𝝡𝝴 𝞃𝝶𝝼 𝝿𝞀ό𝞃𝝰𝞂𝝶 «𝝳𝝴𝝼 𝞄𝝿ά𝞀𝞆𝝴𝝸 𝝹𝝰𝝹ό 𝝾𝞄ί𝞂𝝹𝝸, 𝝰𝝿𝝺ά έ𝞆𝝴𝝸ς 𝝿𝝸𝝴𝝸 𝝹𝝰𝝺ύ𝞃𝝴𝞀𝝾 𝝰𝝿ό 𝝰𝞄𝞃ό» έ𝝻𝝴𝝺𝝺𝝴 𝝼𝝰 𝝻𝝰ς 𝝰𝝺𝝺ά𝝽𝝴𝝸 𝞃𝝾𝝼 𝞃𝞀ό𝝿𝝾 𝝻𝝴 𝞃𝝾𝝼 𝝾𝝿𝝾ί𝝾 𝝱𝝺έ𝝿𝝾𝞄𝝻𝝴 𝞃𝝾 𝝰𝝺𝝹𝝾ό𝝺 𝝰𝝿ό 𝝴𝝳ώ 𝝹𝝰𝝸 𝞂𝞃𝝾 𝝴𝝽ής. 𝝤 𝝥έ𝞃𝞀𝝾ς 𝝬𝝰𝞀𝝸𝝵ό𝝿𝝾𝞄𝝺𝝾ς 𝝴ί𝝼𝝰𝝸 𝝾 𝗠𝗮𝘀𝘁𝗲𝗿 𝞃𝝾𝞄 𝝾𝞄ί𝞂𝝹𝝸, 𝞃𝞈𝝼 𝘀𝗽𝗶𝗿𝗶𝘁𝘀 𝝲𝝴𝝼𝝸𝝹ά 𝝹𝝰𝝸 𝝴ί𝝼𝝰𝝸 𝝾 𝝹𝝰𝝺ύ𝞃𝝴𝞀𝝾ς 𝝼𝝰 𝝻𝝰ς 𝝻𝝸𝝺ή𝞂𝝴𝝸 𝝲𝝸𝝰 𝞃𝝶𝝼 𝝴𝝽έ𝝺𝝸𝝽𝝶 𝞃𝝾𝞄 𝝰𝝺𝝹𝝾ό𝝺 𝞂𝞃𝝶𝝼 𝝚𝝺𝝺ά𝝳𝝰 𝝹𝝰𝝸 𝞃𝞈𝝼 𝗕𝗿𝗮𝗻𝗱𝘀 𝝿𝝾𝞄 𝝾𝝺𝝾έ𝝼𝝰 𝝹𝝰𝝸 𝝰𝞄𝝽ά𝝼𝝾𝝼𝞃𝝰𝝸. 𝝨𝞄𝝼𝝰𝝼𝞃𝝶𝝷ή𝝹𝝰𝝻𝝴 𝞂𝞃𝝰 𝝿𝝺𝝰ί𝞂𝝸𝝰 𝝴𝝼ός 𝞂𝝴𝝻𝝸𝝼𝝰𝞀ί𝝾𝞄 𝝿𝝾𝞄 𝝳𝝸𝝾𝞀𝝲ά𝝼𝞈𝞂𝝴 𝝾 𝝟ώ𝞂𝞃𝝰ς 𝝥𝝰𝞄𝝺ό𝝿𝝾𝞄𝝺𝝾ς 𝞃𝝶ς 𝝴𝞃𝝰𝝸𝞀ί𝝰ς 𝗕𝗼𝘁𝘁𝗹𝗲 𝗦𝗵𝗼𝗽 ό𝝿𝝾𝞄 𝝹𝝰𝝸 𝝴ί𝞆𝝰𝝻𝝴 𝞃𝝶𝝼 𝝴𝞄𝝹𝝰𝝸𝞀ί𝝰 𝝼𝝰 𝝲𝝴𝞄𝞃𝝾ύ𝝻𝝴 𝝿𝝰𝞀𝝰𝝿ά𝝼𝞈 𝝰𝝿ό 𝟮𝟯 𝝼έ𝝰 𝝹𝝰𝝸 𝝿𝝰𝝺𝝸ά 𝗯𝗿𝗮𝗻𝗱𝘀.

