𝝤 𝝬𝝤𝝦𝝤𝝨 𝝚𝝞𝝢𝝖𝝞 𝝜 𝝛𝝮𝝜 𝝡𝝤𝝪, 𝝜 𝝛𝝮𝝜 𝝡𝝤𝝪 𝝚𝝞𝝢𝝖𝝞 𝝤 𝝬𝝤𝝦𝝤𝝨
𝝖𝝼 𝞃𝝶 𝞀𝞈𝞃ή𝞂𝝴𝝸ς 𝞃𝝸 έ𝝹𝝰𝝼𝝴 𝝻𝝸𝝹𝞀ή 𝝷𝝰 𝞂𝝾𝞄 𝝿𝝴𝝸 𝝿𝞀ώ𝞃𝝰 𝞆ό𝞀𝝴𝞇𝝰 𝝹𝝰𝝸 𝝻𝝴𝞃ά 𝝿𝝴𝞀𝝿ά𝞃𝝶𝞂𝝰. 𝝢𝝰𝝸 𝝴ί𝝼𝝰𝝸 𝝰𝝺ή𝝷𝝴𝝸𝝰. 𝝜 Δέσποινα Λαγουδάκη 𝝷𝞄𝝻ά𝞃𝝰𝝸 𝞃𝝾𝝼 𝝴𝝰𝞄𝞃ό 𝞃𝝶ς 𝝼𝝰 𝞆𝝾𝞀𝝴ύ𝝴𝝸 𝝹ά𝝷𝝴 𝞂𝞃𝝸𝝲𝝻ή 𝝹𝝰𝝸 𝝻𝝴 𝝹ά𝝷𝝴 𝝰𝞅𝝾𝞀𝝻ή. 𝝜 𝝦𝝴𝝷𝝴𝝻𝝼𝝸ώ𝞃𝝸𝞂𝞂𝝰 𝞆𝝾𝞀𝝴ύ𝞃𝞀𝝸𝝰 𝝰𝝹𝝾𝝺𝝾ύ𝝷𝝶𝞂𝝴 𝞃𝝾 ό𝝼𝝴𝝸𝞀ό 𝞃𝝶ς, έ𝝹𝝰𝝼𝝴 𝞃𝝸ς 𝝴𝝿𝝸𝝺𝝾𝝲ές 𝞃𝝶ς 𝝹𝝰𝝸 𝝳𝝴𝝼 𝝻𝝴𝞃ά𝝼𝝸𝞈𝞂𝝴 𝝿𝝾𝞃έ 𝝲𝝸𝝰 𝝹ά𝝿𝝾𝝸𝝰 𝝰𝝿 𝝰𝞄𝞃ές. 𝝩𝝶𝝼 𝝾𝝸𝝹𝝾𝝲έ𝝼𝝴𝝸𝝰 𝞃𝝶ς 𝞃𝝶𝝼 έ𝞆𝝴𝝸 𝞇𝝶𝝺ά 𝞂𝞃𝝶 𝝺ί𝞂𝞃𝝰 𝝹𝝰𝝸 𝝾𝞅𝝴ί𝝺𝝴𝝸 𝝿𝝾𝝺𝝺ά 𝞂𝞃𝝾𝞄ς 𝝲𝝾𝝼𝝴ίς 𝞃𝝶ς 𝝹𝝰𝝸 𝞃𝝶𝝼 𝝰𝝳𝝴𝞀𝞅ή 𝞃𝝶ς 𝝿𝝾𝞄 𝞃𝝶𝝼 𝝿ί𝞂𝞃𝝴𝞇𝝰𝝼.
𝝨𝞄𝝼έ𝝼𝞃𝝴𝞄𝝽𝝶 𝞂𝞃𝝾𝝼 Στέλιο Κουνδουράκης
Έ𝞆𝝴𝝸ς 𝝱𝞀𝝴𝝷𝝴ί 𝝻𝝿𝞀𝝾𝞂𝞃ά 𝞂𝞃𝝾 𝝹𝝰𝝷𝞀έ𝝿𝞃𝝶 𝝻ό𝝼𝝶 𝝼𝝰 𝝹𝝾𝝸𝞃ά𝝵𝝴𝝸ς 𝞃𝝾𝝼 𝝴𝝰𝞄𝞃ό 𝞂𝝾𝞄 𝝹𝝰𝝸 𝞆𝞈𝞀ίς 𝝼𝝰 𝝻𝝸𝝺ή𝞂𝝴𝝸ς 𝝼𝝰 𝞇𝝸𝝷𝞄𝞀ί𝝵𝝴𝝸ς 𝞂𝞃𝝾 𝝻𝞄𝝰𝝺ό 𝞂𝝾𝞄 𝝼𝝰𝝸, 𝞃𝝰 𝝹𝝰𝞃ά𝞅𝝴𝞀𝝰, 𝝼𝝰𝝸;
Κάποιες φορές ναι, το έχω κάνει και βασικά προσπαθώ να το κάνω. Είναι φορές τέτοια η ταχύτητα της ζωής μας που δεν προλαβαίνουμε να σταματήσουμε λίγο και να καταλάβουμε που βρισκόμαστε. Εκείνες είναι οι στιγμές που καταλαβαίνω τι έχω κάνει ακριβώς. Είμαι παραπάνω ικανοποιημένη από αυτά που φανταζόμουν ότι μπορώ να καταφέρω και λόγο του χώρου που κινούμαι που είναι αρκετά δύσκολος. Τόσες πολλές χορεύτριες και οι περισσότερες άνεργες αισθάνομαι τυχερή και ευγνώμων. Είχα το φόβο αλλά και το πείσμα από την άλλη και πιστεύω ότι βοήθησε αρκετά.
𝝥ό𝞂𝝾 𝝳ύ𝞂𝝹𝝾𝝺𝝾 ή𝞃𝝰𝝼 𝝰𝝿ό 𝞃𝝾 𝝼𝝰 𝝴ί𝝼𝝰𝝸 𝝰𝝿𝝺ά 𝝻ί𝝰 𝞂𝝹έ𝞇𝝶, 𝞂𝞃𝝾 𝝼𝝰 𝝲ί𝝼𝝴𝝸ς 𝞆𝝾𝞀𝝴ύ𝞃𝞀𝝸𝝰;
Την αγάπη μου για τον χορό την είδαν οι γονείς μου από μικρή ηλικία. Αυτοί είναι που με βοήθησαν να καταλάβω αυτό που έμφυτα μου έβγαινε για τον χορό ότι μπορώ να το δω και παραπέρα. Αυτοί μου είπαν κάντο, προσπάθησε, προχώρα. Χωρίς να γνωρίζω πως μπορώ να το σπουδάσω, που θα απευθυνθώ, κι όμως από την αρχή ήταν θετικοί να προσπαθήσω όσο μπορώ. Δεν μπορεί κάποιος βέβαια να σου περιγράψει τι πρόκειται να περάσεις. Σε πετάνε στα βαθιά κι αν κολυμπήσεις κολύμπησες αν όχι δεν είναι αυτό για σένα. Στην αρχή πρέπει να κάνεις όσα περισσότερα μπορείς, δεν υπάρχουν επιλογές. Βασικά δεν μπορείς να ξέρεις τι σου αρέσει αν δεν δοκιμάσεις πράγματα.
