𝝩𝝾 𝝹ά𝞀𝝱𝝾𝞄𝝼𝝾 𝝰𝝿𝝾𝞃𝞄𝝿ώ𝝼𝝴𝝸 𝞃𝝾 𝝷έ𝝻𝝰 𝞃𝝶ς έ𝝹𝝷𝝴𝞂𝝶ς 𝝻𝝴 𝞃𝞀ό𝝿𝝾 𝝿𝝾𝞄 𝞂𝞄𝝲𝝹𝝺𝝾𝝼ί𝝵𝝴𝝸. 𝝩𝝾 𝝻έ𝝲𝝴𝝷𝝾ς 𝞃𝞈𝝼 έ𝞀𝝲𝞈𝝼 𝝴𝝼𝞃𝞄𝝿𝞈𝞂𝝸ά𝝵𝝴𝝸 𝝹𝝰𝝸 𝞂𝝾𝝹ά𝞀𝝴𝝸 𝝹𝝰𝝸 𝝲𝝸𝝰 ά𝝺𝝺𝝶 𝝻ί𝝰 𝞅𝝾𝞀ά 𝝶 𝝡𝝸𝝹𝞀𝝰𝞂𝝸𝝰𝞃𝝸𝝹ή 𝝹𝝰𝞃𝝰𝞂𝞃𝞀𝝾𝞅ή έ𝞀𝞆𝝴𝞃𝝰𝝸 𝝼𝝰 𝝻𝝰ς 𝞄𝝿𝝴𝝼𝝷𝞄𝝻ί𝞂𝝴𝝸 𝝿ό𝞂𝝾 𝝹𝝰𝞃𝝰𝞂𝞃𝞀𝝾𝞅𝝸𝝹ή ή𝞃𝝰𝝼. 𝝜 𝞅𝞀ί𝝹𝝶 𝞃𝝶ς 𝝰𝝱𝝴𝝱𝝰𝝸ό𝞃𝝶𝞃𝝰ς 𝞃𝝾𝞄 𝝰ύ𝞀𝝸𝝾 𝝹𝝰𝝸 𝝾 𝝹𝝰𝝶𝝻ός, 𝝾 𝞅ό𝝱𝝾ς, 𝝶 𝝰𝝿ό𝝲𝝼𝞈𝞂𝝶, 𝝶 𝝰𝝿𝝴𝝺𝝿𝝸𝞂ί𝝰, 𝝾 𝞂𝝿𝝰𝞀𝝰𝝲𝝻ός, 𝝶 𝝷𝝺ί𝞇𝝶, 𝝾 𝝿𝝰𝝼𝝸𝝹ός, 𝝾 𝝿ό𝝼𝝾ς, 𝝶 𝝾𝝳ύ𝝼𝝶 𝝹𝝰𝝸 𝝶 𝝰𝝿ώ𝝺𝝴𝝸𝝰 𝝴ί𝝼𝝰𝝸 𝝾𝝸 𝝾𝝼𝝾𝝻𝝰𝞂ί𝝴ς 𝞃𝞈𝝼 έ𝞀𝝲𝞈𝝼 𝝹𝝰𝝸 𝝳𝝴𝝼 𝝷𝝰 𝝻𝝿𝝾𝞀𝝾ύ𝞂𝝴 𝝼𝝰 𝝰𝝿𝝾𝞃𝞄𝝿𝞈𝝷𝝴ί 𝝹𝝰𝝺ύ𝞃𝝴𝞀𝝰. 𝝘𝝼𝞈𝞀ί𝞂𝝰𝝻𝝴 𝝰𝝿ό 𝝹𝝾𝝼𝞃ά 𝞃𝝶𝝼 𝝳𝝶𝝻𝝸𝝾𝞄𝞀𝝲ό Εμμανουέλα Πετρακάκη 𝝹𝝰𝝸 𝝻𝝾𝝸𝞀ά𝞂𝞃𝝶𝝹𝝴 𝝻𝝰𝝵ί 𝝻𝝰ς 𝞂𝝹έ𝞇𝝴𝝸ς, 𝝿𝞀𝝾𝝱𝝺𝝶𝝻𝝰𝞃𝝸𝞂𝝻𝝾ύς 𝝹𝝰𝝸 𝞃𝝾𝝼 𝞃𝞀ό𝝿𝝾 𝝻𝝴 𝞃𝝾𝝼 𝝾𝝿𝝾ί𝝾 𝝿𝞀𝝾𝞂έ𝝲𝝲𝝸𝞂𝝴 𝞃𝝾 𝝷έ𝝻𝝰.