𝝥𝞈ς 𝝽𝝴𝝹ί𝝼𝝶𝞂𝝴 𝞃𝝾 𝝻𝝰𝝲𝝸𝝹ό 𝞂𝝾𝞄 𝞃𝝰𝝽ί𝝳𝝸 𝞂𝞃𝝾 𝝾𝞄ί𝞂𝝹𝝸 𝝹𝝰𝝸 𝞂𝞃𝝰 𝞄𝝿ό𝝺𝝾𝝸𝝿𝝰 𝝿𝝾𝞃ά 𝝿𝝺έ𝝾𝝼;

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ξεκίνησε από ένα τυχαίο γεγονός. Το 1995 στη Θεσσαλονίκη σε ένα μπαρ ενός φίλου που η γυναίκα του ήταν από την Αγγλία γνώρισα κάποιον ο οποίος μου τράβηξε το ενδιαφέρον. Ήταν ο πεθερός του φίλου μου που είχε το μπαρ και κάθονταν μόνος του και απολάμβανε ένα ποτήρι ουίσκι. Αποφάσισα να τον κεράσω ένα ποτό και στη κουβέντα που κάναμε μου εκμυστηρεύτηκε ότι την επόμενη μέρα θα έφερνε κάποια malt ουίσκι να δοκιμάσουν στο μαγαζί. Κάπως έτσι είχα και την πρώτη μου επαφή με τα ποιοτικά ουίσκι που μου άλλαξε έκτοτε την οπτική μου. Αργότερα εμφανίστηκε μία ευκαιρία με έναν γνωστό μου που διέμενε στην Αγγλία για να φτιάξουμε μία εταιρία εισαγωγής όπως και έγινε. Την ξεκινήσαμε φτιάχνοντας κάποιες κάβες (Vintage Whisky Shop) στη Θεσσαλονίκη και αργότερα δημιουργήσαμε και τα πρώτα Whisky Festival στην Ελλάδα. Κατεβαίνοντας στην Αθήνα δημιουργήσαμε άλλες δύο κάβες, σε Χαλάνδρι και Γλυφάδα μέχρι που ήρθε η κρίση και άλλαξε όπως και σε πολλά άλλα επαγγέλματα την όλη προοπτική. Ο κόσμος έκανε περικοπές σε πράγματα που θωρούντουσαν και ακριβά και όχι πρώτης ανάγκης οπότε άλλαξαν τα πλάνα επιχειρηματικά εντελώς.

𝝟𝝰𝝸 𝝹ά𝝿𝞈ς έ𝞃𝞂𝝸 ή𝞀𝝷𝝴 𝝶 𝞂𝞄𝝼𝝴𝞀𝝲𝝰𝞂ί𝝰 𝝻𝝴 𝞃𝝶𝝼 𝗧𝗿𝗶𝗻𝗶𝘁𝘆 𝗪𝗶𝗻𝗲𝘀 𝞃𝝰 𝞃𝝴𝝺𝝴𝞄𝞃𝝰ί𝝰 𝞆𝞀ό𝝼𝝸𝝰;

Ναι ακριβώς, μετά από κάποια χρόνια φυσικά. Η Trinity Wines είναι μία κορυφαία εταιρία αυτή τη στιγμή στο κομμάτι του κρασιού στην ελληνική αγορά και αποφασίσαμε τα τελευταία χρόνια να δραστηριοποιηθούμε και στα spirits. Υπήρχε μία υποδομή σε αυτό κομμάτι και με τον ερχομό μου πιστεύω ότι βοήθησα και βοηθάω αρκετά να υπάρχουν ποιοτικά αποστάγματα. Όχι προϊόντα ροής, δεν είναι αυτός ο σκοπός μας, αλλά για κάθε εισαγωγή που γίνεται πρέπει να υπάρχει από πίσω ένας σοβαρός λόγος ύπαρξης. Θέλουμε να βοηθήσουμε την κοινότητα των bartender, να διαφοροποιηθεί, γιατί πλέον ο καταναλωτής έχει βαρεθεί να πίνει τα ίδια τόσα χρόνια αλλά έχει γίνει και περισσότερο απαιτητικός. Αυτό το κενό ήρθαμε να καλύψουμε κι αυτό γίνεται στην πραγματικότητα.