𝝙𝝶𝝺𝝰𝝳ή 𝞄𝝿ά𝞀𝞆𝝾𝞄𝝼 𝝿𝝰𝞀𝝰𝞂𝞃ά𝞂𝝴𝝸ς ή 𝗲𝘃𝗲𝗻𝘁𝘀 𝝿𝝾𝞄 𝞃𝝾 έ𝞆𝝴𝝸ς 𝝻𝝴𝞃𝝰𝝼𝝸ώ𝞂𝝴𝝸;
Συμμετείχα σε χορογραφίες, σε φεστιβάλ ή εκδηλώσεις που σήμερα σίγουρα δεν θα πήγαινα. Τότε ήταν πολύ σημαντικό να ανακαλύψω τι δεν μου αρέσει για να μπορεί αν με οδηγήσει σε αυτό που σήμερα θέλω να κάνω. Οπότε έπρεπε να συμμετέχω. Σήμερα απλά είναι ένα μεγάλο ΟΧΙ. Πήρε χρόνια βέβαια να το ανακαλύψω. Εγώ σπούδασα στην Κρατική Σχολή Χορού και ήθελα δεν ήθελα με είχαν κάνει να πιστέψω ότι υπάρχουν δύο τρία πράγματα που πρέπει να κάνω και άργησα να ανακαλύψω ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα. Για να καταλάβεις ποιος είσαι να το πω αλλιώς, να βρεις το δρόμο που θα ακολουθήσεις για καιρό.
𝝚𝞂ύ 𝞃𝝾𝝼 𝝱𝞀ή𝝹𝝴ς 𝞃𝝾𝝼 𝝳𝞀ό𝝻𝝾 𝞂𝝾𝞄;
Ναι, πιστεύω τον έχω βρει, ένα κομμάτι αυτού φυσικά. Έχουμε ακόμα δρόμο, ή καλύτερα να το πω έχουμε καιρό να ανακαλύψουμε καινούργιους δρόμους.
Έ𝝳𝝴𝝸𝝽𝝴ς 𝝳𝝴ί𝝲𝝻𝝰𝞃𝝰 𝝳𝝶𝝺𝝰𝝳ή ό𝞃𝝸 έ𝞆𝝴𝝸ς 𝞃𝝰𝝺έ𝝼𝞃𝝾 𝝰𝝿ό 𝝿𝝾𝝺ύ 𝝻𝝸𝝹𝞀ή;
Με έβλεπαν οι γονείς μου, έλεγαν κάτι καλό έχει η μικρή, υπάρχει ένα ταλέντο που πρέπει να ξεδιπλωθεί. Ρώτησαν, έμαθαν και πήγα σε σχολή χορού. Λογική εξέλιξη. Μπορεί το επίπεδο που βρισκόμουν να ήθελε πολύ δουλειά, αλλά το σίγουρο ήταν ότι κάτι «φαινόταν» και απλά κάποιος έπρεπε να το ξεδιπλώσει. Το πόσο το αγαπώ και το πόσο με εκφράζει δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητο.
𝝥𝞀ώ𝞃𝝶 𝝳𝝰𝞂𝝹ά𝝺𝝰;
Αχ ναι, η κυρία Βίκη, στη Χοροκίνηση, δεν θυμάμαι περισσότερα από τότε (γέλια). Φυσικά η Ιωάννα Δρυγιαννάκη, η οποία με έβαλε στο σύγχρονο χορό. Και αυτή μαθήτρια της κυρίας Βίκης. Με την Ιωάννα υπάρχει μία αγάπη και ένας σεβασμός όσο περνάνε τα χρόνια που το χαίρομαι πολύ. Συνεργαζόμαστε κι όλας κι αυτό είναι υπέροχο.
𝝣έ𝞀𝝾𝞄𝝻𝝴 ό𝞃𝝸 𝝰𝝿ό 𝞃𝝶𝝼 𝝰𝞀𝞆ή 𝝾𝝸 𝝲𝝾𝝼𝝴ίς 𝞂𝝾𝞄 ή𝞃𝝰𝝼 𝝹𝝰𝝸 𝝴ί𝝼𝝰𝝸 𝝹𝝾𝝼𝞃ά 𝞂𝝾𝞄. 𝝩𝝾𝞄ς έ𝞆𝝴𝝸ς 𝝰𝝼𝝰𝞅έ𝞀𝝴𝝸 𝝿𝝾𝝺𝝺ές 𝞅𝝾𝞀ές. 𝝚ί𝝼𝝰𝝸 𝞂𝝶𝝻𝝰𝝼𝞃𝝸𝝹ό 𝝾𝝸 𝝲𝝾𝝼𝝴ίς 𝝼𝝰 𝝲𝝼𝞈𝞀ί𝝵𝝾𝞄𝝼 ό𝞃𝝸 𝝿𝞀έ𝝿𝝴𝝸 𝝼𝝰 𝝴ί𝝼𝝰𝝸 𝝿𝝺ά𝝸 𝝹𝝸 ό𝞆𝝸 𝝰𝝿έ𝝼𝝰𝝼𝞃𝝸 𝝻𝝴 𝞃𝝰 ό𝝼𝝴𝝸𝞀𝝰 𝞃𝞈𝝼 𝝿𝝰𝝸𝝳𝝸ώ𝝼 𝞃𝝾𝞄ς ό𝝿𝝾𝝸𝝰 𝝹𝝸 𝝰𝝼 𝝴ί𝝼𝝰𝝸 𝝰𝞄𝞃ά;
Είναι πολύ σημαντικό να είναι κοντά οι γονείς στα παιδιά τους και στα θέλω τους από νωρίς. Να μην βρεθούν απέναντί τους και να μην προσπαθήσουν να τους αλλάξουν κάτι που αγαπάνε πολύ και τους γεμίζει συναισθήματα. Για όποιο επάγγελμα θέλουν να ακολουθήσουν. Αυτός πιστεύω είναι και ρόλος του να σε καθοδηγήσουν όχι να μπουν εμπόδιο. Και το πιο σημαντικό μιας και είναι των ημερών, δεν τελειώνει ο κόσμος με τις Πανελλήνιες. Με τους γονείς μας η σχέση μας χτίστηκε πάνω στην εμπιστοσύνη κάτι που δημιουργήθηκε μετά από προσπάθεια χρόνων. Είμαι πολύ ευγνώμων για τους γονείς που έχω, ακόμα και που δεν ήξεραν ακριβώς αυτό που κάνω πως είναι κι όμως με εμπιστεύτηκαν σε όλες τις επιλογές μου.