𝝟ά𝞀𝝱𝝾𝞄𝝼𝝾, 𝝻έ𝝲𝝴𝝷𝝾ς 𝝹𝝰𝝸 𝝷έ𝝻𝝰. 𝝩𝞀ί𝝰 𝞂𝝶𝝻𝝰𝝼𝞃𝝸𝝹ά 𝞂𝞃𝝾𝝸𝞆𝝴ί𝝰 𝞃𝝶ς έ𝝹𝝷𝝴𝞂𝝶ς 𝝿𝝾𝞄 𝞇ά𝞆𝝼𝝾𝞄𝝼 𝝴𝞀𝝻𝝶𝝼𝝴ί𝝰. 𝝥𝝴ί𝞃𝝴 𝝻𝝰ς.
Πριν πολλά χρόνια, όταν οι κόρες μου τελείωναν τις τάξεις του δημοτικού έφτιαχνα κάποια θέματα μεγάλα, σε κάρβουνο πάντα, και τα χρησιμοποιούσαν σαν σκηνικό τις ημέρες των εορτών που έκλειναν τα σχολεία. Κάποια στιγμή μου ζητάει η δασκάλα της κόρης μου στην αποφοίτηση τους από το δημοτικό και την ημέρα της γιορτής να φτιάξω το σκηνικό που θα είχε θέμα από το βιβλίο του Ηλία Βενέζη, Αιολική Γη. Το μυθιστόρημα που ανασυνθέτει την ευτυχισμένη ζωή των Ελλήνων στη Μικρασία πριν τη μικρασιατική καταστροφή. Το πλήθος των φανταστικών προσώπων, των εμψυχισμένων φυσικών στοιχείων, των παιδιών και των μεγάλων που συνθέτουν τον κόσμο της Αιολικής γης που είναι δοσμένα από το ώριμο ύφος του συγγραφέα με μορφή παραμυθένια, με πληρότητα μαγική. Φτιάχνοντας την προκυμαία όπως μου ζητήθηκε ένιωσα απίστευτα όμορφα, ήταν το στοιχείο μου, το ένιωσα από την πρώτη στιγμή. Από εκεί ξεκίνησαν όλα μπορώ να πω μετά από καιρό πλέον.
𝝖𝝿𝝾𝞃𝝴𝝺𝝴ί 𝝻έ𝞀𝝾ς 𝞃𝝶ς έ𝝹𝝷𝝴𝞂𝝶ς 𝝰𝞄𝞃ό 𝞃𝝾 𝞂𝝹𝝶𝝼𝝸𝝹ό;
Όχι γιατί καταρχάς έχει περάσει αρκετός καιρός που το έφτιαξα και γιατί το χάρισα στο σχολείο εκείνη την εποχή. Δεν αποτύπωνε όμως τίποτα που να θυμίζει την σημερινή μου έκθεση. Ήταν παιδάκια που χαιρετούσαν από την προκυμαία, χαρούμενα, γεμάτα ζωντάνια που δεν έχουν καμία σχέση με τις μέρες καταστροφής. Άλλωστε όπως γράφει και το βιβλίο μιλάμε για το χαμένο παράδεισο των παιδικών χρόνων στα παράλια της Μικρασίας. Όμως αυτή μου η κατασκευή αποτέλεσε το έναυσμα για να αρχίσω να βλέπω με περισσότερο ενδιαφέρον την Σμύρνη και ό,τι έγινε εκείνα τα χρόνια. Κι όσο το έψαχνα τόσο πιο θλιβερά στοιχεία ανακάλυπτα. Το μυαλό ανήσυχο και η ψυχή το ίδιο και έπρεπε να φτιάξω κάτι. Κάπως έτσι ξεκίνησα να δημιουργώ και έκανα τα πρώτα μου τρία έργα που βρίσκονται και εδώ μέσα σήμερα.