𝝥𝝾𝝸𝝰 𝞆𝝰𝞀𝝰𝝹𝞃𝝶𝞀𝝸𝞂𝞃𝝸𝝹ά 𝝴ί𝝼𝝰𝝸 𝝴𝝹𝝴ί𝝼𝝰 𝝿𝝾𝞄 𝝿𝝸𝞂𝞃𝝴ύ𝝴𝝸ς ό𝞃𝝸 𝝰𝝼𝝰𝝳𝝴𝝸𝝹𝝼ύ𝝾𝞄𝝼 𝞃𝝶 𝝲𝝴𝞄𝞂𝞃𝝸𝝹ή 𝝴𝝻𝝿𝝴𝝸𝞀ί𝝰 𝝴𝝼ός 𝘄𝗵𝗶𝘀𝗸𝗲𝘆;

Το πέρασμα από τα βαρέλια για μένα είναι το Α και το Ω ενός καλού αποστάγματος. Μπορείς να κάνεις μία μέτρια απόσταξη και με ένα καλό βαρέλι να το απογειώσεις στο τέλος, έχοντας μία τέλεια απόσταξη. Μπορεί βέβαια να συμβεί και το αντίθετο, το βαρέλι να μην είναι καλό και να έχεις ένα μέτριο αποτέλεσμα. Αποτελεί λοιπόν το 65% με 70% του τελικού αποτελέσματος το βαρέλι. Μετά είναι και η διαδικασία της απόσταξης, η μαγιά που θα χρησιμοποιήσεις, οι πρώτες ύλες. Επίσης το σχήμα του άμβυκα. Αν είναι κοντόχοντρος θα έχουμε περισσότερα βαρέα στοιχεία, πιο έντονα, θα περνάει πιο γρήγορα ο ατμός. Αν είναι ψηλόλιγνος θα είναι πιο ραφιναρισμένο, πιο απαλό. Όλα αυτά παίζουν το ρόλο τους, όπως και φυσικά το μάρκετινγκ μετά, μην το ξεχνάμε αυτό. Βασικό, κάνει τη δουλειά του μέχρι ένα σημείο πάντα.

𝝪𝝿ά𝞀𝞆𝝾𝞄𝝼 𝞃𝝴𝝺𝝸𝝹ά 𝝻𝝴𝝲ά𝝺𝝴ς 𝝳𝝸𝝰𝞅𝝾𝞀ές 𝝰𝝼ά𝝻𝝴𝞂𝝰 𝞂𝞃𝝾 𝞂𝝹𝞈𝞃𝞂έ𝝵𝝸𝝹𝝾 𝝹𝝰𝝸 𝞃𝝾 𝝰𝝻𝝴𝞀𝝸𝝹ά𝝼𝝸𝝹𝝾 𝘄𝗵𝗶𝘀𝗸𝗲𝘆;

Τεράστιες πραγματικά. Είναι πρωτοξαδερφάκια όπως το λέω εγώ, αλλά τα μεν malt ουίσκι έχουν σαν πρώτη ύλη το κριθάρι, μαγιά και νερό δηλαδή, ενώ στα bourbon βάσει νομοθεσίας στην Αμερική το 51% είναι καλαμπόκι που για μένα από ότι έχω καταλάβει μπορεί να φτάσει και το 80% ενώ το υπόλοιπο 10% είναι σίκαλη και ένα 10% βυνοποιημένο κριθάρι. Έτσι καταλαβαίνουμε ότι το καλαμπόκι με τη σίκαλη δίνουν μία πολύ πιο γλυκιά γεύση. Στην Αμερική η νομοθεσία προβλέπει ότι για να ονομαστεί κάτι bourbon σε υποχρεώνει να μην ξανά χρησιμοποιήσεις το ίδιο βαρέλι. Έτσι έρχονται οι Σκωτσέζοι και παίρνουν αυτά τα βαρέλια και τα χρησιμοποιούν με το 80% του ουίσκι που πίνουμε από τη Σκωτία να παλαιώνει μέσα στα βαρέλια που πριν είχαν μέσα bourbon.