Έ𝞆𝝴𝝸ς 𝝹𝝰𝝸 𝝻ί𝝰 𝝰𝝳𝝴𝞀𝞅ή 𝞂𝞈𝞂𝞃ά; 𝝜 𝞂𝞆έ𝞂𝝶 𝞂𝝰ς 𝝿ώς 𝝴ί𝝼𝝰𝝸;
Για μένα η αδερφή μου είναι ένα πολύ μεγάλο και σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Αν εγώ βρίσκομαι εδώ που βρίσκομαι οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε εκείνη. Αν και είμαστε πολύ διαφορετικές ήταν και είναι πάντα δίπλα μου. Δεν είναι η αδερφή που είμαστε αυτοκόλλητες και πάμε παντού μαζί, είναι όμως η αδερφή με όλη τη σημασία της λέξης. Που μ αγαπάει, με ακούει και μου αποδεικνύει με κάθε ευκαιρία ότι είναι το πιο πολύτιμο δώρο σε αυτή τη ζωή.
𝝖𝝹𝝾𝝺𝝾𝞄𝝷𝝴ίς 𝝹ά𝝿𝝾𝝸𝝾 𝗺𝗼𝘁𝘁𝗼 𝞂𝞃𝝶 𝝵𝞈ή 𝞂𝝾𝞄;
Υπάρχει κάτι που μου είπε ο μπαμπάς μου όταν τελείωσα την Κρατική Σχολή. Δύο πράγματα μου είπε να θυμάμαι, θα ανεβαίνεις έναν ένα τα σκαλιά στη ζωή σου, μου έχει πει και να κατοχυρώνεις αυτά που κάνεις και να μην ξεχνάω από πού ξεκίνησα.
𝝩𝝰 𝝰𝝹𝝾ύ𝝻𝝴 ό𝝺𝝾𝝸 𝝻𝝰ς 𝞂𝞃𝝶 𝝵𝞈ή 𝝻𝝰ς, 𝝺ί𝝲𝝾𝝸 𝞃𝝰 𝝹ά𝝼𝝾𝞄𝝼 ό𝝻𝞈ς.
Δεν θα ήμουν εδώ αν δεν άκουγα τι μου έλεγε η πρώτη μου δασκάλα, η δεύτερη, η τρίτη και και και… ακόμα και αυτοί που ξεπέρασαν τα όρια μου, όλοι όσοι βρεθήκαν στο δρόμο μου δεν γίνεται να τους ξεχάσω. Το μόνο σίγουρο.
𝝤 𝞆𝝾𝞀ός 𝝴ί𝝼𝝰𝝸 𝝳ύ𝝼𝝰𝝻𝝶, 𝝰𝝿𝝴𝝺𝝴𝞄𝝷έ𝞀𝞈𝞂𝝶 .𝝚ί𝝼𝝰𝝸 έ𝝼𝝰ς 𝝻𝝾𝝼𝝰𝝳𝝸𝝹ός 𝞃𝞀ό𝝿𝝾ς 𝝼𝝰 𝝴𝝹𝞅𝞀ά𝝵𝝾𝞄𝝻𝝴 𝞃𝝰 𝞂𝞄𝝼𝝰𝝸𝞂𝝷ή𝝻𝝰𝞃ά 𝝻𝝰ς. 𝝥ό𝞂𝝾 𝝸𝞂𝞆ύ𝝴𝝸 𝝲𝝸𝝰 𝞂έ𝝼𝝰;
Ο χορός είμαι εγώ και εγώ είμαι ο χορός. Δεν υπάρχω χωρίς τον χορό. Έχουμε αναπτύξει μία απίστευτη σχέση έλξης που δεν υπάρχει κάτι να μπει ανάμεσά μας. Η ηρεμία που έχω πριν τον χορό μεταμορφώνεται σε έκρηξη όταν ξεκινήσω. Πονάω συνέχεια (γέλια). Η στιγμή που θα χορέψω και θα εκφραστώ με αυτό τον τρόπο τα σβήνει όλα, είναι μαγικό, ο μαγικός μου κόσμος, τα ταξίδια μου.
𝝥ό𝞂𝝾 𝞃𝝰𝝺έ𝝼𝞃𝝾, 𝝿ό𝞂𝝶 𝞃𝝴𝞆𝝼𝝸𝝹ή 𝝹𝝰𝝸 𝝿ό𝞂𝝾 𝞆𝞀ό𝝼𝝾 𝝷έ𝝺𝝴𝝸 𝝹ά𝝿𝝾𝝸𝝾ς 𝝲𝝸𝝰 𝝼𝝰 𝝲ί𝝼𝝴𝝸 𝞆𝝾𝞀𝝴𝞄𝞃ής;
Για μένα πραγματικά είναι 1% ταλέντο, να έχεις μία σπίθα και 99% δουλειά. Δουλειά, προσήλωση, πειθαρχεία, πίστη στον εαυτό σου και στόχος. Οι καλύτεροι, οι πιο ταλαντούχοι χορευτές έχουν χαθεί γιατί υπολόγιζαν μόνο στο ταλέντο και όχι στην πολύ δουλειά. Ο βασικότερος παράγοντας δε όλων είναι ο χαρακτήρας σου και το ήθος σου. Αν πάρουμε το 1% του ταλέντου, το φως, τη λάμψη, έχεις βάλει και πολλή δουλειά αλλά σαν χαρακτήρας είσαι κάτω του μετρίου θα δουλέψεις μία φορά, άντε δύο. Δεν θα έχεις μέλλον, θα μείνεις πίσω. Μαθηματικά αποδεδειγμένο. Δεν θα σε επιλέγουν από ένα σημείο και μετά, έτσι είναι, όσο ταλέντο και να είσαι αν δημιουργείς πρόβλημα όταν λειτουργείς σε ομάδες. Πιστεύω ότι αυτό ισχύει πολλές δουλειές. Πρέπει επίσης να αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα γρήγορα, να έχεις την ευστροφία να μπορείς να εκτελείς γρήγορα χωρίς να καθυστερείς το σύνολο. Άρα και η πολλή δουλειά αλλά χωρίς την εξυπνάδα πάλι δεν οδηγεί πουθενά.
