζωή στην Ισλανδία;
Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι στην πόλη που ζω είναι δημιουργικοί, αυτό μου βγάζουν εμένα. Κι όταν λέω πόλη εννοώ 1.300 άτομα, τόσοι είναι. Έτσι είναι οι πόλεις στην Ισλανδία. Επίσης ξυπνάς το πρωί και βλέπεις τα Φιόρδ από το παράθυρό σου, κάνεις έναν περίπατο και αντικρύζεις φώκιες, κι όταν έρχεται η άνοιξη βλέπεις τα αποδημητικά πουλιά. Εικόνες που σπάνια ζει κάποιος και που εγώ τις έχω πλέον στην καθημερινότητά μου. Εικόνες πολύ αγνές και άγριες ταυτόχρονα, σε παίρνει και σε αγκαλιάζει η φύση εκεί. Θέλει βέβαια πολλή προσοχή γιατί είναι επικίνδυνα με τους πάγους και τους καταρράχτες, είναι πολύ διαφορετικά από εδώ. Με αυτό που δεν μπορώ να προσαρμοστώ ακόμη είναι το σκοτάδι και το κρύο. Είναι λίγο δύσκολο το παρατεταμένο σκοτάδι, με τον ήλιο δεν έχω κανένα πρόβλημα για τόσο μεγάλο διάστημα. Πέρασε ένας χρόνος για να αρχίσω να καταλαβαίνω τον κόσμο της Ισλανδίας και να πω ότι θα δημιουργήσω κάτι εκεί που έχει να κάνει με τη μουσική. Ήταν θέμα επιβίωσης στην αρχή, αλλά ήρθε η στιγμή που έπρεπε να αποφορτιστώ από όλο αυτό το νέο για μένα και να δημιουργήσω.
Κάπου εκεί ήρθε η νέα έμπνευση και η αναζήτηση για το νέο βινύλιο;
Ναι. Εγώ πάντα γράφω. Κάνω ερωτήσεις στον εαυτό μου για το τι δίσκος θέλω να είναι ο επόμενος και τις είχα γραμμένες. Ακόμα και το artwork του δίσκου το ονειρεύτηκα, το φαντάστηκα. Επίσης εκείνο το χαρτί έγραφε, πολλά φωνητικά, η φωνή να λειτουργεί σαν όργανο, να έχει συνθεσάιζερ και drones και φυσικά ήχους από την Ισλανδία, την φύση, τον αέρα, τα πάντα
Τι είναι αυτό που σε τράβηξε να δημιουργήσεις μουσικές που έχουν σχέση και αφετηρία τη φύση;
Για μένα αυτός ο ήχος της φύσης είναι και ο πρώτος ήχος. Όταν ξεκίνησα να κάνω το ριζίτικο, το πρώτο άλμπουμ, μουσική performance παραδοσιακού ιδιώματος βασισμένη στα θεραπευτικά χαρακτηριστικά του ήχου, διάβαζα ένα βιβλίο. Αυτό το βιβλίο έλεγε ουσιαστικά ότι ο πρώτος ήχος που ακούμε είναι αυτός της μητέρας. Ο παλμός υπάρχει παντού αν το παρατηρήσουμε, τον «βλέπεις» στη φύση. Από τα πουλιά μέχρι τα φυλλώματα των δέντρων, το ποτάμι και τον αέρα. Αυτό εμένα με συγκινεί βαθιά, με κάνει να παρατηρώ και να ακούω όλους τους ήχους όπου και να βρίσκομαι. Το ηφαίστειο για παράδειγμα, όταν πήγα να το ηχογραφήσω με ένα ζοουμ ρικόρντερ πάνω εκεί, δίπλα του, το καταλάβαινα ότι έχει κι αυτό έναν δικό του ρυθμό, επαναλαμβανόμενο και πολύ εντυπωσιακό. Όλα αυτά με παρέσυραν σε έναν κόσμο που αποτυπώνεται στον δίσκο μου. Σε έναν κόσμο που με χαρακτηρίζει, εμένα και τη μουσική μου.