𝝥𝞈ς 𝝽𝝴𝝹ί𝝼𝝶𝞂𝝴 ό𝝺𝝾 𝝰𝞄𝞃ό, 𝝶 𝝳𝝸𝝰𝞅𝝾𝞀ά 𝝻𝝴𝞃𝝰𝝽ύ 𝞃𝝾𝞄ς, 𝝴ί𝝼𝝰𝝸 𝝷έ𝝻𝝰 𝝹𝝾𝞄𝝺𝞃𝝾ύ𝞀𝝰ς ή 𝝰𝝼𝝰𝝲𝝹ώ𝝼;

Όταν πήγαν οι πρώτοι άποικοι στην Αμερική από τη Σκωτία και την Ιρλανδία ήξεραν να κάνουν ουίσκι. Δεν βρήκαν κριθάρι όμως, βρήκαν σίκαλη. Ξεκίνησαν αποστάγματα από σίκαλη, αργότερα βρήκαν καλαμπόκι και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα. Ήταν θέμα αναγκών και προσαρμόστηκαν σε αυτές κάνοντας το bourbon να ζει ένδοξες στιγμές ανεβάζοντας την κατανάλωσή του τρομαχτικά ακόμη και σήμερα.

𝝘𝝸𝝰𝞃ί 𝞃𝝾 𝝸𝝰𝝿𝞈𝝼𝝸𝝹ό 𝝾𝞄ί𝞂𝝹𝝸 𝝴ί𝝼𝝰𝝸 𝞃ό𝞂𝝾 𝞂𝞃𝝰 𝞅ό𝞀𝞃𝝴 𝞃𝝾𝞄, 𝞃𝝸 𝝹𝝰𝝺ό 𝝹ά𝝼𝝾𝞄𝝼 𝝴𝝹𝝴ί;

Είναι θέμα μόδας και μάρκετινγκ θα λέγαμε αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι πάρα πολύ πιστοί στον τρόπο με τον οποίο θα αποστάξουν οι Ιάπωνες, όπως έχουν μάθει καιρό τώρα, πάντα με Σκωτσέζικες τεχνικές. Πήγε στην Σκωτία το 1922 ο Μασατάκα Τακετσούρου και επιστρέφοντας στην Ιαπωνία με την τεχνογνωσία βρήκε επενδυτή και ξεκίνησαν όλα. Στα Ιαπωνικά ουίσκι παρόλη τη ζήτηση δεν αυξάνουν την παραγωγή με αποτέλεσμα τις υψηλές τιμές αγοράς και γι αυτό δεν είναι εύκολο και να τα αγοράσεις και να τα βρεις.

𝝥𝝴ς 𝝻𝝰ς έ𝝼𝝰𝝼 𝝻ύ𝝷𝝾 𝝿𝝾𝞄 𝝰𝝹𝝾𝝺𝝾𝞄𝝷𝝴ί 𝞃𝝾 𝝾𝞄ί𝞂𝝹𝝸 𝝹𝝰𝝸 𝝿𝝾𝞄 𝝷𝝰 𝞃𝝾 𝝰𝝼𝝰𝞃𝞀έ𝞇𝝾𝞄𝝻𝝴 𝞂ή𝝻𝝴𝞀𝝰.