Ά𝞀𝝰 𝝴ί𝞂𝝰𝝸 𝞃𝝰𝝺έ𝝼𝞃𝝾, 𝝳𝝾𝞄𝝺𝝴ύ𝝴𝝸ς 𝝿𝝾𝝺ύ 𝝹𝝰𝝸 𝝴ί𝞂𝝰𝝸 𝝹𝝰𝝸 έ𝝽𝞄𝝿𝝼𝝶, 𝞂𝞈𝞂𝞃ά;
Ωχ (γέλια) έτσι είπα εεε χαχαχα θα μπορούσε να ισχύει, μάλλον κάτι έχει γίνει σωστά για να είμαι εδώ που είμαι κάπως έτσι πρέπει να είναι.
𝝤 𝝳𝝸𝝰𝝲𝞈𝝼𝝸𝞂𝝻ός 𝝩𝝴𝞀𝞇𝝸𝞆ώ𝞀𝝶ς Έ𝞀𝝲𝝰 ή𝞃𝝰𝝼 𝝶 𝝿𝞀ώ𝞃𝝶 𝞂𝝾𝞄 𝝳𝝸ά𝝹𝞀𝝸𝞂𝝶. 𝝥𝝴ς 𝝻𝝰ς 𝝲𝝸𝝰 𝝴𝝹𝝴ί𝝼𝝴ς 𝞃𝝸ς 𝝶𝝻έ𝞀𝝴ς.
Τώρα με πας πολύ πίσω, στην πρώτη στιγμή που πίστεψα στον εαυτό μου. Επειδή εγώ μεγάλωσα στο Ρέθυμνο, χωρίς πολλά ερεθίσματα, χωρίς το ίντερνετ να είναι τόσο διαδεδομένο και να μπορείς να δεις πράγματα σχετικά με το χορό ο διαγωνισμός ήταν το πρώτο γεγονός που με έκανε να νιώσω ξεχωριστή. Είχα πάει ένα χρόνο πριν ξανά στο διαγωνισμό χωρίς να περάσω στον τελικό. Η προπονήτριά μου, η Ιωάννα Δρυγιαννάκη λοιπόν ένα χρόνο μετά με ρώτησε μία βδομάδα πριν το διαγωνισμό αν ήθελα να πάμε. Πραγματικά μία βδομάδα πριν. Έτσι χωρίς άγχος, κάνουμε πρόβες και πήγαμε. Με την ίδια χορογραφία που προκριθήκαμε στον τελικό με την ίδια διαγωνιστήκαμε και στον τελικό. Παρόλα αυτά πήρα την πρώτη θέση. Εκείνη ήταν και η πρώτη στιγμή που σκέφτεσαι ότι κάτι καλό κάνεις. Οι στιγμές αυτές μου άλλαξαν το σκεπτικό μου, έπαιξαν ρόλο και οι κριτές που ήταν τρεις Γάλλοι, οπότε σκέφτηκα κάτι έγινε σωστά εδώ.
𝝛𝝾ύ𝝻𝝴 𝝳ύ𝞂𝝹𝝾𝝺𝝴ς 𝝴𝝿𝝾𝞆ές, 𝝿𝝰𝝼𝝳𝝶𝝻ί𝝰, 𝝰𝝺𝝺𝝰𝝲ές 𝞂𝞃𝝾𝝼 𝞃𝞀ό𝝿𝝾 𝝵𝞈ής, 𝝾𝝸 𝞂𝞆έ𝞂𝝴𝝸ς 𝞃𝞈𝝼 𝝰𝝼𝝷𝞀ώ𝝿𝞈𝝼 𝝳𝝸𝝰𝞅έ𝞀𝝾𝞄𝝼 𝝻𝝴 𝝿𝝰𝝺𝝰𝝸ό𝞃𝝴𝞀𝝰 𝞆𝞀ό𝝼𝝸𝝰, 𝝿𝞈ς 𝝰𝝼𝞃𝝸𝝻𝝴𝞃𝞈𝝿ί𝝵𝝴𝝸ς 𝞃𝝶 𝝵𝞈ή;
Στην πρώτη καραντίνα υπήρξε μία καλή περίοδος 2 εβδομάδων με μία ωραία παύση, μία ανασκόπηση θα έλεγα υπήρξε γύρω από τον εαυτό μου. Ήταν ένα κίνητρο όλο αυτό, κινητοποιήθηκα και ξανά έπιασα τη ζωή μου απ την αρχή. Χόρευα μέσα στο σπίτι, έτρεχα στη ταράτσα. Μου έκανε πολύ καλό. Μετά δεν με επηρέασε και πολύ να πω την αλήθεια. Μετά την πρώτη καραντίνα είχα άπειρα projects και πραγματικά ήθελα ένα διάλειμμα και δεν έβρισκα χρόνο γι αυτό. Δεν είχα δουλέψει τόσο πολύ όσο με ήξερα να δουλεύω. Έκανα πάρα πολλές δουλειές, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να απορώ κι όλας.
Έ𝝱𝝺𝝴𝝿𝝰 𝝼𝞈𝞀ί𝞃𝝴𝞀𝝰 𝝱ί𝝼𝞃𝝴𝝾 𝝰𝝿ό 𝝿𝝰𝞀𝝰𝞂𝞃ά𝞂𝝴𝝸ς, 𝝳𝝸𝝰𝝲𝞈𝝼𝝸𝞂𝝻𝝾ύς 𝝹𝝰𝝸 𝞂𝞃𝝾 𝞃έ𝝺𝝾ς 𝝽έ𝞆𝝰𝞂𝝰 𝞃𝝸 ή𝝷𝝴𝝺𝝰 𝝼𝝰 𝝲𝞀ά𝞇𝞈. 𝝬𝝰𝞆𝝰𝞆𝝰 𝞂𝞄𝝻𝝱𝝰ί𝝼𝝴𝝸 𝝹𝝰𝝸 𝞂𝞃𝝾𝝼 𝝹ό𝞂𝝻𝝾 𝝰𝞄𝞃ό; 𝝩𝝸 𝞂𝝾𝞄 𝝺έ𝝼𝝴 𝝻𝝴𝞃ά 𝝰𝝿ό 𝝻ί𝝰 𝗽𝗲𝗿𝗳𝗼𝗿𝗺𝗮𝗻𝗰𝗲;
Αυτό που θέλω και μου έχει κάνει εντύπωση όταν συμβαίνει είναι να συνδέονται συναισθηματικά με την παράσταση και τον χορό μου. Να «μπαίνουν» μέσα σε αυτό που κάνω με τέτοιο τρόπο σαν να είναι οι ίδιοι που χορεύουν, να το νιώσουν στο 100%. Το σημαντικό και θα το ξαναπώ είναι να μπορείς να συνδεθείς με τον κόσμο. Αυτό.