Έχεις σκεφτεί ότι η μουσική σου θα μπορούσε να αποτελεί soundtrack κάποιας ταινίας;
Ναι, ξεκάθαρα ναι. Θα ήθελα η μουσική μου να αποτελέσει soundtrack κάποιας ταινίας. Θα ήθελα να γράψω μουσική και για θέατρο και για ταινίες. Όταν πήγα στην Ισλανδία πέρασε περίπου ένα δεκαπενθήμερο για να συνέλθω με την μεγάλη αλλαγή. Τότε είπα, αν πρέπει να περιγράψω πως είναι στην Ισλανδία η ζωή για μένα που έρχομαι πρώτη φορά είναι σα να ονειρεύομαι όσο είμαι ξύπνια με ανοιχτά τα μάτια και όταν κοιμάμαι ξεκουράζομαι από το όνειρο που είδα. Ήταν τόσο έντονο όλο αυτό. Ήταν τόσες πολλές οι εικόνες που είδα στο ξεκίνημα της ζωής μου στην Ισλανδία που δεν μπορούσα να διαχειριστώ την τόσο μεγάλη αλλαγή και το πόσο διαφορετικά από την Ελλάδα ήταν όλα όσα έβλεπα. Αν ήμουν ζωγράφος θα ζούσα έναν παράδεισο εδώ, οπότε αποφάσισα να «ζωγραφίσω» μουσική. Προσπάθησα λοιπόν με τη μουσική μου να μεταφέρω στον κόσμο την αίσθηση του να ζεις εδώ. Κάθε φορά που έγραφα μουσική στο μυαλό μου ήταν μέρη και ακούσματα της φύσης που αντίκρυσα εδώ. Ακούσματα που θα μπορούσαν κάλλιστα να «ντύσουν» ένα ντοκιμαντέρ, μία ταινία, μία θεατρική παράσταση.
Είσαι άνθρωπος που βαριέσαι εύκολα, θέλεις τις αλλαγές στη ζωή σου;
Δεν βαριέμαι εύκολα, μ αρέσει να ριζώνω κάπου αλλά και να φεύγω λίγο όταν μπορέσω. Έχω την εναλλακτική να μπορώ να φεύγω όποτε θέλω για να επιστέφω Κρήτη. Αυτό είναι πολύ καλό όταν συμβαίνει. Νομίζω όμως ότι θα μείνω στην Ισλανδία, αυτό δεν θα αλλάξει. Έχω λύσει ένα πολύ σημαντικό θέμα στη ζωή μου που δεν είναι άλλο απ το να εκτιμάται αυτό που κάνω κι όχι μόνο μουσικά οτιδήποτε κι αν είναι αυτό. Κάτι που μου έλειπε στην Ελλάδα. Καλώς ή κακώς δεν βλέπουν με την ίδια οπτική κάποια πράγματα και κάποιες δουλειές στην Ελλάδα σε σχέση με το εξωτερικό.
Είσαι μουσικός που ζει από τη μουσική;
Όχι, αλλά έχω λύσει κάποια θέματα επιβίωσης δουλεύοντας σαν ξεναγός στο Μουσείο Ρέγκας και σαν ξεναγός par time στο Μουσείο Παραδοσιακής Μουσικής της Ισλανδίας. Στην πόλη που ζω μπορώ να πω ότι με έχουν αγκαλιάσει και με έχουν ενσωματώσει ολοκληρωτικά στην κοινωνία. Είμαι καλά, νιώθω καλά.
Κλείνοντας θα θέλαμε να σε ρωτήσουμε πως αισθάνθηκες που έπαιξες σε έναν τόσο ιδιαίτερο χώρο και επιβλητικό όπως ήταν αυτός του Τζαμί Ιμπραήμ πάνω στο κάστρο Φορτέτσα;
Είμαι πολύ χαρούμενη γι αυτό και πίστεψέ με ακόμα και με δύο άτομα κοινό πάλι θα έκανα το live στο Τζαμί Ιμπραήμ. Η χαρά ήταν μεγάλη. Χάρηκα βέβαια που είδα αρκετό κόσμο εν τέλει. Η πρότασή μου ήταν αρχικά στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης αλλά ανακαινιζόταν και μου έδωσαν μία αίθουσα, της Αγίας Σοφίας και το Τζαμί πάνω στη Φορτέτσα όπου και επέλεξα.
Πραγματικά θα έχω να το λέω για χρόνια ότι έκανα live σε αυτόν το χώρο. Θέλω επίσης να πω και κάτι άλλο που έχει να κάνει με την μουσική και τις μπάντες στο Ρέθυμνο. Επειδή γνωρίζω ότι γίνονται διάφορα μουσικά πράγματα στην πόλη του Ρεθύμνου από μπάντες που προσπαθούν να δείξουν τη δουλειά τους θέλω ο κόσμος να τους στηρίζει. Υπάρχει πολύς μόχθος και πολλή δουλειά που κρύβεται από πίσω. Δυσκολίες και στερήσεις για να υπάρξει ένα βινύλιο ή μία κασέτα. Οι μπάντες αυτές προσπαθούν και ο κόσμος πρέπει να το εκτιμήσει με την παρουσία του και όχι μόνο.
Σε ευχαριστούμε πολύ γι αυτή τη συζήτηση / συνάντηση και σου ευχόμαστε πολλές και ιδιαίτερες μουσικές και να σε δούμε σε κάποιο Φεστιβάλ το καλοκαίρι σε Ρέθυμνο ή Κρήτη κάπου.
Σας ευχαριστώ πολύ, ήταν χαρά μου να μιλήσω για τη μουσική μου και να βρεθώ στο Ρέθυμνο.🖋
https://venusvolcanism.bandcamp.com/
https://www.instagram.com/venusvolcanism/