Σε ένα καλό malt ουίσκι δεν βάζουμε ποτέ πάγο, κλασική διαχρονική λεπτομέρεια. Αν κι εγώ ήμουν απόλυτα σύμφωνος με αυτό στην αρχή, όπως και για την Coca Cola μαζί με το ουίσκι, με τα χρόνια κατάλαβα ότι ισχύει το ρητό «όπως του αρέσει του καθένα». Ένα παράδειγμα θα σας δώσω. Εδώ στην Κρήτη, με τόσους μήνες καλοκαίρι, κάποια στιγμή θα θελήσεις τον πάγο στο ουίσκι, το αναψυκτικό επίσης, κάτι πιο δροσιστικό. Είναι αναπόφευκτο να γίνει οπότε δεν μπορείς να πίνεις μονίμως σκέτο ουίσκι, όσο κι αν το επιβάλλουν οι άγραφοι κανόνες. Ο σωστός τρόπος του σκέτου ουίσκι κρατάει τα αρώματα και τις γεύσεις, αλλά το τι αρέσει στον καθένα τελικά και πως θα το πιει είναι κάτι αναπόφευκτο.

𝝚ί𝝼𝝰𝝸 𝞃𝝾 𝝹𝝰𝝺ύ𝞃𝝴𝞀𝝾 𝝿𝝾𝞃ό, 𝞃𝝾 𝝿𝝾𝞃ό 𝞃𝝾𝞄 𝝹𝝰𝝷𝝴𝝼ός ή 𝝿𝝺έ𝝾𝝼 𝝻𝝿𝝾𝞀𝝴ίς 𝝼𝝰 𝝻𝞄ή𝞂𝝴𝝸ς 𝞃𝝾𝝼 𝝹ό𝞂𝝻𝝾 𝝹𝝰𝝸 𝝼𝝰 𝝿𝞀𝝾𝞃𝝴ί𝝼𝝴𝝸ς 𝝼𝝰 𝝰𝝺𝝺ά𝝽𝝴𝝸 ό,𝞃𝝸 ή𝝽𝝴𝞀𝝴;

Είναι ναι συμφωνώ απόλυτα, αλλά αλλάζουν τα πράγματα με τις γνώσεις. Κι αν τις έχεις μπορείς να προτείνεις και είναι στην κρίση του πελάτη αν θα συνεχίσει με κάτι διαφορετικό. Είναι ξεκάθαρο πόσο καλά προετοιμασμένος πρέπει να είσαι με τις γνώσεις του τι πουλάς και πόσο καλά το πουλάς. Αν είσαι τότε ετοιμάσου να δεις τον κόσμο να πίνει διαφορετικά.

𝝤 Έ𝝺𝝺𝝶𝝼𝝰ς 𝝴ί𝝼𝝰𝝸 έ𝞃𝝾𝝸𝝻𝝾ς 𝝼𝝰 𝝿𝝺𝝶𝞀ώ𝞂𝝴𝝸 𝝺ί𝝲𝝾 𝝿𝝴𝞀𝝸𝞂𝞂ό𝞃𝝴𝞀𝝾 𝝲𝝸𝝰 𝝼𝝰 𝝰𝝿𝝾𝝺𝝰ύ𝞂𝝴𝝸 έ𝝼𝝰 𝝹𝝰𝝺ό 𝝾𝞄ί𝞂𝝹𝝸;

Ναι είναι έτοιμος πιστεύω και το έχει αποδείξει στο μέγιστο τα τελευταία χρόνια παρόλες τις οικονομικές δυσκολίες που περνάει. Έχει δώσει μεγαλύτερη έμφαση στην ποιότητα και αυτό γίνεται γιατί όλα αυτά τα χρόνια γίνονται εκπαιδεύσεις σε bartender και υπάρχουν επιλογές που έχει μπροστά του. Αρχίζουν και το βλέπουν διαφορετικά οι περισσότεροι. Καλύτερα ας πούμε ένα δύο ποτά ακριβά αλλά με γεύσεις και αρώματα παρά τέσσερα κλασικά ποτά. Μ αρέσει επίσης που βλέπω να δημιουργούνται μικρές παρέες που επιλέγουν να πάρουν ένα ακριβό ουίσκι και να το απολαύσουν σπίτι δοκιμάζοντας συνεχώς νέες επιλογές μαθαίνοντας αυτόν τον μαγικό κόσμο του ποτού. Οι παρέες βοηθάνε να φτάσουμε σε τέτοια επίπεδα και βοηθάνε και στο ότι το απολαμβάνεις περισσότερο.