Έ𝝼𝝰 𝞂𝞆ό𝝺𝝸𝝾 𝝲𝝸𝝰 𝞃𝝶𝝼 𝞂𝞄𝝻𝝻𝝴𝞃𝝾𝞆ή 𝞂𝝾𝞄 𝞂𝞃𝝾 𝗦𝗼 𝗬𝗼𝘂 𝗧𝗵𝗶𝗻𝗸 𝗬𝗼𝘂 𝗖𝗮𝗻 𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲.
Βασικά βγαίνοντας από την Κρατική σχολή το σημαντικότερο που σου λένε είναι ότι πρέπει να σε πάρει μία μεγάλη ομάδα, να πας εξωτερικό και να κάνεις καριέρα εκεί. Ακόμα και εδώ να μείνεις, Ελλάδα, να κάνει θέατρα και παραστάσεις χορού ποιοτικές. Βασικά να στο πω αλλιώς, οτιδήποτε άλλο εκτός των παραπάνω δεν αρμόζει σε χορεύτρια/η. Μπουζούκια, ένα παιχνίδι, μουσικά βραβεία είναι εκτός προτιμήσεων του Κρατικού. Δεν μου στάθηκα εγώ εμπόδιο σε αυτό όμως τελικά. Είχα και τον κολλητό μου, που σπουδάσαμε μαζί, και μου έκανε πολύ support. Σε όλες τις επιλογές μου κι αυτό ήταν πολύ σημαντικό. Όλοι είχαν τους ενδοιασμούς τους, η αλήθεια να λέγεται. Όταν είδαν όμως τι έκανα με είδαν διαφορετικά. Μου άνοιξε το μυαλό μου, τους δρόμους μου στο χορό το παιχνίδι. Ευτυχώς δηλαδή γιατί πριν πάω στο παιχνίδι είχα μία απογοήτευση για τις επιλογές μου σε σημείο να σταματήσω το χορό.
Ά𝞀𝝰 𝝻ό𝝼𝝾 𝝹𝝰𝝺ό 𝞂𝝾𝞄 έ𝝹𝝰𝝼𝝴 𝝰𝝿ό ό𝞃𝝸 𝝹𝝰𝞃𝝰𝝺𝝰𝝱𝝰ί𝝼𝝾𝞄𝝻𝝴.
Με μάθανε, είδανε ποια είμαι, τι μπορώ να κάνω, έγινα γνωστή κακά τα ψέματα. Μου δόθηκε η ευκαιρία να δείξω πράγματα που ούτε εγώ πίστευα ότι μπορώ να κάνω. Άνοιξε η δουλειά, αυξήθηκε η ζήτηση, είναι σημαντικό να σε ξέρουν με το όνομά σου. Ξέρεις τι γίνεται εκεί έξω; Πόσες χορεύτριες είναι άνεργες και δεν τις ξέρει κανείς; Αρκετές. Και το κακό είναι ότι είναι πολύ καλές ορισμένες αλλά δεν είναι τυχερές, εγώ απλά ήμουν. Η στιγμή που έγινε, έγινε τη στιγμή που έπρεπε.
Έ𝞆𝝴𝝸ς 𝝹ά𝝼𝝴𝝸 𝞅𝝸𝝺ί𝝴ς 𝝻έ𝞂𝝰 𝞂𝞃𝝾 𝞆ώ𝞀𝝾 𝝰𝞄𝞃ό; 𝝚ί𝝼𝝰𝝸 𝝴ύ𝝹𝝾𝝺𝝾;
Πάρα πολλές. Τρία τέσσερα άτομα κάνουμε πολλές παρέες καθημερινά.
𝝚ί𝞆𝝴ς 𝝿𝝴𝝸 «𝝷έ𝝺𝞈 𝝼𝝰 𝝹ά𝝼𝞈 𝝻ί𝝰 𝝿𝝰𝞀ά𝞂𝞃𝝰𝞂𝝶 𝝹𝝸 ό𝞆𝝸 έ𝝼𝝰𝝼 𝝳𝝸𝝰𝝲𝞈𝝼𝝸𝞂𝝻ό» 𝝺ί𝝲𝝾 𝝿𝞀𝝸𝝼 𝝱𝝲𝝴𝝸ς 𝝼𝝰 𝝳𝝸𝝰𝝲𝞈𝝼𝝸𝞂𝞃𝝴ίς, ό𝞃𝝰𝝼 𝞆𝞀𝝴𝝸ά𝞂𝞃𝝶𝝹𝝴 𝝼𝝰 𝝿𝞀𝝾𝝹𝞀𝝸𝝷𝝴ίς 𝞂𝞃𝝶𝝼 𝝴𝝿ό𝝻𝝴𝝼𝝶 𝞅ά𝞂𝝶 𝞃𝝾𝞄 𝗦𝗬𝗧𝗬𝗖𝗗. 𝝚ί𝝼𝝰𝝸 𝝻ί𝝰 𝝿𝝰𝞀ά𝞂𝞃𝝰𝞂𝝶 𝝲𝝸𝝰 𝞂έ𝝼𝝰 𝝿ά𝝼𝞃𝝰;
Κάθε στιγμή για μένα στο παιχνίδι ήταν μία παράσταση. Σκεφτόμουν το διαγωνιστικό στοιχείο λίγο πριν ξεκινήσω. Μετά όλα ήταν μία παράσταση, όταν ξεκινούσα να χορεύω για 3 λεπτά όλα ήταν μία παράσταση. Όλες οι χορογραφίες εκτός μίας ήταν πολύ ωραίες, μου άρεσαν πολύ, οπότε σου απαντώ ότι όλο το παιχνίδι για μένα ήταν μία παράσταση. Διαφορετικά στυλ, τρεις με τέσσερις χορογραφίες σε κάθε live και όλα σε γρήγορους ρυθμούς, δεν υπήρχε μέρα για κενό. Όλα στο κόκκινο. Πολύ κούραση αλλά πολύ γεμάτη από θέμα εμπειριών, όποιος κατάφερε να πάρει όσα του έδωσαν απλόχερα, κατάφερε τα μέγιστα.