𝝟𝝰𝝸 𝝿𝞈ς έ𝞀𝞆𝝴𝞃𝝰𝝸 𝝶 𝝸𝝳έ𝝰 𝝲𝝸𝝰 𝞃𝝶𝝼 𝝿𝞀𝝰𝝲𝝻𝝰𝞃𝝾𝝿𝝾ί𝝶𝞂𝝶 𝞃𝝶ς έ𝝹𝝷𝝴𝞂𝝶ς; 𝝖𝝼 𝝳𝝴𝝼 𝝹ά𝝼𝞈 𝝺ά𝝷𝝾ς έ𝞆𝝴𝝸ς 𝞂𝞄𝝻𝝻𝝴𝞃ά𝞂𝞆𝝴𝝸 𝞂𝝴 ά𝝺𝝺𝝴ς 𝝾𝝻𝝰𝝳𝝸𝝹ές 𝝴𝝹𝝷έ𝞂𝝴𝝸ς 𝝹𝝰𝝸 𝝻𝝴 𝞃𝝴𝝺𝝴ί𝞈ς 𝝳𝝸𝝰𝞅𝝾𝞀𝝴𝞃𝝸𝝹ή 𝝷𝝴𝝻𝝰𝞃𝝾𝝺𝝾𝝲ί𝝰 𝝰𝝺𝝺ά 𝞂𝝰𝝼 𝝾𝝻𝝰𝝳𝝸𝝹ή 𝞂𝞄𝝻𝝻𝝴𝞃𝝾𝞆ή.
Ναι αυτές ήταν δύο εκθέσεις στο παρελθόν τελείως διαφορετικές η μία για το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας, συγκεκριμένα το 1996 στο Γκάζι με τίτλο «Γυναίκα μηχανικός και δημιουργία» και το 2017 στο Μαρούσι με τίτλο «Οι Μηχανικοί δημιουργούν ζωγραφίζοντας». Τα έργα που έφτιαξα για την έκθεση που ήρθατε να δείτε και για την οποία μιλάμε τα έστειλα στην αδερφή μου. Ενθουσιάστηκε. Θα κάνουμε έκθεση, αυτά ήταν τα λόγια της. Κι όταν η αδερφή μου πει ότι θέλει να κάνει κάτι, και θα γίνει και θα πετύχει. Προχώρα εσύ μου λέει και εγώ θα φροντίσω τα υπόλοιπα. Έτσι ξεκίνησα έναν αγώνα δρόμου να καταφέρω να ολοκληρώσω ό,τι βλέπετε εδώ μέσα σε 1 χρόνο. Ήθελα τόσο πολύ να μάθει ο κόσμος μέσα από τα έργα μου ότι επρόκειτο για μία σφαγή, για μία ανείπωτη καταστροφή. Χάθηκαν τόσες ψυχές άδικα που πιστεύω ακράδαντα ότι ήταν μία μεγάλη προδοσία.
𝝩𝝰 𝝾𝝼ό𝝻𝝰𝞃𝝰 𝞃𝞈𝝼 έ𝞀𝝲𝞈𝝼 𝝿𝞈ς 𝝿𝞀𝝾έ𝝹𝞄𝞇𝝰𝝼;
Επειδή ήμουν πολλή φορτισμένη συναισθηματικά ήθελα να περάσει και στον κόσμο αυτό για να μπορέσουν να καταλάβουν το μέγεθος του ξεριζωμού και να καταλάβουν και την έκθεση κυρίως. Απ’ το να χρησιμοποιήσω λέξεις ή εκφράσεις ολόκληρες για να αποδοθεί αυτό που έχω ζωγραφίσει σε κάθε πίνακα επέλεξα με μία μόνο λέξη να βοηθήσω το κοινό να καταλάβει τι βλέπει. Εύκολο για μένα αλλά και για τον θεατή τελικά. Νομίζω το πέτυχα.