𝝥𝝴ς 𝝻ί𝝰 𝝳𝞄𝝼𝝰𝞃ή 𝝴𝝻𝝿𝝴𝝸𝞀ί𝝰 𝝿𝝾𝞄 έ𝝵𝝶𝞂𝝴ς 𝞂𝞃𝝾 𝝴𝝽𝞈𝞃𝝴𝞀𝝸𝝹ό 𝝿𝞀𝝾𝞂𝝿𝝰𝝷ώ𝝼𝞃𝝰ς 𝝼𝝰 𝝻ά𝝷𝝴𝝸ς ό,𝞃𝝸 𝝹𝝰𝝺ύ𝞃𝝴𝞀𝝾 𝝻𝝿𝝾𝞀𝝴ίς 𝝲𝝸𝝰 𝞃𝝾 𝝾𝞄ί𝞂𝝹𝝸.

Από τα πρώτα μου ταξίδια στην Σκωτία προσπαθώντας να δω όσα περισσότερα αποστακτήρια γίνεται δοκίμασα κάποια στιγμή και ένα ουίσκι που δεν μου άρεσε αρκετά. Το ίδιο όμως βράδυ μετά την εμπειρία που έζησα βρέθηκα σε μία παμπ και γνώρισα έναν ηλικιωμένο. Τον ρώτησα τι πίνει και μου απάντησε ένα τοπικό blended ουίσκι της περιοχής αναγνωρίζοντας ότι ήταν εκείνο που είχα δοκιμάσει νωρίτερα στο αποστακτήριο και δεν μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Φυσικά και του το είπα και μου έδωσε την εξής απάντηση «δεν υπάρχουν κακά ουίσκι, απλά κάποια είναι καλύτερα από άλλα». Δεν υπάρχουν λοιπόν να συμπληρώσω κι εγώ εδώ κακά ουίσκι, απλά κάποια είναι καλύτερα και σε περιμένουν να τα δοκιμάσεις.

𝝥𝝸𝞂𝞃𝝴ύ𝝴𝝸ς 𝞃𝝾 𝝴𝝻𝝿𝝾𝞀𝝸𝝹ό 𝝻𝝿𝝾𝞀𝝴ί 𝝼𝝰 𝝴ί𝝼𝝰𝝸 𝝹𝝰𝝸 𝞃𝝰𝞄𝞃ό𝞆𝞀𝝾𝝼𝝰 𝝹𝝰𝝺ό;

Ναι το πιστεύω, βέβαια. Είναι δυνατόν ας πούμε να πουλάει το κόκκινο Johnnie Walker τόσες πολλές φιάλες παγκοσμίως και να μην κάνουν κάτι καλά; Όπως το Dewar’s 12 ας πούμε, εξαιρετικό αν και πολύ εμπορικό. Αρέσει στον κόσμο οπότε κάπου εκεί δεν μπορείς να πεις ότι επειδή είναι εμπορικό δεν είναι και καλό. Έτσι είναι. Δεν μπορούμε να αντιστρέψουμε την φήμη του ή να αμφισβητήσουμε την ποιότητά του επειδή πουλάει.

𝝡𝝿𝝾𝞀𝝴ί 𝞃𝝾 𝝻ά𝞀𝝹𝝴𝞃𝝸𝝼𝝲𝝹 𝝼𝝰 𝝿𝞀𝝾𝞈𝝷ή𝞂𝝴𝝸 𝝻ί𝝰 𝝴𝞃𝝸𝝹έ𝞃𝝰 𝞆𝞈𝞀ίς 𝝰𝝿𝝰𝞀𝝰ί𝞃𝝶𝞃𝝰 𝝼𝝰 𝝴ί𝝼𝝰𝝸 𝝰𝝽𝝸ό𝝺𝝾𝝲𝝾 𝞃𝝾 𝝿𝞀𝝾ϊό𝝼;