𝝟𝝰𝝸 𝝻𝝴 𝞃𝝶 𝗘𝘂𝗿𝗼𝘃𝗶𝘀𝗶𝗼𝗻 𝝿𝞈ς ή𝞀𝝷𝝴 𝝶 𝝲𝝼𝞈𝞀𝝸𝝻ί𝝰 𝝻𝝴 𝞃𝝾 𝘁𝗲𝗮𝗺 𝞃𝝶ς 𝝟ύ𝝿𝞀𝝾𝞄, 𝝹𝝰𝝸 𝝿𝝾𝞄 𝝾𝞅𝝴ί𝝺𝝴𝞃𝝰𝝸 𝝶 𝝷𝝴𝞃𝝸𝝹ή 𝞂𝝾𝞄 𝝰𝝿ά𝝼𝞃𝝶𝞂𝝶 𝝲𝝸𝝰 𝞂𝞄𝝻𝝻𝝴𝞃𝝾𝞆ή;
Η πρόταση να συμμετάσχω έγινε από ένα άτομο της εταιρίας Panik. Εντελώς απρόσμενα και αναπάντεχα. Η διαδικασία για την προετοιμασία της Eurovision ήταν σχετικά σύντομη και με αρκετές αλλαγές. Ήταν όμως μία από τις ομορφότερες εμπειρίες της ζωής μου. Έμαθα πάρα πολλά πράγματα, κυρίως γιατί είναι πολύ διαφορετικό να στήνεις μία δουλειά για ένα θέατρο ή για ένα τηλεοπτικό σόου στην Ελλάδα και εντελώς διαφορετικό για την Eurovision. Ήμασταν 2 εβδομάδες στο Τορίνο και μπορώ να πω ότι ήταν ένα μεγάλο σχολείο. Μου άλλαξε πολλά πράγματα μέσα μου. Τις ημέρες που δεν ξυπνούσαμε από τις 4 τα ξημερώματα και δεν τρέχαμε όλη μέρα ήμασταν σαν να είχαμε πάει 5ήμερη εκδρομή. Το team ήταν τέλειο και περάσαμε φανταστικά. Γίναμε με έναν τρόπο οικογένεια και είμαι ευγνώμων που το έζησα όλο αυτό. Θα το ξανά δοκίμαζα χωρίς δεύτερη σκέψη αν με ρωτούσες (γέλια).
Έ𝞆𝝴𝝸ς 𝝰𝞂𝞆𝝾𝝺𝝶𝝷𝝴ί 𝝻𝝴 𝝿𝝾𝝺𝝺ά 𝝴ί𝝳𝝶 𝞆𝝾𝞀𝝾ύ. 𝝥𝝾𝝸𝝾 𝝴ί𝝼𝝰𝝸 𝝰𝞄𝞃ό 𝝿𝝾𝞄 𝞂𝝴 𝝴𝝻𝝿𝝼έ𝝴𝝸 𝝿𝝴𝞀𝝸𝞂𝞂ό𝞃𝝴𝞀𝝾;
Το σύγχρονο. Το οποίο εμπλουτίζω με πολλά πράγματα που κάνω. Μ αρέσει να το κάνω αυτό.
𝝥𝝸𝞂𝞃𝝴ύ𝝴𝝸ς ό𝞃𝝸 ό𝝺𝝰 𝝴ί𝝼𝝰𝝸 𝝷έ𝝻𝝰 𝘁𝗶𝗺𝗶𝗻𝗴; 𝝥𝝸𝞂𝞃𝝴ύ𝝴𝝸ς 𝞂𝞃𝝶𝝼 𝞃ύ𝞆𝝶;
Πιστεύω στην τύχη, αλλά πιστεύω και σε αυτά που εμείς μπορούμε να φέρουμε σε εμάς. Πρέπει να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις αυτά που θα έρθουν. Σε κάποια πράγματα δεν ήμουν έτοιμη και μου τα πήραν απ τα χέρια. Εν τέλει όμως δεν το μετάνιωσα να σου πω την αλήθεια (γέλια). Πιστεύω επίσης ότι κάποια πράγματα δεν γίνονται για κάποιο λόγο οπότε αν περιμένεις θα καταλάβεις αργότερα γιατί δεν τα έκανες. Η ενέργεια που έχουμε είναι αυτή που θα μας φέρει αυτό που είναι για εμάς. Να πιστεύεις ότι σου αξίζει ό,τι έρχεται.
𝝩𝝾 𝟮𝟬𝟭𝟰 𝝿𝝶𝝲𝝰ί𝝼𝝴𝝸ς 𝞂𝞃𝝾 𝗚𝗿𝗲𝗲𝗸/𝗚𝗿𝗮𝗵𝗮𝗺 𝗖𝗼𝗻𝗻𝗲𝗰𝘁𝗶𝗼𝗻 𝞂𝞃𝝾 𝗖𝗶𝘁𝘆 𝗖𝗲𝗻𝘁𝗲𝗿 𝞃𝝶ς 𝝢έ𝝰ς 𝝪ό𝞀𝝹𝝶ς, 𝝻𝝴𝞃ά 𝝰𝝹𝝾𝝺𝝾𝞄𝝷𝝾ύ𝝼 𝝿𝝰𝞀𝝰𝞂𝞃ά𝞂𝝴𝝸ς 𝞂𝞃𝝾 𝝜𝞀ώ𝝳𝝴𝝸𝝾 𝝹𝝰𝝸 𝞃𝝾 𝝡έ𝝲𝝰𝞀𝝾 𝝡𝝾𝞄𝞂𝝸𝝹ής 𝝖𝝷𝝶𝝼ώ𝝼, 𝞂𝞄𝝻𝝻𝝴𝞃έ𝞆𝝴𝝸ς 𝞂𝞃𝝾 𝗔𝗿𝗰 𝗙𝗲𝘀𝘁𝗶𝘃𝗮𝗹, 𝝹𝝰𝝷ώς 𝝹𝝰𝝸 𝞂𝞃𝝾 𝗠𝘂𝘀𝗶𝗰 𝝞𝗻 𝝡𝗼𝘁𝗶𝗼𝗻 𝗙𝗲𝘀𝘁𝗶𝘃𝗮𝗹. 𝝨𝞄𝝻𝝻𝝴𝞃έ𝞆𝝴𝝸ς 𝞂𝞃𝝶𝝼 𝝰𝞀𝞆𝝰ί𝝰 𝞃𝞀𝝰𝝲𝞈𝝳ί𝝰 «𝝥𝞀𝝾𝝻𝝶𝝷έ𝝰ς 𝝙𝝴𝞂𝝻ώ𝞃𝝶ς» 𝞃𝝾𝞄 𝝟ώ𝞂𝞃𝝰 𝝫𝝸𝝺ί𝝿𝝿𝝾𝝲𝝺𝝾𝞄 𝝲𝝸𝝰 𝞃𝝾 𝝫𝝴𝞂𝞃𝝸𝝱ά𝝺 𝝖𝝷𝝶𝝼ώ𝝼 𝝹𝝰𝝸 𝝚𝝿𝝸𝝳𝝰ύ𝞀𝝾𝞄. 𝝖𝝹𝝾𝝺𝝾𝞄𝝷𝝴ί 𝞃𝝾 𝗶𝗻𝘁𝗲𝗻𝘀𝗶𝘃𝗲 𝗰𝗼𝗿𝘀𝗲 𝗼𝗳 𝗠𝗮𝗿𝘁𝗵𝗮 𝗚𝗿𝗮𝗵𝗮𝗺❜𝘀 𝘁𝗲𝗰𝗵𝗻𝗶𝗾𝘂𝗲 𝝽𝝰𝝼ά 𝞂𝞃𝝶 𝝢έ𝝰 𝝪ό𝞀𝝹𝝶. 𝝢𝝰 𝞂𝞄𝝼𝝴𝞆ί𝞂𝞈; 𝝩𝝸 𝝷𝞄𝝻ά𝞂𝝰𝝸 𝝿𝝴𝞀𝝸𝞂𝞂ό𝞃𝝴𝞀𝝾 𝝹𝝰𝝸 𝞃𝝸 𝝳𝝴𝝼 𝝷𝝰 𝝽𝝴𝞆ά𝞂𝝴𝝸ς 𝝿𝝾𝞃έ 𝝻έ𝞆𝞀𝝸 𝞂ή𝝻𝝴𝞀𝝰;