Έ𝝿𝝰𝝸𝝽𝝴 𝞀ό𝝺𝝾 ό𝞃𝝸 𝝲𝝸𝝾𝞀𝞃ά𝝵𝝾𝞄𝝻𝝴 𝞃𝝰 𝟭𝟬𝟬 𝞆𝞀ό𝝼𝝸𝝰 𝝰𝝿ό 𝞃𝝶𝝼 𝝡𝝸𝝹𝞀𝝰𝞂𝝸𝝰𝞃𝝸𝝹ή 𝝹𝝰𝞃𝝰𝞂𝞃𝞀𝝾𝞅ή 𝝲𝝸𝝰 𝝼𝝰 𝝲ί𝝼𝝴𝝸 𝞅έ𝞃𝝾ς 𝝶 έ𝝹𝝷𝝴𝞂𝝶;
Φυσικά, είχα 20 μήνες διορία να ολοκληρώσω τα έργα και το κατάφερα. Βέβαια μέσα σε 12 μήνες είχα κάνει μόνο τα τρία αλλά λίγο πριν την έκθεση ολοκλήρωσα έντεκα στο σύνολο. Αυτά πρόλαβα αυτά έφερα εδώ, αν είχα προλάβει κι άλλα θα βάζαμε ακόμη περισσότερα.
𝝩𝝰 𝝴𝝹𝝿𝝺𝝶𝝹𝞃𝝸𝝹ά 𝝰𝞄𝞃ά έ𝞀𝝲𝝰 𝝴ί𝝼𝝰𝝸 𝝿𝞀𝝾ς 𝝿ώ𝝺𝝶𝞂𝝶;
Όχι φυσικά δεν είναι, άλλωστε μου τα έχουν ζητήσει ήδη για να πραγματοποιήσουμε και σε άλλους χώρους την ίδια έκθεση. Και αυτό είναι κάτι που με ευχαριστεί και με τιμάει ιδιαίτερα.
𝝝𝝰 𝞃𝝰 𝝳𝝾ύ𝝻𝝴 𝝹ά𝝿𝝾𝞄 𝞂𝞄𝝲𝝹𝝴𝝹𝞀𝝸𝝻έ𝝼𝝰 𝝺𝝾𝝸𝝿ό𝝼; Έ𝞆𝝴𝞃𝝴 ή𝝳𝝶 𝝰𝝿𝝾𝝳𝝴𝞆𝞃𝝴ί 𝝹ά𝝿𝝾𝝸𝝰 𝝿𝞀ό𝞃𝝰𝞂𝝶;
Να σας πω την αλήθεια την ημέρα των εγκαινίων της έκθεσης ο Σεβασμιώτατος κ. Πρόδρομος αποδέχθηκε σχετική πρόταση του κου Μάνου Γοργοράπτη να φιλοξενηθεί η Έκθεση αυτή και στην ιστορική Μονή Αρκαδίου από τις 3 Αυγούστου έως τις 3 Σεπτεμβρίου 2022, κάτι για το οποίο ευχαριστώ πολύ τον κο Γοργοράπτη για την πρωτοβουλία. Ενώ, με πρόταση του Μητροπολίτη μας προς εμένα, μέρος των γιγαντοέργων θα χρησιμοποιηθούν για να πλαισιώσουν τη μεγάλη εκδήλωση που θα διοργανώσει η Μητρόπολή μας για τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή στις 4 Σεπτεμβρίου 2022, στο Κέντρο “Θεομήτωρ”. Αν μη τι άλλο αισθάνομαι τυχερή και ευλογημένη. Επίσης, ο Επίσκοπός μας μου έκανε πρόταση να δημιουργήσω ανάλογα έργα για τις εκδηλώσεις της Μητρόπολής μας, που θα πραγματοποιηθούν συν Θεώ το έτος 2024, με αφορμή τη συμπλήρωση 200 ετών από το μαρτύριο των Αγίων Τεσσάρων Ρεθυμνίων Μαρτύρων, πρόταση την οποία αποδέχθηκα με χαρά. Επίσης, επισκεπτόμενος το Ρέθυμνο και τον Μητροπολίτη μας, και ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ. Ευγένιος μου ζήτησε να φιλοξενηθεί η Έκθεσή και στο Ηράκλειο μέσα στο έτος αυτό, που είναι έτος μνήμης για τα 100 έτη από τη Μικρασιατική Καταστροφή.