Πιστεύω ξεκάθαρα ναι. Έχω δει παλαιότερα brands που δεν κατάλαβα ποτέ ειλικρινά πως κάνουν πωλήσεις. Απλά ήταν μέσα σε ένα πανέμορφο μπουκάλι λες και ήταν κολόνια, συμφώνησαν και με έναν παγκοσμίου φήμης brand ambassador να το προωθήσει και πήραν το αποτέλεσμα που ήθελαν. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί κάνει 90€ το προϊόν που είχε μέσα, πολύ απλά. Κάπου εκεί λοιπόν κατάλαβα ότι μπαίνει το κομμάτι μάρκετινγκ για να σου απαντήσω και στην ερώτηση και μπορεί κάλλιστα να προωθήσει μία ετικέτα χωρίς να είναι αξιόλογο το προϊόν.

𝝥𝝾𝝸𝝾 𝝴ί𝝼𝝰𝝸 𝝲𝝸𝝰 𝞂έ𝝼𝝰 𝞃𝝾 𝝹𝝰𝝺ύ𝞃𝝴𝞀𝝾 𝝾𝞄ί𝞂𝝹𝝸 𝞂𝞃𝝾𝝼 𝝹ό𝞂𝝻𝝾 𝝹𝝰𝝸 𝝻𝝴 𝞃𝝸 𝝹𝞀𝝸𝞃ή𝞀𝝸𝝰 𝞃𝝾 𝝴𝝿𝝸𝝺έ𝝲𝝴𝝸ς;

Το καλύτερο ουίσκι στον κόσμο για μένα δεν υπάρχει. Υπάρχει το καλύτερο ουίσκι απλά δεν το έχεις βρει ακόμα, είναι εκεί και σε περιμένει. Το ουίσκι που θα χαρείς περισσότερο με την παρέα σου, με τη στιγμή, με την μουσική, με το μέρος με όλα μαζί αυτό είναι για μένα το καλύτερο ουίσκι. Το αγαπημένο μου αποστακτήριο μπορώ να σου πω πιο είναι και είναι διαφορετικό από το πιο είναι το καλύτερο ουίσκι. Για μένα είναι Σπρινγκ Μπανγκ, γιατί όλα γίνονται στο χέρι ακόμα και σήμερα. Όλοι κάνουν από κάτι δεν γίνεται τίποτα βιομηχανοποιημένο.

𝝡𝝿𝝾𝞀𝝴ίς 𝝼𝝰 𝝹𝝰𝞃𝝰𝝺ά𝝱𝝴𝝸ς έ𝝼𝝰 𝝹𝝰𝝺ό 𝝿𝝾𝞃ό 𝝳𝝸𝝰𝝱ά𝝵𝝾𝝼𝞃𝝰ς 𝝹𝝰𝝸 𝝻ό𝝼𝝾 𝞃𝝶𝝼 𝝿𝝰𝞀𝝰𝝲𝞈𝝲ή 𝞃𝝾𝞄;

Μπορεί να σε προϊδεάσει διαβάζοντας την παραγωγή αλλά αν δεν το μυρίσεις, αν δεν το βάλεις στο στόμα σου δεν μπορείς να καταλάβεις ποτέ πόσο καλό είναι κι αν είναι. Δεν αντιπροσωπεύουν αυτά που γράφουν οι ετικέτες με αυτά που βρίσκεις μέσα μετά πίνοντάς τα.

𝝥𝝴ς 𝝻𝝰ς 𝝲𝝸𝝰 𝞃𝝶𝝼 𝝿𝝰𝞀𝝾𝞄𝞂ί𝝰𝞂𝝶 𝝿𝝾𝞄 έ𝝹𝝰𝝼𝝴ς 𝞂𝞃𝝾 𝝦έ𝝷𝞄𝝻𝝼𝝾 𝝹𝝰𝝸 𝝰𝝹𝝾𝝺𝝾ύ𝝷𝝶𝞂𝝴 𝝹𝝰𝝸 𝞂𝞃𝝾 𝝜𝞀ά𝝹𝝺𝝴𝝸𝝾 𝝻𝝴𝞃ά 𝝰𝝿ό 𝝻έ𝞀𝝴ς;