Η πρώτη μεγάλη μου παράσταση ήταν στη Νέα Υόρκη, αυτή δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Ξαφνικά βρίσκεσαι σε ένα απίστευτο θέατρο με τη σχολή Martha Graham Dance Company, μία ιστορική σχολή και μία μεγάλη ομάδα. Και όλα αυτά ενώ ήμουν ακόμη σπουδάστρια. Ήταν ένα συγκεκριμένο στυλ χορού που δεν το ακολούθησα βέβαια μετά αλλά με ενέπνευσε πάρα πολύ. Το ίδιο ακριβώς το κάναμε και στο Ηρώδειο, ήρθαν κι αυτοί από τη Νέα Υόρκη μετά και το ξανά κάναμε. Βέβαια να πω την αλήθεια στο Ηρώδειο η αίσθηση ήταν ακόμη πιο εντυπωσιακή. Από το ζέσταμα είχα καταλάβει που βρισκόμουν και το δέος του Ηρώδειου, η ενέργεια που βγάζει είναι κάτι το μοναδικό. Για το τέλος αφήνω την Επίδαυρο. Θυμάμαι λίγο πριν βγούμε στην παράσταση ότι έκλαιγα χωρίς αν το καταλάβω. Απλά συγκλονιστικό. Το μετά ήταν απλά υπέροχο.
𝝫𝝰ί𝝼𝝴𝞃𝝰𝝸 ό𝝻𝞈ς ό𝞃𝝸 𝝾𝝸 𝝴𝝿𝝸𝝺𝝾𝝲ές 𝞂𝝾𝞄 𝝴ί𝝼𝝰𝝸 𝝿𝝾𝝸𝝾𝞃𝝸𝝹ές 𝝹𝝰𝝸 𝝲𝝴𝝻ά𝞃𝝴ς 𝝴𝝻𝝿𝝴𝝸𝞀ί𝝴ς, 𝝻𝝴 𝝾𝞄𝞂ί𝝰. 𝝨𝞄𝝻𝝻𝝴𝞀ί𝝵𝝴𝞂𝝰𝝸 𝝰𝞄𝞃ή 𝞃𝝶𝝼 ά𝝿𝝾𝞇𝝶;
Πολλά πράγματα που δεν ήθελα να κάνω δεν μου έχουν ζητηθεί. Ευτυχώς δηλαδή. Οπότε δεν λέω πολλά όχι. Δεν έχω και το χρόνο για τόσα πολλά.
𝝥ό𝞂𝝾 𝝿𝝰𝞀𝝰𝞃𝝶𝞀𝝴ίς 𝞃𝝾𝞄ς 𝞆ώ𝞀𝝾𝞄ς 𝞂𝞃𝝾𝞄ς 𝝾𝝿𝝾ί𝝾𝞄ς 𝝱𝞀ί𝞂𝝹𝝴𝞂𝝰𝝸, 𝞃𝝾𝞄ς 𝝰𝝼𝝷𝞀ώ𝝿𝝾𝞄ς ή 𝞃𝝰 𝝰𝝼𝞃𝝸𝝹𝝴ί𝝻𝝴𝝼𝝰, 𝞂𝝾𝞄 𝝳ί𝝼𝝾𝞄𝝼 έ𝝻𝝿𝝼𝝴𝞄𝞂𝝶 𝝲𝝸𝝰 𝝰𝞀𝝲ό𝞃𝝴𝞀𝝰;
Αρχικά σε όποιο χώρο βρεθώ σκέφτομαι αν μπορώ και με πιο τρόπο θα χορέψω. Ακόμα και εδώ που ήρθαμε εμένα περνάει απ το μυαλό μου πως θα μπορούσα να χορέψω. Παρατηρώ πολύ έντονα την κινησιολογία των ανθρώπων. Παίρνω έμπνευση από τους ανθρώπους. Έχει τύχει να δω δύο ηλικιωμένους σε ένα πάρκο, φθινόπωρο να περπατάνε κι αυτό εμένα μου έδωσε έμπνευση για αργότερα.
𝝥𝞈ς 𝝴ί𝝼𝝰𝝸 𝝶 𝝹𝝰𝝷𝝶𝝻𝝴𝞀𝝸𝝼ό𝞃𝝶𝞃𝝰 𝞃𝝶ς 𝝙έ𝞂𝝿𝝾𝝸𝝼𝝰ς;
Ξυπνάω γενικά πολύ πρωί, από τις 7 ή 8 το πρωί. Δεν κάνουμε skip ποτέ στο πρωινό. Θα φάω καλό πρωινό και θα πάρω τα ταπεράκια μου για να φάω αργότερα. Ξέρω τι θέλω και τι τρώω. Έχω καταλάβει τι θέλει το σώμα μου, τι λειτουργεί και τι όχι και τρώω συγκεκριμένα φαγητά. Θα πάω για πρόβες, κάποιο διάλειμμα ενδιάμεσα, συνεχίζουμε από τη μία πρόβα στην άλλη, μπορεί να έχω και κάποια διδασκαλία.
𝝥ό𝞂𝝾 𝝳𝝸𝝰𝞅𝝾𝞀𝝴𝞃𝝸𝝹ό 𝝲𝝸𝝰 𝞂έ𝝼𝝰 𝝴ί𝝼𝝰𝝸 𝝼𝝰 𝞆𝝾𝞀𝝴ύ𝝴𝝸ς, 𝝼𝝰 𝝻𝝰𝝷𝝰ί𝝼𝝴𝝸ς 𝝹𝝰𝝸 𝞂𝞄𝝲𝞆𝞀ό𝝼𝞈ς 𝝼𝝰 𝝳𝝸𝝳ά𝞂𝝹𝝴𝝸ς;
Πολύ ωραία ερώτηση αυτή. Το μαθαίνεις να χορεύουν είναι σημαντικό σημείο προσωπική σου εξέλιξης για να μάθεις κι εσύ η ίδια. Όλη η γνώση που σου έρχεται πρέπει να την εξηγήσεις. Αυτό είναι ένα πολύ ωραίο σημείο στην καριέρα κάπου. Εξελίσσεσαι. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα να χορεύεις απ το να μαθαίνεις άλλους να χορεύουν.