𝝥𝞀𝝰𝝲𝝻𝝰𝞃𝝸𝝹ά 𝝳𝝴𝝼 έ𝞆𝞈 𝝺ό𝝲𝝸𝝰, 𝝼𝝾𝝻ί𝝵𝞈 ό𝞃𝝸 ό𝝺𝝰 𝝿ή𝝲𝝰𝝼 𝝿𝝰𝞀𝝰𝝿ά𝝼𝞈 𝝰𝝿ό ό,𝞃𝝸 𝝿𝝴𝞀𝝸𝝻έ𝝼𝝰𝞃𝝴 έ𝞃𝞂𝝸 𝝳𝝴𝝼 𝝴ί𝝼𝝰𝝸;
Εγώ να σας πω την αλήθεια δεν είμαι ζωγράφος. Οτιδήποτε ατέλειες ή διαφορετική προσέγγιση των έργων μου από την κλασική που έχουν οι ζωγράφοι που το έχουν σπουδάσει ή έχουν την εμπειρία ίσως και να υπάρχει. Ήταν μία προσπάθεια που έκανα να αναπαραγάγω / να αναπαραστήσω διαβάζοντας κείμενα, ακούγοντας μαρτυρίες. Προσπάθησα να τα αποδώσω όλα αυτά με το κάρβουνο που τόσο μ αρέσει να το χρησιμοποιώ. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα αλλά έκανα μία προσπάθεια. Αυτό είναι που μένει και στο τέλος, οι προσπάθειες που κάνουμε και η αγάπη που ξοδεύουμε για αυτές.
𝝥𝝸𝞂𝞃𝝴ύ𝝾𝞄𝝻𝝴 𝝹𝝸 𝝴𝝻𝝴ίς ό𝞃𝝸 𝝻ό𝝼𝝾 𝝻𝝴 𝞃𝝾 𝝹ά𝞀𝝱𝝾𝞄𝝼𝝾 𝝷𝝰 𝝻𝝿𝝾𝞀𝝾ύ𝞂𝝴 𝝼𝝰 𝝰𝝿𝝾𝝳𝝾𝝷𝝴ί 𝝹𝝰𝝺ύ𝞃𝝴𝞀𝝰 ό𝝺𝝾 𝝰𝞄𝞃ό 𝞃𝝾 𝝴𝝲𝞆𝝴ί𝞀𝝶𝝻𝝰.
Ναι ισχύει, το κάρβουνο υποσυνείδητα φέρνει στο μυαλό το «κάρβουνο» που έγιναν όλα εκεί αφού κάηκε το μεγαλύτερο μέρος της Σμύρνης. Εγώ ζωγράφισα με την ψυχή μου κι αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Άλλες φορές όρθια κρεμασμένα τα πανιά σε τοίχους, άλλες φορές για ώρες κάτω στο πάτωμα. Ήταν πολύ επίπονο αλλά και το ευχαριστήθηκα και δεν με ενδιέφερε η κούραση που υπήρχε.
𝝡𝝴 𝞃𝝸 𝞀𝞄𝝷𝝻ό 𝞅𝞃𝝸ά𝞆𝝼𝝰𝞃𝝴 𝞃𝝰 έ𝞀𝝲𝝰, 𝞃𝝴𝝺𝝴𝝸ώ𝝼𝝰𝞃𝝴 𝝹ά𝝿𝝾𝝸𝝾 𝝹𝝰𝝸 𝝿𝝸ά𝝼𝝰𝞃𝝴 𝞃𝝾 𝝴𝝿ό𝝻𝝴𝝼𝝾 ή 𝝿𝝰𝞀ά𝝺𝝺𝝶𝝺𝝰;
Όχι, έφτιαχνα σχεδόν ολοκληρωμένο ένα έργο και μετά ξεκινούσα το επόμενο. Θυμάμαι τον εαυτό μου άσχετα αν είχα τελειώσει κάποιο έργο να μου έρχεται μία ιδέα αργά το βράδυ να τη σημειώνω και την επόμενη μέρα να την ξεκινάω. Πολλές σημειώσεις στα χέρια μου να μην τις ξεχάσω, πάντα λίγο από εδώ λίγο από εκεί για να μπορέσω να καταλήξω σε αυτό που θα φτιάξω. Ήταν μία περίοδος που δεν θα την ξεχάσω ποτέ και πάντα θα την αναπολώ.