Κάναμε κάτι για πρώτη φορά στο Ρέθυμνο σαν Trinity Wines. Φέραμε όλα τα προϊόντα, περίπου 23 φιάλες διαφορετικές κάνοντας ένα μαγικό ταξίδι στα spirits. Δοκιμάσαμε ουίσκι, τζιν, βότκα, τεκίλα, κονιάκ σχεδόν όλη τη γκάμα μας. Χάρηκα πρωτίστως για την συνεργασία που έχουμε με τον Κώστα Παυλόπουλο της εταιρίας Bottle Shop στο Ρέθυμνο και για την συγκινητική συμμετοχή των bartenders της πόλης. Αισθάνομαι ότι ήταν πολύ τυχεροί όσοι τα παρακολούθησαν τα σεμινάρια και με κάποιους από αυτούς μου είπαν ότι δεν είχαν ξανά ζήσει ανάλογη εμπειρία. Από τις 2 το μεσημέρι έως τις 7 το απόγευμα για 5 ώρες νομίζω ότι ζήσαμε την απόλυτη εμπειρία των spirits. Ήταν κάτι που το χάρηκα κι εγώ μαζί με αυτούς.

𝝨𝝴 𝝴𝞄𝞆𝝰𝞀𝝸𝞂𝞃𝝾ύ𝝻𝝴 𝝲𝝸𝝰 𝞃𝝶𝝼 𝞂𝞄𝝼ά𝝼𝞃𝝶𝞂𝝶 𝝹𝝰𝝸 𝝴𝞄𝞆ό𝝻𝝰𝞂𝞃𝝴 𝝼𝝰 𝞂𝞄𝝼𝝴𝞆𝝸𝞂𝞃𝝴ί 𝞃𝝾 𝝻𝝰𝝲𝝸𝝹ό 𝞃𝝰𝝽ί𝝳𝝸 𝞃𝞈𝝼 𝘀𝗽𝗶𝗿𝗶𝘁𝘀 𝝿𝝾𝞄 𝝹ά𝝼𝝴𝝸ς 𝝲𝝸𝝰 𝝿𝝾𝝺ύ 𝝹𝝰𝝸𝞀ό.

Εγώ σας ευχαριστώ ήταν πολύ ωραία εδώ στην Κρήτη και εύχομαι να το ξανά κάνω.

#𝘀𝗽𝗶𝗿𝗶𝘁𝘀 #𝘁𝗿𝗶𝗻𝗶𝘁𝘆𝘄𝗶𝗻𝗲𝘀 #𝗯𝗲𝘀𝘁𝗺𝗮𝗴𝗮𝘇𝗶𝗻𝗲 #𝗯𝗼𝘁𝘁𝗹𝗲𝘀𝗵𝗼𝗽 #𝗶𝗻𝘁𝗲𝗿𝘃𝗶𝗲𝘄 #𝗯𝗲𝘀𝘁𝗽𝗲𝗼𝗽𝗹𝗲 #𝗯𝗲𝘀𝘁𝗺𝗮𝗴𝗮𝘇𝗶𝗻𝗲𝗰𝗿𝗲𝘁𝗲 #𝗼𝘁𝘁𝗹𝗲𝘀𝗵𝗼𝗽𝗿𝗲𝘁𝗵𝘆𝗺𝗻𝗼 #𝗲𝘀𝘁𝗶𝗻𝘁𝗲𝗿𝘃𝗶𝗲𝘄 #𝗿𝗲𝘁𝗵𝘆𝗺𝗻𝗼 #𝗶𝗿𝗮𝗸𝗹𝗲𝗶𝗼 #𝗰𝗿𝗲𝘁𝗲 #𝗺𝗮𝗴𝗮𝘇𝗶𝗻𝗲 #𝘄𝗵𝗶𝘀𝗸𝘆 #𝘃𝗼𝗱𝗸𝗮 #𝗴𝗶𝗻 #𝘁𝗲𝘂𝗶𝗹𝗮 #𝗿𝘂𝗺 #𝗹𝗶𝗾𝘂𝗲𝘂𝗿