Έ𝝹𝝰𝝼𝝴ς 𝞃𝝾 𝞆ό𝝻𝝿𝝸 𝞂𝝾𝞄 𝝴𝝿ά𝝲𝝲𝝴𝝺𝝻𝝰; Έ𝝹𝝰𝝼𝝴ς 𝝰𝞄𝞃ό 𝝿𝝾𝞄 ό𝞃𝝰𝝼 ή𝞂𝝾𝞄𝝼 𝝻𝝸𝝹𝞀ή 𝞂𝝴 𝞀ώ𝞃𝝶𝞂𝝰𝝼 𝞃𝝸 𝝷έ𝝺𝝴𝝸ς 𝝼𝝰 𝝲ί𝝼𝝴𝝸ς ό𝞃𝝰𝝼 𝝻𝝴𝝲𝝰𝝺ώ𝞂𝝴𝝸ς;
Το έκανα. Ναι. Νιώθω 110% σίγουρη. Δεν πιστεύω βέβαια ότι υπάρχει μία δουλειά στη ζωή μας που θα κάνουμε μέχρι τέλος. Είμαι σε ένα μεταβατικό στάδιο, έχω χορέψει αρκετά και ξέρω ότι υπάρχει μία ημερομηνία λήξης σε όλο αυτό που συμβαίνει. Μ αρέσει η διδασκαλία που είναι το επόμενο στάδιο μίας χορευτικής καριέρας αλλά δεν είναι αυτό που ονειρεύομαι να πω την αλήθεια. Έχω περάσει στο κομμάτι της χορογραφίας γι αυτό και το εξερευνώ. Δοκιμάζω επίσης τον εαυτό μου σε κάποια άλλα πράγματα. Με αφορά πολύ η αισθητική στο χορό οπότε βασικά είμαι σε μία φάση που εξερευνώ το next step μου. Αν με ρωτήσεις βέβαια μπορεί και να σου απαντήσω ότι φαντάζομαι τον εαυτό μου σε κάποια χρόνια να έχω ένα μικρό μαγαζάκι και να φτιάχνω ζεστές σοκολάτες και να φτιάχνω τα γλυκά μου (γέλια).
𝝥𝝾𝝸𝝰 ή𝞃𝝰𝝼 𝝶 𝝻𝝴𝝲𝝰𝝺ύ𝞃𝝴𝞀𝝶 𝝿𝞀ό𝝹𝝺𝝶𝞂𝝶 𝝿𝝾𝞄 𝝰𝝼𝞃𝝸𝝻𝝴𝞃ώ𝝿𝝸𝞂𝝴ς, 𝝻έ𝞆𝞀𝝸 𝞂𝞃𝝸𝝲𝝻ής, 𝞂𝞃𝝶𝝼 𝝹𝝰𝞀𝝸έ𝞀𝝰 𝞂𝝾𝞄;
Νομίζω ότι καθετί που έκανα ήταν μία πρόκληση. Κι επειδή δουλεύεις συνεχώς με διαφορετικούς χορογράφους πάντα αποτελεί πρόκληση η κάθε δουλειά. Ούτως η άλλος από project σε project εξελισσόμαστε οπότε κάθε φορά μπαίνουμε διαφορετικοί στις προκλήσεις που έρχονται.
𝝖𝝸𝞂𝝷ά𝝼𝝴𝞂𝝰𝝸 ό𝞃𝝸 𝝴𝝽𝝴𝝺ί𝞂𝞂𝝴𝞂𝝰𝝸;
Νομίζω ναι, είναι και το ζητούμενο να εξελισσόμαστε. Και για μένα και για τους γύρω μου. Πως θα γίνει να είσαι στάσιμος και να μπορείς να δίνεις διαφορετικά και καλύτερα πράγματα στον κόσμο, δεν γίνεται.
𝝥𝝸𝞂𝞃𝝴ύ𝝴𝝸ς 𝞂𝞃𝝾 έ𝝼𝞂𝞃𝝸𝝹𝞃ό 𝞂𝝾𝞄;
Ναι και δεν με έχει προδώσει ποτέ. Όσο περνάνε τα χρόνια τόσο καλύτερο γίνεται. Παρατηρώ περισσότερο από όσο θα έπρεπε οπότε έχω αναπτύξει πολύ το ένστικτό μου.
𝝨𝝴 έ𝞆𝝾𝞄𝝼 𝝰𝝳𝝸𝝹ή𝞂𝝴𝝸 𝝿𝝾𝞃έ;
Και ποιον δεν έχουν αδικήσει θα σου πω εγώ. Αλλά μάλλον πρώτα εγώ αδικούσα τον εαυτό μου για να φτάσουν στο σημείο να με αδικούν. Δεν κατηγορώ. Επίσης έχουν βρει χώρο να το κάνουν. Το λάθος ήταν ότι έδωσα στον εαυτό μου την ευκαιρία να με επηρεάσει. Στο χώρο που είμαστε να σαι σίγουρος ότι ευδοκιμεί η αδικία.
𝝡𝝴𝝺𝝺𝝾𝝼𝞃𝝸𝝹ά 𝞂𝞆έ𝝳𝝸𝝰;
Να γίνομαι λίγο πιο δημιουργική, να δοκιμάσω το χορογραφικό κομμάτι. Μ αρέσει επίσης πολύ το κομμάτι του βίντεο. Εκεί αρχίζω και κατευθύνομαι, να δημιουργώ κίνηση, η αισθητική και η αίσθηση του βίντεο.
𝝥𝝴ς 𝝻𝝰ς έ𝝼𝝰 𝝴𝝺𝝿𝝸𝝳𝝾𝞅ό𝞀𝝾 𝝻ή𝝼𝞄𝝻𝝰 𝝲𝝸𝝰 𝞃𝝰 𝝼έ𝝰 𝝿𝝰𝝸𝝳𝝸ά 𝝿𝝾𝞄 𝝽𝝴𝝹𝝸𝝼𝝾ύ𝝼 𝞃ώ𝞀𝝰!
Να πιστεύουν στο εαυτό τους και σε αυτά που θα έρθουν στη ζωή τους. Να πατάνε στα πόδια τους και να μην απογοητεύονται. Στη δύναμη που έχουν και γι αυτό που έχουν φτιαχτεί. Να ακούν το ένστικτό τους.
#bestinterview #bestpeople #bestmagazinecrete