𝝚ί𝞂𝞃𝝴 𝝴𝞄𝞆𝝰𝞀𝝸𝞂𝞃𝝶𝝻έ𝝼𝝶 𝝰𝝿ό 𝞃𝝶𝝼 𝝰𝝼𝞃𝝰𝝿ό𝝹𝞀𝝸𝞂𝝶 𝞃𝝾𝞄 𝝹ό𝞂𝝻𝝾𝞄;
Τι να σας πω τώρα. Μόνο ευχαριστημένη; Εγώ ήθελα απλά να βγάλω από μέσα μου όλο αυτό που ένιωσα για την Μικρασιατική καταστροφή. Δίσταζα στην αρχή αλλά η αδερφή μου κατάφερε να μου εξηγήσει ότι όλο αυτό που έφτιαξα άξιζε να το δει ο κόσμος γιατί έγινε με αγάπη και μετά από πολύ κόπο. Την ημέρα δε των εγκαινίων νομίζω ότι έκλαιγα όλη την ώρα. Συγκλονιστικές στιγμές, με τον κόσμο να χαμογελάει να μου μιλάει με τα καλύτερα λόγια και τόσο σημαντικοί πολίτες της πόλης μας που με τίμησαν με την παρουσία τους. Πραγματικά τους ευχαριστώ πάρα πολύ. Και εσάς σας ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον.
𝝚𝝻𝝴ίς 𝝴𝞄𝞆𝝰𝞀𝝸𝞂𝞃𝝾ύ𝝻𝝴 𝝲𝝸𝝰 𝞃𝝾 𝞆𝞀ό𝝼𝝾 𝞂𝝰ς, 𝝳𝝴𝝼 𝝷𝝰 𝝻𝝿𝝾𝞀𝝾ύ𝞂𝝰𝝻𝝴 𝝼𝝰 𝝻𝝶𝝼 έ𝞀𝝷𝝾𝞄𝝻𝝴 𝝹𝝰𝝸 𝝼𝝰 𝝻𝝶𝝼 𝝰𝞅𝝸𝝴𝞀ώ𝞂𝝾𝞄𝝻𝝴 𝞆𝞀ό𝝼𝝾 𝝼𝝰 𝝻ά𝝷𝝾𝞄𝝻𝝴 𝝰𝝿ό 𝝴𝞂άς 𝞃𝝶𝝼 ί𝝳𝝸𝝰 𝞃ό𝞂𝝴ς ό𝝻𝝾𝞀𝞅𝝴ς 𝝹𝝰𝝸 𝞂𝞄𝝲𝝹𝝺𝝾𝝼𝝸𝞂𝞃𝝸𝝹ές 𝝿𝝰𝞀ά𝝺𝝺𝝶𝝺𝝰 𝝺𝝴𝝿𝞃𝝾𝝻έ𝞀𝝴𝝸𝝴ς.
Σας ευχαριστώ πολύ με τη σειρά μου.
Η Εμμανουέλα Πετρακάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ρέθυμνο. Σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και εργάστηκε στην τεχνική υπηρεσία του Δήμου Ρεθύμνου για 2 χρόνια (1996-1998). Συνεργάστηκε με την υπολογιστική μελετητική Ε.Π.Ε. και είχε συμμετοχή σε στατικές μελέτες δημοσίων έργων της εταιρίας (κυρίως κτιριακά) αεροσταθμοί, αθλητικά κέντρα κ.α.
Είναι κάτοχος μελετητικού πτυχίου Β’ τάξεως στις κατηγορίες, στατικά και συγκοινωνιακά. Ως ελεύθερος επαγγελματίας ασχολήθηκε με στατικές μελέτες δημοσίων και ιδιωτικών έργων έως το 2014. Από το 2014 μέχρι σήμερα εργάζεται στην εταιρία TBSP Engineering και είναι μέλος του ΤΕΕ, του συλλόγου Πολιτικών Μηχανικών Ελλάδος (Σ.Π.Μ.Ε.) και της Ένωσης Διπλωματούχων Ελληνίδων Μηχανικών (Ε.Δ.Ε.Μ).
Στο παρελθόν έχει συμμετάσχει σε δύο εκθέσεις ζωγραφικής που διοργάνωσε το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας. Συγκεκριμένα το 1996 στο Γκάζι με τίτλο «Γυναίκα μηχανικός και δημιουργία» και το 2017 στο Μαρούσι με τίτλο «Οι Μηχανικοί δημιουργούν ζωγραφίζοντας». Είναι παντρεμένη με τον τεχνικό Η/Υ Γιώργο Μαράτο και έχει δύο κόρες.
#bestinterviews #bestpeople #bestmagazinecrete #bestmagazine #bestmagazinegr
